9 listopada 2007 o godz. 19:16

Recenzja z książki „Meksyk – kraj kontrastów”

3 listopada w "Rzeczpospolitej" ukazała się recenzja z najnowszej książki Łukasza Gołębiewskiego "Meksyk - kraj kontrastów". Tytuł recenzji "W Meksyku czas płynie inaczej". Poniżej pełen tekst.

„Chcieliśmy pokazać wszystko, czym kraj ten fascynuje, bo nawet jeśli przychodzą chwile zmęczenia, to zachwyt zdecydowanie przeważa. We wspomnieniach pozostają kolory, dźwięki, zapachy i smaki. I to wszystko staraliśmy się przekazać”, kończy relację „Meksyk. Kraj kontrastów” Łukasz Gołębiewski, autor większości pomieszczonych w niej tekstów, które znakomicie uzupełniają fotografie Sonii Dragi, inicjatorki wyprawy i wydawcy tomu zarazem.
Księgarskie półki nie uginają się niestety od literatury podróżniczej, stąd książek takich jak „Meksyk…” nigdy za wiele. Zwłaszcza, że jej autorzy zdecydowali się na ciekawy, ale i ambitny zabieg połączenia w jednym tomie osobiście pisanej relacji z przytoczeniem najciekawszych wątków z historii, która w opisywanym przez nich kraju wydaje się wszechobecna, a może którą tak skutecznie udawało im się odnaleźć. I nie wiadomo do końca, czy wątki te wydały mi się tak nużące, czy perypetie obojga na tyle pasjonujące, że czytając pragnąłem zapominać o Cortézie i Montezumie, by czym prędzej móc wracać na podziurawione meksykańskie drogi pełne jaszczurek i topesów (o co chodzi, nie zdradzę, zachęcając tym samym do lektury). Bo przecież kiedy czyta się rozdziały rozpoczynane od słów „Gdy Sonia zmyła z siebie cały smród szamana…”, trudno nie nabrać przekonania, że twierdzenia o śmierci reportażu dalece są jednak przedwczesne.
„Patrzymy szeroko otwartymi oczami, próbujemy zrozumieć, z pełną świadomością, jak wiele rzeczy pozostaje ukrytych. Bo Indianie niechętnie pokazują obcym swój świat, a tam, gdzie się udaje dotrzeć, niekoniecznie można poznać prawdę. Poznajemy to, co chcą nam pokazać, powiedzieć, przekazać”, twierdzi Łukasz. Smakując wydaną relację, zdaje się, że stosunkowo daleko udało się dotrzeć towarzyszącemu tej parze obiektywowi. Przyglądając się portretom potomków Majów, Azteków i Totonaków można odnieść wrażenie jakby ludzie ci na moment, dosłownie na chwilę zgodzili się zatrzymać i otworzyć na niepozorną turystkę z Polski. Choć o zatrzymywaniu się nie może właściwie być mowy. „Musimy oduczyć się pośpiechu, tu czas płynie inaczej”, czytamy.
Nawet narracja daleka jest od pospiesznej. Także wtedy, gdy przemierzającym nocą puszczę autorom towarzyszy dialog lamparta z ocelotem, ciszę upalnej meksykańskiej nocy przerywa stado nietoperzy, zaś w koronach drzew hałasują małpy. Do wrzasku, a zarazem ciszy tropików, można jednak przywyknąć. Przywyknąć? Je można pokochać.
Kuba Frołow

Tekst: Łukasz Gołębiewski i Sonia Draga, zdjęcia Sonia Draga, „Meksyk. Kraj kontrastów”, Wydawnictwo Sonia Draga, Katowice 2007, 44,90 zł

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

21 kwietnia 2018 o godz. 18:11

Dwudziesty numer „Aqua Vitae”

AV_cover 20

Ukazał się dziewiętnasty numer magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.

21 kwietnia 2018 o godz. 17:47

Rozmowy z robotem

images

Coraz częściej chcąc coś załatwić, musimy rozmawiać z robotami. Najczęściej dotyczy to reklamacji. Trudno to nazwać inaczej, jak brakiem szacunku dla klienta. Zamiast rozmawiać z człowiekiem, mam wybierać opcje 1, 2, 3 itd., jakbym rozwiązywał test. Ciekawe, że ci mędrcy od komunikacji z klientem nie wymyślili zasady odwrotnej, jak chcą mi coś sprzedać, przedłużyć umowę, wcisnąć nową usługę, to dzwoni do mnie miła pani a nie robot. Czy nie przyszło im do głowy, że w drugą stronę klient też woli rozmawiać z człowiekiem, niż klikać cyfry w telefonie? Drogi rzeczniku praw konsumenta, ratuj nas przed robotami! Jest tyle idiotycznych zakazów w tym kraju, czy nie można by dołożyć do nich jednego mądrego ukazu dla wszystkich biur obsługi klienta, że człowiek o swoich problemach rozmawia z człowiekiem?

31 marca 2018 o godz. 19:36

Szpital przemienienia

„Jestem zawsze skrępowany w sobie. Wolny mogę być tylko w ludziach, o których piszę, a i to jest złudzenie”. ~Stanisław Lem

17 marca 2018 o godz. 13:21

Zabrania się zabraniać

stupidity_quote

Zakazują nam milczeć, / nakazują nie mówić nic / zakazują nam śpiewać / a my śpiewamy, olał ich… Śpiewał na początku lat 80. zespół Bikini z Torunia. Przypomniała mi się ta piosenka w związku z tym, że władza zakazała nam robić zakupy w niedziele, nadając sobie jednocześnie przywilej wyboru tych niedziel, kiedy jednak będziemy mogli nacieszyć się pchaniem wózka.  W związku z tym w soboty tłok, kolejki, szaleństwo i żądza mordu w oczach współobywateli na zakupach. Strach pomyśleć, co dzieje się w sklepach typu Ikea, skoro mały Lidl nie nadąża z obsługą sobotnich zakupowiczów. A co będzie z czynszami w galeriach handlowych? Pójdą w górą, żeby właściciel galerii mógł sobie powetować brak klientów w niedzielę, czy w dół, bo sklep traci jeden dzień obrotu? Mędrcy od zabraniania myśleli o tym, czy nie?

12 lutego 2018 o godz. 22:44

Z Arystofanesa

Aristophanes_-_Project_Gutenberg_eText_12788

„Jak się nałykał wszelkich dobrych rzeczy, wnet jął skakać i tańczyć, rechotać, grzmieć zadem niczym oślina, co się nażarła jęczmienia, i nuż walić mnie krzycząc: „Kto pije, ten bije!”. ~Artystofanes „Osy”

11 lutego 2018 o godz. 22:41

O winie

„Picie wina – to jest życie, degustacja wina – to nauka, rozmowa o winie – to sztuka”. ~Henri Beraud

8 lutego 2018 o godz. 17:42

„Aqua Vitae” pierwszy numer w nowym roku

AV_cover 19

Ukazał się dziewiętnasty numer magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.

27 stycznia 2018 o godz. 15:51

Dzika biblioteka

dzika-biblioteka

Paweł Dunin Wąsowicz musiał napisać biografię, bo trudno mówić o autobiografii. Na to drugie jest zbyt nieśmiały, na to pierwsze, jak najbardziej, jest dość ciekawy. Ciekawy siebie, swoich korzeni, swojego miasta i miejsca. Jest też zbyt uważnym, nałogowym, czytelnikiem, by wypuścić o sobie rzecz interesującą wyłącznie dla samego autora. „Dzika biblioteka” Pawła to pozornie autobiografia. Raczej podążałbym śladem tytułu tej książki – to chaotyczna opowieść o lekturach, o dorastaniu do dużej powagi literackiej. Bo jak inaczej to nazwać? Frontman Dunio jest poważnym czytelnikiem. W dawnych czasach miałby szanowaną posadę lektora. W czasach współczesnych, kiedy lektor nie jest już w cenie, jest outsiderem. Dystans Dunia jest bezcenny. Ale jego osobisty stosunek do literatury w tej książce przysłonił nieśmiały dystans. Jest w tej autobiografii coś z piosenek, które pisze Paweł – delikatny ekshibicjonizm, dżentelmeński takt, szacunek do ludzi, ale przede wszystkim – szacunek do samego siebie. Jeżeli ktoś, kto odwiedzi księgarnię, pomyśli, a co mnie ten facet obchodzi, będzie tylko częściowo wiedział, co odrzuca. To książka o świetnym redaktorze, ale przede wszystkim książka o umiejętności czytania ze zrozumieniem. Wiem, słaba rekomendacja, kogo to obchodzi? Mogę jedynie poradzić – uczcie się od Dunia, on się na pewno skrzywi z niesmakiem, ale warto go potraktować jako przewodnika po dzikiej bibliotece. A dzika biblioteka, to nasza współczesna Aleksandria, nie ulegajmy złudzeniom uporządkowaniu Google. Czy można gustom autora zaufać bardziej niż Google? Nie. Ale nie jest to ranking rekomendacji, a uczciwa opowieść o własnych wyborach, doświadczeniach i gustach. Opowieść faceta, który zęby zjadł na czytaniu rękopisów i książek w okładkach. Wielki szacunek dla Wiesława Uchańskiego, prezesa wydawnictwa Iskry, że taka książka wyszła.

25 stycznia 2018 o godz. 15:54

W PR2

Łukasz Gołębiewski będzie dziś gościem audycji Krzysztofa Jakubowskiego „O wszystkim z kulturą”. Polskie Radio PR2, godz. 18.00. Zapraszamy do słuchania.

15 stycznia 2018 o godz. 18:45

Włochaty z Dezerterem

wlochaty dezerter

Włochaty, Dezerter i Aporia wystąpią razem na trzech koncertach: 23.02 Olsztyn, 24.02 Lubawa i 24.03 Głogów. Do zobaczenia na koncertach.