9 sierpnia 2017 o godz. 00:14

Wizyta w destylarni ginu Plymouth

20170804_100901
Plymouth gin uważany jest za odrębna kategorię ginu, do 2017 roku miał nawet własne oznaczenie geograficzne chronione w ramach UE. Nieco inny od typowego angielskiego London Dry Gin, jest łagodny w smaku, średnio aromatyczny, słodkawy, ziemisty z nutami cytrusowymi, bardziej przypomina holenderski genever, zwłaszcza w młodej niestarzonej wersji. Początkowo nazwa Plymouth gin odnosiła się do nadmorskiego regionu Plymouth i do wszystkich ginów tu destylowanych. Obecnie jest to ostatnia, jedyna destylarnia w Plymouth, wszystkie inne zbankrutowały po II wojnie światowej.


Destylarnia powstała w 1793 roku, w średniowiecznych murach opactwa zakonu Dominikanów, zbudowanego w 1431 roku. Był to jeden z pierwszych murowanych budynków w Plymouth, do dziś zachował się niemal w całości. Dominikanie wypłynęli stąd na statku Myflower z misją do Nowego Świata. Potem był tu browar, a od 1793 roku destylarnia. Producenci ginów w Plymouth korzystali z umiejscowienia i pozycji miasta, które było ważnym portem morskim i odbiorcą kolonialnych towarów, w tym przypraw koniecznych do powstania dobrego ginu (m.in.: korzeń irysa, cynamon, dzięgiel, kardamon, gałka muszkatołowa, skórki pomarańczy i limonki, oczywiście jałowiec). Plymouth gin był na wyposażeniu Royal Navy, oficerowie marynarki codziennie otrzymywali rację ginu. Pierwsza znana spisana receptura na koktajl Dry Martini z 1896 roku była z użyciem ginu Plymouth. Na początku XX wieku był to najlepiej sprzedawany gin na świecie. W czasie II wojny światowej miasto kilkakrotnie bombardowano. Jedna z bomb uderzyła w destylarnię, częściowo został zawalony XV wieczny dach. Marka i zakład od 1793 do 1956 roku pozostawały w rękach rodziny Coates. Na upadek i bankructwo właścicieli złożyło się wiele czynników. Podczas II wojny światowej rząd zakazał destylacji ziaren zbóż, które były potrzebne by wyżywić kraj. Destylowano gin z melasy, więc jego jakość się popsuła. Nie było dostępu do wielu sprowadzanych z zagranicy składników. Plymouth Gin stracił reputację i po wojnie marka już się nie podźwignęła. Do tego doszły straty związane z bombardowaniami i ogólne problemy związane z wojną, a potem odbudową miasta.
Obecnie jest to niszowa marka, należąca od 2014 roku do Period Ricard, które przejęło destylarnię od grupy V&S. Tygodniowo produkowanych jest zaledwie 22 tys. l ginu, destylacja odbywa się dwa razy w tygodniu, w jednym wiktoriańskim alembiku, z którego po obniżeniu mocy do 41,2% wychodzi ok. 11 tys. l. Są też dwa nieużywane już alembiki do destylacji spirytusu zbożowego. Obecnie spirytus z pszenicy kupowany jest w innej destylarni, w Plymouth odbywa się tylko redestylacja z udziałem ziół i korzeni, po której alkohol ma ok. 88%. Dziś w destylarni powstają Plymouth Gin o mocy 41,2%, Plymouth Navy Strength o mocy 57% oraz Plymouth Dry Gin (47%). Jest także znakomity Sloe Gin z dodatkiem tarniny i cukru i korzenno-ziołowo-owocowy Plymouth Fruit Cup o mocy 30%.
Podczas zwiedzania destylarni nie wolno robić zdjęć. Podczas wizyty jest degustacja ginu w klasycznej wersji, likieru z tarniną oraz ginu z tonikiem. W barze można spróbować praktycznie wszystkich alkoholi z portfolio Period Ricard.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

18 stycznia 2019 o godz. 18:09

Profesjonaliści

Niedaleko mnie otworzyli nowy sklep sieciowy z winem i mocnymi alkoholami. Firma na rynku od wielu lat, nie będę wymieniał nazwy. Mają dziewięć sklepów w województwie Mazowieckim. Własna selekcja win, ciekawa oferta alkoholi mocnych. Pytam sprzedawcę o butelkę armaniaku, żeby mi kilka zdań powiedział, co to i skąd? Zadowolony z siebie, odpowiada, że wprawdzie nic nie wie o tym, o co pytam, ale może mi polecić koniak „bardzo dobry dla restauracji”. Odpowiadam grzecznie, że ja chcę coś „bardzo dobrego do domu” i pytam o butelkę z amerykańską whiskey, wymieniając nazwę z etykiety. Pan długo szuka, choć butelka na wprost mnie, wreszcie z uśmiechem od ucha do ucha oświadcza: „ja jestem od niedawna w tej branży, jeszcze nie wszystko znam”.

22 grudnia 2018 o godz. 14:55

Wódka z eliksirem

„Bez potrzeby, a co dzień, kto gorzałkę pije, / Błaźnieje i sam nie wie, co się w głowie wije, / Próżniak z niego ospały, jak wilk do roboty, / Mało co lub nic dobry, zapada w suchoty”. ~Serafin Gamalski „Wódka z eliksirem” (1729)

20 grudnia 2018 o godz. 13:52

Bądźcie szczęśliwi!

Man_dressed_as_Santa_Claus_smoking_a_cigarette

Dostojnego Mikołaja i lekkiego kaca życzę wszystkim moim drogim czytelnikom. Bądźcie szczęśliwi, jeśli potraficie. Jak nie potraficie, to nie bądźcie. Szczęście to towar deficytowy. Być umiarkowanie zadowolonym też można Mery, mery i koci, koci.

19 grudnia 2018 o godz. 20:52

Królestwo

692496-352x500

Czytelnicy „Króla” raczej nie oczekiwali kontynuacji i nowa powieść Szczepana Twardocha jest pewnym zaskoczeniem, choć jednocześnie trzeba autorowi przyznać, że uniknął wtórności, przynajmniej w wymiarze literackim, bo kwestia światopoglądowa czy polityczna, to osobny temat. W nowej powieści czytelnik poznaje wojenne losy Jakuba Szapiro i bliskich mu osób – żony, dwóch kochanek i dwóch synów. „Król” był książką łobuzerską o silnie socjalistycznym zabarwieniu, tu mamy natomiast wstrząsającą relację Żydów, którzy próbują przeżyć najgorszy koszmar – wywłaszczenie, getto, likwidację getta, powstanie Warszawskie. To wstrząsająca książka o zagładzie, w której Jakub Szapiro z charyzmatycznego herszta bandy przeistacza się w zaszczutą, bezwolną ofiarę. Jakże inna jest atmosfera obydwu powieści, jakże inna kondycja psychiczna tych samych przecież ludzi. Przed wojną i w czasie wojny, dwa całkowicie oddzielone od siebie światy, choć na scenie zdarzeń ci sami aktorzy. Niesamowicie Twardoch potrafi opowiadać o ludzkich losach, o przeznaczeniu, o winie i karze. Mamy tu plejadę postaci drugoplanowych, których dzieje nie są tylko uzupełnieniem głównego toku narracji, one tworzą historię.

19 grudnia 2018 o godz. 00:23

Belferska grypa

Nauczyciele na chorobowym. Świetny przykład dziatwie dają. Nie chcesz iść do roboty, to symuluj, że chorujesz. I skombinuj zwolnienie. Pięknie.

15 grudnia 2018 o godz. 22:38

Miasto, mafia & miłość

okladka_3m

Cztery lata pisałem, trzy razy zmieniałem tytuł, dwa razy koncepcję fabuły. Jest. Moja nowa powieść ma tytuł „3M” i ukaże się w pierwszym kwartale 2019 roku. Jest miasto, jest mafia, jest miłość, ale są tez trzy koty. Miasto Warszawa, mafia bułgarska, a miłość nieudana. Dużo trupów i optymistyczne zakończenie, żeby nie zostawiać czytelnika w złym humorze.

15 grudnia 2018 o godz. 22:35

3M: Miasto, mafia & miłość

Fragment nowej powieści.

10 grudnia 2018 o godz. 08:44

Wizyta w Palírna Samotišky

Samotisky (6)

Na obrzeżach Ołomuńca w 1996 roku została otwarta nowoczesna destylarnia przetwarzająca owoce – Palírna Samotišky. Lokalni sadownicy mogą tu przedestylować własne owoce, ale firma ma w ofercie także pięć własnych destylatów oraz prowadzi skład podatkowy.

9 grudnia 2018 o godz. 18:38

Wizyta w destylarni Palírna U Zeleného Stromu

U Zeleneho Stromu 2018-11-28 10-47-59

Uwieczniona na etykietach data założenia firmy, to 1518 rok. To by znaczyło, że Palírna U Zeleného Stromu (Gorzelnia Pod Zielonym Drzewem) jest najstarszą destylarnią nie tylko w Czechach, ale w ogóle na świecie. Na pewno są drugim pod względem wielkości producentem mocnych alkoholi w Czechach, po Stocku. Co do historii, to jak zwykle sporo tu marketingu, ale oficjalnie w 2018 roku świętowali pięćsetlecie, wypuszczając m.in. bardzo limitowaną edycję wódki Stará Myslivecká, która leżakowała przez osiem lat w beczkach z amerykańskiego dębu. Na rynek trafiło 299 numerowanych karafek.

9 grudnia 2018 o godz. 15:49

Porady markiza z Griñón

„Dobre wino jest sztuką, która rozkwita wraz z wolnością; dobre wino jest zatem radosną esencją wolności” (Carlos Falcó „Wino. Porady markiza z Griñón)