31 marca 2011 o godz. 22:07

W Krakowie o prawach autorskich

W dniach 5-6 kwietnia w Krakowie odbędzie się międzynarodowa konferencja pt. "Korzystanie z książek i prasy a prawa autorów i wydawców - sytuacja w Polsce na tle europejskim". Jej organizatorem jest  Stowarzyszenie Autorów i Wydawców „Polska Książka” przy udziale Stowarzyszenia Wydawców REPROPOL, pod honorowym patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Patronem medialnym wydarzenia jest "Biblioteka Analiz". Języki konferencji: polski i angielski (tłumaczenie symultaniczne).
Pierwszego dnia konferencji Łukasz Gołębiewski uczestniczyć będzie w panelu pt. "Książka i prasa w świecie cyfrowym a rola organizacji zbiorowego zarządzania" (godz. 16-18).

Program konferencji:

05.04.2011wtorek / tuesday

Godz. 9.00–12.30

Otwarcie konferencji / Opening– Andrzej Nowakowski, Stowarzyszenie Autorów i Wydawców „Polska Książka”
– Dominik Skoczek, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

I. Digitalizacja – wyzwania współczesnego świata / Digitisation – challenges of the modern world (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. European Union and a problem of access to intellectual property / Unia Europejska a problem
dostępu do własności intelektualnej (representative of the European Commission / reprezentant
Komisji Europejskiej)

2. Dostęp do książek i prasy – wizja Google / Access to books and press – Google’s vision (Agata
Wacławik-Wejman, Google)

3. Access to books and press – European publishers’ view / Dostęp do książek i prasy – spojrzenie
wydawców europejskich (Piero Attanasio, Associazione Italiana Editori)

4. Publishers’ rights vs. activity of services aggregating online news. Case study: Copiepresse
vs. Google / Prawa wydawców a działalność serwisów agregujących wiadomości online.
Case study: Copiepresse vs. Google (Margaret Boribon, Copiepresse)

5. Digitalizacja druków w Polsce / Digitisation of works in Poland (Tomasz Makowski, Biblioteka
Narodowa)

11.00–11.15 – Przerwa kawowa / Coffee break

II. Digitalizacja – ramy organizacyjne (licencje cyfrowe, ‘dzieła osierocone’) / Digitisation – organisational
framework (digital licences, ‘orphan works’) (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. Licensing of digital uses by RROs / Licencjonowanie użytku cyfrowego przez organizacje
zbiorowego zarządzania prawami reprografi cznymi (Olav Stokkmo, IFRRO)

2. Libraries and the book sector: status quaestionis in Flanders / Biblioteki i rynek książki:
status quaestionis we Flandrii (Kurt Van Damme, Reprobel)

3. Licensing policy of press materials in the Great Britain. Case study: Newspaper Licensing Agency
Limited vs. Meltwater / Zasady licencjonowania materiałów prasowych w Wielkiej Brytanii.
Case study: Newspaper Licensing Agency Limited vs. Meltwater (Andrew Hughes, Newspaper
Licensing Agency)

4. Making cultural heritage available to the public: defi ning and administering ‘orphan’ and ‘out of
print’ works / Udostępnianie dziedzictwa kulturowego: defi niowanie ‘dzieł osieroconych’ oraz
dzieł niedostępnych w handlu (‘out of print’) oraz administrowanie nimi (Olav Stokkmo, IFRRO)

5. ARROW+ project / Projekt ARROW+ (Piero Attanasio, Associazione Italiana Editori)

12.30–14.00 – Przerwa obiadowa / Lunch break

14.00–18.00
III. Organizacje zbiorowego zarządzania (OZZ) – różne modele organizacyjne, różne środki działania, jeden cel / Collective Management Organisations – various models of operation, various modes of activity, one objective (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. Cooperation between Reproduction Rights Organisations within International Federation of Reproduction Rights Organisations / Współpraca reprografi cznych OZZ w ramach International Federation of Reproduction Rights Organisations (Olav Stokkmo, IFRRO)

2. Spanish model of RRO / Hiszpański model reprografi cznej OZZ (Magdalena Vinent, IFRRO, CEDRO)

3. Belgian model of RRO / Belgijski model reprografi cznej OZZ (Kurt Van Damme, Reprobel)

4. Polski model OZZ / Polish model of CMO (Marek Bukowski, Komisja Prawa Autorskiego)

5. Organisations vs. uniform European market / Organizacje a jednolity rynek europejski (representative of the European Commission / reprezentant Komisji Europejskiej)

15.45–16.00 – Przerwa kawowa / Coffee break

Panel dyskusyjny: / Panel discussion: Książka i prasa w świecie cyfrowym a rola organizacji zbiorowego zarządzania / Book and press in a digital world and the role of CMOsProwadzący: / Chair: Wiesław Podkański (Izba Wydawców Prasy)
Uczestnicy: / Participants: Róża Thun (Parlament Europejski), Magdalena Vinent (IFRRO, CEDRO), Olav Stokkmo (IFRRO), Łukasz Gołębiewski (Biblioteka Analiz), Piotr Mańkowski (SAiW „Polska Książka”, SW REPROPOL), Jan Rurański (Spółka ReproPol)

6.04.2011 środa / wednsday

Godz. 9.00–12.30
IV. Public Lending Right / Public Lending Right (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. Situation of PLR in EU countries / Sytuacja PLR w krajach UE (James Parker, UK’s PLR Offi ce)

2. Problems of PLR in Spain / Problemy PLR w Hiszpanii (Magdalena Vinent, IFRRO, CEDRO)

3. PLR in Belgium / PLR w Belgii (Kurt Van Damme, Reprobel)

4. Perspektywy wprowadzenia PLR w Polsce / Prospects of implementation of PLR in Poland (Dominik Skoczek, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego)

10.45–11.00 – Przerwa kawowa / Coffee break

V. Korzystanie z książek i prasy przez instytucje publiczne i prywatne – różne modele rozwiązań / Use of books and press in public and private institutions – various models of solutions (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. Licences in Spanish law / Licencje w prawie hiszpańskim (Magdalena Vinent, IFRRO, CEDRO)

2. Legal solutions in Belgium / Rozwiązania prawne w Belgii (Kurt Van Damme, Reprobel)

3. Licences in Europe – various models and examples of use / Licencje w Europie – różne modele i przykładowe rozwiązania (Olav Stokkmo, IFRRO)

4. Rozwiązania prawne w Polsce / Legal solutions in Poland (Tomasz Targosz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

5. Dozwolony użytek publiczny materiałów prasowych – analiza porównawcza poziomu ochrony w Polsce i innych krajach UE / Permissible public use of press materials – comparative analysis of rights protection in Poland and other EU countries (Marzena Wojciechowska, SW REPROPOL)

12.30–14.00 – Przerwa obiadowa / Lunch break

14.00–18.00
VI. Dozwolony użytek prywatny a ‘godziwa rekompensata’ dla twórców i wydawców / Permissible private use vs. ‘fair compensation’ for authors and publishers (wprowadzenie / introduction: prof. Ryszard Markiewicz, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

1. Levies on reprographic devices – a way to remunerate creators and publishers for certain uses of their works in Europe / Opłaty od urządzeń reprografi cznych – sposób na wynagrodzenie twórców i wydawców za korzystanie z dzieł w Europie (Olav Stokkmo, IFRRO)

2. Permissible private use in Spanish law / Dozwolony użytek prywatny w prawie hiszpańskim (Magdalena Vinent, IFRRO, CEDRO)

3. Permissible private use in Belgian law / Dozwolony użytek prywatny w prawie belgijskim (Kurt Van Damme, Reprobel)

4. Problematyka dozwolonego użytku w prawie polskim / Issue of permissible use in Polish law (Sybilla Stanisławska-Kloc, Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)

5. Opłaty z tytułu dozwolonego użytku osobistego w Polsce / Levies on private use in Poland (Piotr Miodunka, SAiW „Polska Książka”)

15.45–16.00 – Przerwa kawowa / Coffee break

Panel dyskusyjny: / Panel discussion: Korzystanie z książek i prasy – kto powinien płacić za prawa autorskie? / Use of books and press – who should pay for copyrights?Prowadzący: / Chair: prof. Ryszard Markiewicz (Instytut Prawa Własności Intelektualnej UJ)
Uczestnicy: / Participants: Agata Wacławik-Wejman (Google), Kurt Van Damme (Reprobel)
Andrew Hughes (Newspaper Licensing Agency), James Parker (UK’s PLR Offi ce), Piotr Marciszuk (Polska Izba Książki, Federation of European Publishers), Jacek Wojtaś (Izba Wydawców Prasy)

Podsumowanie / Summary – Andrzej Nowakowski, SAiW „Polska Książka”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

23 września 2018 o godz. 08:57

Kartka ze Speyside – Heilan coo

SONY DSC

Szkoci mówią na nie Heilan coo, cudzoziemcy Hippie cow. Mają długą grzywkę i leniwe miny. Nie dają zbyt dobrego mleka. Hoduje się je na mięso. Szkoda, bo miło wyglądają jak są żywe. Potem już mniej miło. Przywędrowały z Hebrydów. Wzmianki o nich pochodzą już z VI wieku. W czarnej wersji nazywają się w Szkocji Kyloe i jedna taka czarna krowa z grzywką znajdzie się na okładce najbliższego numeru „Aqua Vitae”.

22 września 2018 o godz. 09:42

Kartka ze Speyside – Dunnottar Castle

Dunnottar Castle (37)

Kiedy spytać Szkota, dlaczego nie czuje pokrewieństwa z Irlandczykami, choć to podobna kultura, podobny język i podobne zamiłowanie do spokojnego wiejskiego życia ze szklaneczką whisky, odpowie, że z Irlandczykiem w ogóle nic go nie łączy, bo oni są celtami, a Szkoci to piktowie. Dla mnie tyle samo w tym sensu, co w stwierdzeniu, że nic mnie nie łączy z ludźmi z południa Polski, bo oni to Wiślanie, a my to Polanie. Ale tak całkiem serio, kulturowa tożsamość w Szkocji i Irlandii jest bardzo wysoka, a nawiązania do kultury piktów i celtów są jej częścią.

21 września 2018 o godz. 09:24

Kartka ze Speyside – Benromach

_DSC8756

Niewielka szkocka gorzelnia whisky, działająca w regionie Speyside, w miasteczku Forres od 1898 roku. Wielokrotnie zmieniała właścicieli, a w latach 1983-1998 stała zamknięta. Obecnie jest własnością Gordon & MacPhail. Używają głównie torfowanego jęczmienia, o poziomie natorfienia 12 ppm i 47 ppm, a także nietorfowanego jęczmienia organic. Kadź zacierna ma pojemność 1,5 tony. Mają 13 kadzi fermentacyjnych z sosny oregońskiej, stosują dwa rodzaje fermentacji – krótsza trwa 62-67 godzin, wydłużona – 110 godzin, stosują drożdże browarnicze. Alembik pierwszej destylacji ma pojemność 7500 l, drugiej destylacji – 4250 l. Alembiki Forsyths z zewnętrznym kondensatorem. Odbierają alkohol o mocy 70%, przed wlaniem do beczek obniżają moc do 63,5%. Cały proces produkcji jest sterowany ręcznie. Rocznie produkują ok. 700 tys. l alkoholu. Destylarnia ma w swoich magazynach ok. 18 tys. beczek. Używają tylko beczek first fill po bourbonie, poza tym beczek po sherry z bodegi Williams & Humbert, a do whisky z jęczmienia organic – dziewiczych beczek z białego dębu z Missouri. W 2018 roku uruchomili osobną mikro-destylarnię, w której produkują gin Red Door.

20 września 2018 o godz. 08:37

Kartka ze Speyside – Glen Moray

SONY DSC

Glen Moray to ogromna destylarnia whisky ze Speyside, powstała w 1897 nad brzegiem rzeki Lossie, na przedmieściach Elgin, w ostatnich latach całkowicie przebudowana do przemysłowych rozmiarów. Wcześniej, od 1828 roku, w tym samym miejscu działał browar West Brewery. Zaczynali z jedną parą alembików, które zrobiono z przebudowanych kadzi warzelniczych. Te stare alembiki przepadły w pożarze. Kilkakrotnie zamykana, kilkakrotnie też zmieniała właścicieli. W 1920 roku przejęta przez spółkę Macdonald & Muir (ówczesnego właściciela Glenmorangie). Przebudowana w 1958 roku, w 1979 roku wprowadzono dwa nowe alembiki. Pod koniec lat 70. zaprzestano własnego słodowania. W 2008 roku właścicielem Glen Moray został francuski potentat na rynku alkoholowym, grupa La Martiniquaise. Obecnie rocznie produkują 5 mln l alkoholu. Gigantyczne kadzie fermentacyjne, a jest ich 14, usytuowane są na zewnątrz. Z jednego zacieru robią ok. 52 tys. l przefermentowanego alkoholu, stalowa kadź zacierna ma pojemność 11 ton. Fermentacja jest dość krótka, trwa 60 godzin, alkohol ma 8,5%. Po przebudowie w 2016 roku alembiki pierwszej destylacji są w innym budynku niż drugiej, nie działają w parach. Te do pierwszej destylacji mają bardzo nietypowy kształt, szyja jest odwrócona do przodu, przed każdym alembikiem jest podwójny kondensator, który nie wpływa wprawdzie na czas destylacji czy moc alkoholu, ale daje oszczędność energii. Wszystko jest sterowane komputerowo, pierwsza destylacja trwa ok. 5 godzin i daje alkohol o mocy ok. 25%. Nowe alembiki powstały we Frili, sprowadzono je z Włoch. W drugim budynku jest dziewięć alembików. Sześć Forsyths, z czego trzy kiedyś działały jako wash stills w parach ze spirit stills. Przerobiono je na spirit stills, dodano jeszcze trzy włoskie, więc teraz serce destylarni wyposażone jest w aparaty o różnej pojemności, różnych kształtów. Moc alkoholu po drugiej destylacji to 72%. Firma dysponuje też starą kadzią zacierną i pięcioma starymi kadziami fermentacyjnymi. Być może będą w przyszłości wykorzystywane do eksperymentalnych edycji. Planowane jest dodanie jeszcze dwóch alembików i zwiększenie produkcji nawet do 9 mln l (przed inwestycją La Martiniquaise moce produkcyjne wynosiły 2,2 mln l rocznie). Glen Moray ma obecnie 12 magazynów, w których leżakuje whisky w ok. 140 tys. beczek. Visitors center rocznie odwiedza ok. 24 tys. osób. Na miejscu można spróbować kilku specjalnych edycji whisky, które pokazują potencjał destylarni (np.: Glen Moray 1998 PX Finish, Glen Moray 2010 Peated PX Finish czy Glen Moray 120th Aniversary Edition).

19 września 2018 o godz. 09:19

Kartka ze Speyside – Glenury Royal

_DSC8659

Już nieistniejąca destylarnia whisky z Highlands, pojedyncze butelki jeszcze można dostać, np. czterdziestoletnia Glenury Royal wydestylowana w 1970 roku. Powstała w 1825 roku i – jak piszą kronikarze – od początku była pechowa. Kilka tygodni po jej uruchomieniu wybuchł pożar, który zniszczył ja niemal doszczętnie. Zdarzył się też nieszczęśliwy wypadek, jeden z robotników zginął podczas pracy, wpadł do kadzi. Założył ją w Stoneheaven kapitan Robert Barclay Allardice, ciekawa postać – parlamentarzysta, biegacz i bokser. Była to jedna z trzech destylarni, którym król Wilhelm IV pozwolił posługiwać się w nazwie określeniem „królewska” (Royal). Kolejnymi właścicielami Glenury byli: William Richie (w latach 1857-1928), spółka Glenury Distillery Co. (1936-1938), Associated Scottish Distillers (1938-1940), American National Distillers (1940-1953) oraz Distillers Company Limited (od 1953 roku do końca). Miała okresy przestoju, np. w latach 1852-1858 czy 1940-1945. Destylarnię zamknięto w 1983 roku, częściowo wyburzono, częściowo przebudowano, dziś w jej miejscu stoi osiedle mieszkaniowe.

18 września 2018 o godz. 08:54

Kartka ze Speyside – Auchinblae

_DSC8646

Niewiele wiadomo o destylarni whisky Auchinblae, ulokowanej przy Burn Street w Auchenblae (Aberdeenshire). Powstała w 1895 roku w miejscu młyna Den Mill, starszego o sto lat. Zapewne już wcześniej pędzono tu alkohol, ale bez licencji. Przebudowę młyna i pagodę słodowni projektował słynny architekt tamtych czasów, Charles C. Doig. Należała do lokalnej spółki kapitałowej Auchinblae Distillery Company Ltd. Jak ustalił Brian Townsend, autor znakomitej książki „Scotch Missed”, była wyposażona w cztery kadzie fermentacyjne o pojemności 6000 galonów każda oraz jedna parę alembików (wash still miała 1500 galonów, spirit still wiadomo tylko, że była mniejsza. Pierwszy jej menadżer wcześniej pracował w Ord Distillery. W 1916 roku przejęta przez spółkę Macdonald Greenlees, która miała też pobliską destylarnię Stronachie.

17 września 2018 o godz. 08:14

Kartka ze Speyside – wizyta w Fettercairn

_DSC8621

Fettercairn to destylarnia z Higlands, powstała w 1824 roku, założona przez Sir Alexandra Ramsaya, który był jej właścicielem zaledwie przez sześć lat. Z powodu długów odsprzedał ją wraz z posiadłością ziemską Fasque Estate kupcowi Johnowi Gladstone. Przebudowana po pożarze w 1887 roku. W latach 1926-1939 zamknięta. Jej pracę wznowił nowy właściciel, kilkakrotnie zresztą się zmienił w następnych latach, aż w 1974 roku przejęła ją spółka Whyte & Mackay, która zarządza do dziś marką i zasobami whisky, wykorzystując znakomitą część produkcji Fettercairn do swoich blendów. W latach 60. XX wieku zaprzestano samodzielnego słodowania jęczmienia. W 1966 roku podwojono moce produkcyjne – z dwóch do czterech alembików. Aparaty do pierwszej destylacji wash stills mają pojemność po 17274 l, a spirit still jeden ma 13638 l, drugi – 11819 l. Spirytus odbierany jest z mocą 68%, do beczek trafia z mocą 63,5%, druga destylacja trwa sześć godzin. Kadź zacierna ma pojemność 5 ton, robią 24 zaciery tygodniowo. Jako jedni z nielicznych w Szkocji używają karmelizowanego słodu do niektórych edycji whisky. Jest tu jedenaście kadzi fermentacyjnych z sosny oregońskiej o pojemności po 25 tys. l każda. Fermentacja jest dość szybka, trwa 52-55 godzin. W 1989 roku otwarto centrum dla odwiedzających. Mają 13 magazynów, a w nich ok. 40 tys. beczek. Beczki po bourbonie wykorzystywane są tylko raz, potem są odsprzedawane, używają też m.in. beczek po sherry, porto czy po bordoskich winach.

16 września 2018 o godz. 20:33

Róbrege dla Brylewskiego

41556897_2151483198255546_9036314992659398656_o

29 września odbędzie się koncert pod hasłem Róbrege, dedykowany pamięci Roberta Brylewskiego. Wystąpią: Paweł Sky & nowy+eren 101% improwizacji, Ziggie Piggie & goście, Armia, Maleo Reggae Rockers & goście, Izrael & goście, Joint Venture Sound System gra Brylewskiego. Impreza odbędzie się w namiocie pod Pałacem Kultury i Nauki (od strony ul. Świętokrzyskiej).Wstęp – 30 zł, start – godz. 17.00.

16 września 2018 o godz. 09:00

Kartka ze Speyside – Royal Lochnagar

Royal Lochnagar11

Royal Lochnagar jest pięknie położona, w dolinie rzeki Dee, na tym samym jej brzegu, co królewska letnia rezydencja, zamek Balmoral. Bliskość zamku i królewskich ogrodów sprawia, że destylarnia jest chętnie odwiedzana przez turystów, pomimo tego, że sama whisky nie jest dobrze znana. Marka należy do Diageo. Jest to niewielka destylarnia, o iście królewskim charakterze, co jest podkreślane co chwila podczas wizyty. Niestety, jak we wszystkich destylarniach Diageo, nie wolno podczas zwiedzania robić zdjęć.

15 września 2018 o godz. 09:15

Kartka ze Speyside – Allt-á-Bhainne

_DSC8587

Zbudowana w 1975 roku w Glenrinnes (region Speyside) nowoczesna destylarnia whisky, powstała na potrzeby ówczesnego potentata na światowym rynku alkoholowym – Seagrams, podobnie jak zbudowana dwa lata wcześniej siostrzana gorzelnia Braeval. Koszt uruchomienia destylarni wyniósł 2,7 mln funtów, a w 1989 roku dokonano kolejnych inwestycji, podwajając liczbę alembików do czterech i moce produkcyjne do ok. 4 mln l whisky rocznie. Od 2001 roku jest własnością Pernod Ricard, bezpośrednio zarządza nią Chivas Brothers. W latach 2002-2005 stała zamknięta. Proces produkcji jest do tego stopnia zautomatyzowany, że destylacją może zajmować się tylko jedna osoba. Dziwna nazwa Allt-á-Bhainne to po gaelicku „Palone mleko”. Ta mało znana koneserom single malt whisky destylarnia od początku działa głównie na potrzeby zestawiania blendów Chivas Regal. Co ciekawe, dysponuje bardzo niewielkim magazynem do składowania whisky, dlatego część jej produkcji – głównie ta oferowana jako single malt – dojrzewa w magazynach na wyspie Islay, dzięki czemu uzyskują charakterystyczny słony smak. Połowa produkowanej w Allt-á-Bhainne whisky robiona jest z lekko torfowanego (10 ppm) słodu, reszta z nietorfowanego.