16 lutego 2013 o godz. 14:34

Recenzja „Zbuntowanych”

Hanna Kukwa na łamach lutowego "Magazynu Literackiego KSIĄŻKI" pisze o antologii opowiadań "Zbuntowani".

Jakie czasy, taki bunt. Trzydzieści lat temu młodzież miała zupełnie inne powody do postawienia się rzeczywistości niż dzisiaj… Świadczą o tym choćby dawne teksty piosenek zespołów punk-rockowych, które nie traktowały jedynie o zaliczaniu kolejnych panienek i urokach nawalenia się do nieprzytomności (ach, to takie punk-rockowe!).
Nie twierdzę, że dawni buntownicy byli ludźmi grzecznymi i cnotliwymi, o nie, ale mieli w sobie coś, czego brakuje wielu współczesnym punkom (jeśli o takim zjawisku w ogóle można mówić) – autentyczność, ideały, chęć do działania. Kilkadziesiąt lat temu bunt miał zupełnie inny charakter, ale trudno się dziwić – problemy też były inne. No właśnie, a jak wyglądają dzisiejsi buntownicy? Jakie mają problemy i troski? Zajrzyjmy do „Zbuntowanych”…
„Zbuntowani” to zbiór siedmiu opowiadań autorów wydawnictwa Jirafa Roja. Ich bohaterami są w większości ludzie młodzi, którzy dopiero uczą się życia. Ktoś kiedyś słusznie zauważył, że dla młodzieży ich małe-wielkie problemy są najpoważniejsze na świecie. Coś, co dorosłemu człowiekowi wydaje się błahostką, dla nich jest sprawą życia i śmierci. No tak, w pewnym wieku wszystko wygląda poważnie i my, dorośli, powinniśmy poważnie to traktować. A więc pierwszy istotny problem pewnego „zbuntowanego” młodzieńca w wieku
szkolnym – dlaczego Andzia nie chce odbyć z nim stosunku seksualnego, skoro krążą plotki, że daje wszystkim wkoło? Aby rozwiązać zagadkę domniemanej niewierności Andzi, jej chłopak podąży za nią aż do Częstochowy. Oczywiście nie mogło zabraknąć też historii nieszczęśliwej miłości autorstwa Dariusza Papieża – on ją tak bardzo kochał, a ona zdradziła go z innym w WC. Zła, niedobra dziewucha! Doprowadziła biednego narratora do utopienia w Warcie chińskiego drzewka szczęścia! Ale proszę się nie śmiać! Któż z nas nie miał kiedyś
złamanego serca i nie posuwał się do tak ostatecznych czynów? Podobny dramat rozgrywa się w „Kopciuszku” – spotyka ją się na koncercie, później spędzają razem noc. Ale to nie może skończyć się dobrze – on ma dziewczynę, a ona przecież kieruje się w życiu pewnymi zasadami – nie spotyka się z zajętymi mężczyznami! A ten przypadkowy seks to jednorazowa akcja, pod wpływem impulsu… przecież tak bardzo potrzebowała czułości! „Przejście podziemne” to historia pewnego tragicznego w skutkach incydentu, którego kontynuacja dzieje się gdzieś między światem żywych i umarłych. Z kolei Buźka i Krystek, bohaterowie „Tramwaju za darmo”, będą mieli okazję spędzić kilka dni za granicą i zobaczyć, jak radzą sobie emigranci z Polski. Gerard z opowiadania „Mord w Galilei”, obecnie anestezjolog, a w przeszłości członek zespołu punk-rockowego, w absurdalny sposób, rodem z „Procesu” Kafki, wplątany zostanie w pewne morderstwo…
I w końcu miła niespodzianka – w „A cup of tea and Toblerone” spotkałam starego znajomego – Mundka. Kto czytał „Dalej od gwiazd”, z pewnością wie, o kim mowa. Co w nim lubię? Talent do pakowania się w tarapaty, inteligencję, dystans do siebie i świata, i oczywiście urok osobisty, który niejeden raz ocalił mu skórę. Choć jego życie osobiste jest bardzo skomplikowane, a Mundkowi nie brakuje romantyzmu, nie użala się nadmiernie nad swym losem i do wszystkiego zdaje się podchodzić z uśmiechem na ustach i właściwą sobie ironią.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

12 lutego 2018 o godz. 22:44

Z Arystofanesa

Aristophanes_-_Project_Gutenberg_eText_12788

„Jak się nałykał wszelkich dobrych rzeczy, wnet jął skakać i tańczyć, rechotać, grzmieć zadem niczym oślina, co się nażarła jęczmienia, i nuż walić mnie krzycząc: „Kto pije, ten bije!”. ~Artystofanes „Osy”

11 lutego 2018 o godz. 22:41

O winie

„Picie wina – to jest życie, degustacja wina – to nauka, rozmowa o winie – to sztuka”. ~Henri Beraud

8 lutego 2018 o godz. 17:42

„Aqua Vitae” pierwszy numer w nowym roku

AV_cover 19

Ukazał się dziewiętnasty numer magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.

27 stycznia 2018 o godz. 15:51

Dzika biblioteka

dzika-biblioteka

Paweł Dunin Wąsowicz musiał napisać biografię, bo trudno mówić o autobiografii. Na to drugie jest zbyt nieśmiały, na to pierwsze, jak najbardziej, jest dość ciekawy. Ciekawy siebie, swoich korzeni, swojego miasta i miejsca. Jest też zbyt uważnym, nałogowym, czytelnikiem, by wypuścić o sobie rzecz interesującą wyłącznie dla samego autora. „Dzika biblioteka” Pawła to pozornie autobiografia. Raczej podążałbym śladem tytułu tej książki – to chaotyczna opowieść o lekturach, o dorastaniu do dużej powagi literackiej. Bo jak inaczej to nazwać? Frontman Dunio jest poważnym czytelnikiem. W dawnych czasach miałby szanowaną posadę lektora. W czasach współczesnych, kiedy lektor nie jest już w cenie, jest outsiderem. Dystans Dunia jest bezcenny. Ale jego osobisty stosunek do literatury w tej książce przysłonił nieśmiały dystans. Jest w tej autobiografii coś z piosenek, które pisze Paweł – delikatny ekshibicjonizm, dżentelmeński takt, szacunek do ludzi, ale przede wszystkim – szacunek do samego siebie. Jeżeli ktoś, kto odwiedzi księgarnię, pomyśli, a co mnie ten facet obchodzi, będzie tylko częściowo wiedział, co odrzuca. To książka o świetnym redaktorze, ale przede wszystkim książka o umiejętności czytania ze zrozumieniem. Wiem, słaba rekomendacja, kogo to obchodzi? Mogę jedynie poradzić – uczcie się od Dunia, on się na pewno skrzywi z niesmakiem, ale warto go potraktować jako przewodnika po dzikiej bibliotece. A dzika biblioteka, to nasza współczesna Aleksandria, nie ulegajmy złudzeniom uporządkowaniu Google. Czy można gustom autora zaufać bardziej niż Google? Nie. Ale nie jest to ranking rekomendacji, a uczciwa opowieść o własnych wyborach, doświadczeniach i gustach. Opowieść faceta, który zęby zjadł na czytaniu rękopisów i książek w okładkach. Wielki szacunek dla Wiesława Uchańskiego, prezesa wydawnictwa Iskry, że taka książka wyszła.

25 stycznia 2018 o godz. 15:54

W PR2

Łukasz Gołębiewski będzie dziś gościem audycji Krzysztofa Jakubowskiego „O wszystkim z kulturą”. Polskie Radio PR2, godz. 18.00. Zapraszamy do słuchania.

15 stycznia 2018 o godz. 18:45

Włochaty z Dezerterem

wlochaty dezerter

Włochaty, Dezerter i Aporia wystąpią razem na trzech koncertach: 23.02 Olsztyn, 24.02 Lubawa i 24.03 Głogów. Do zobaczenia na koncertach.

27 grudnia 2017 o godz. 15:45

U.K. Subs w Pogłosie

SONY DSC

28 stycznia w klubie Pogłos (Warszawa, ul. Burakowska 12) wystąpi legenda punk rocka, U.K. Subs. Przed nimi zagra Antidotum. Start – godz. 19.30. Bilety już w sprzedaży – jedynie 320 sztuk. Przedsprzedaż – 70 zł, na bramce w dniu koncertu – 80 zł.

24 grudnia 2017 o godz. 17:04

Marry Mary

Bad-Santa-Drinking-Game

What is the name of Santa Claus wife? Mary Christmas

15 grudnia 2017 o godz. 20:30

Ostatni Jedi

small_432811621

Po tragifarsie, jaką było „Przebudzenie Mocy”, spodziewałem się najgorszego, więc nie mogłem się rozczarować. Film jest lepszy niż poprzednia część, nie tak straszliwie wtórny i nie ma tak wielu okropnych scen z zupełnie innego gatunku kina, czyli jakichś głupich komediowych zachowań Finna, najbardziej groteskowej z postaci wprowadzonych w sadze nr VII. Film można podzielić na trzy części fabularne. Flota Najwyższego Porządku próbuje zniszczyć resztki oddziałów Rebeliantów. Mamy walki gwiezdne, popisy pilotów myśliwców i kino science-fiction w najlepszym wydaniu. Drugi wiodący wątek, to nauka młodej Rey w samotni Luke’a Skywalkera. Nudy, a Mark Hamill wygląda, niestety, jak spasiony pijak, nie jak rycerz Jedi. Na dokładkę okazuje się, że jest człowiekiem, co się kulom nie kłaniał. Na szczęście dla Rebelii, Rey jest tak zdolna, że wystarczą jej dwie lekcje pod okiem zmęczonego życiem skacowanego starca i już zostaje mistrzem Jedi. Jest też trzeci wątek tego filmu – rozterki wewnętrzne Bena Solo vel Kylo Rena i jego duchowe relacje z Rey. Poza tym są sceny magiczne jak z „Harry’ego Pottera”, przykro na to patrzeć. W pierwszym filmie J.J. Abrams uśmiercił najciekawszą postać w nowej sadze, czyli Hana Solo. Miałem nadzieję, że jednak pojawi się w kolejnej odsłonie „Gwiezdnych Wojen” w jakichś reminiscencjach, ale gdzie tam – nie ma czasu na reminiscencje, gdy mamy jedną kosmiczna batalię za drugą a do tego pojedynki na świetlny oręż. W tej części uśmierceni zostają kolejni ważni bohaterowie, Luke Skywalker i kreatura zwana Snoke. Nie żal mi ich, ale wolałbym wśród ofiar widzieć durnego Finna. Nie doczekanie moje, znów clown zostaje bohaterem, takich to „Gwiezdnych Wojen” doczekałem. Już po nakręceniu „Ostatniego Jedi” zmarła Carrie Fisher i podobno jej spadkobiercy nie zgodzili się by w kolejnym epizodzie „Star Wars” pojawił się jej komputerowy awatar, więc twórcy filmu zostali pozbawieni kolejnej kluczowej postaci. Z dawnego cyklu pozostali tylko Chewbacca i androidy. Słabo. Z przykrością wyznam, że Epizodu IX nie oczekuję z niecierpliwością. W kinie się wynudziłem.

3 grudnia 2017 o godz. 14:06

Nowy numer „Aqua Vitae”

AV_cover 18

Ukazał się osiemnasty numer magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.