5 marca 2011 o godz. 12:54

O Xennie i Melanżach na maturze

Ania Mikołajczak ze Środy Wlkp przesłała nam swoją prezentację maturalną z 2010 roku, w której omawia m.in. "Xennę" i "Melanże z Żyletką", a także inne książki z oferty Jirafa Roja - "Chaos i świńska skóra" Piotra Stróżyńskiego i "Na krawędzi marzeń" Beaty Kozłowskiej. Warto zwrócić uwagę na śmiałość dobranych cytatów, a dla innych maturzystów praca Ani może być inspiracją.

„Żadnej satysfakcji, za dużo frustracji
Oto obraz mojej generacji,
Żadnego celu, żadnej przyszłości,
Żadnej nadziei, żadnej wolności”

Moją prezentację zaczynam cytatem z piosenki pt. „Poroniona generacja” legendarnego punkowego i nowofalowego zespołu Dezerter, wcześniej znanego pod nazwą SS20. Słowa te, moim zdaniem doskonale oddają atmosferę i specyfikę subkultury, którą poprzez analizę jej języka postaram się przybliżyć. Wszystkie prezentowane przeze mnie utwory należą do literatury współczesnej.
Punk, punker, punkol, punkowiec, punkroker, punkkrokier, punksiol, pancur, panczur, panczak, jabolpunk, brudas, śmieć. Jak widać wachlarz nazewnictwa członka subkultury punkowskiej jest nad wyraz  bogaty. Jaki jest więc język punków? Czy operują tylko wyświechtanymi sloganami, mało wyszukanymi inwektywami, a może wbrew osądom potrafią swoje przemyślenia i styl bycia zamknąć w egzaltowanych, poetyckich stwierdzeniach? Czy sposób ich wysławiania się jest stricte związany z wyznawaną ideologią, a może abstrahują od tego?
Chciałabym poprzez moją prezentację znaleźć odpowiedzi na te pytania i wniknąć głębiej w specyfikę mowy tej subkultury. Ponadto poprzez moją wypowiedź postaram się obalić krążące schematy i utarte stereotypy o punkach i pochodnych im ruchach alternatywnych.
W utworach, które omówię pod kątem tematu prezentacji postaram się dogłębnie rozwinąć takie zagadnienia jak : wulgaryzmy, makaronizmy, kolokwializmy, wymieszanie stylu wysokiego z niskim, a także styl podniosły. Należy przy tym pamiętać, że w/w aspekty języka przewijają się niemal w każdej z wybranych przeze mnie pozycji bibliograficznej razem tworząc swoistą mieszankę językową. Idąc ta drogą starałam się wybrać jak najtrafniejsze  przykłady obrazujące wybraną prze mnie problematykę.
Antybohater w „Słowniku motywów literackich” określany bywa jako, tu cytuję: „postać w utworze literackim mająca cechy ujemne, będące zaprzeczeniem cech bohatera. Nie stać go na wielkie słowa i gesty. Nie ma w nim krzty patosu. To ktoś, kto przeczy naszym wyobrażeniom o bohaterze literackim, kto nie ma jego koniecznych atrybutów: aktywności, logicznego działania, możliwej do odtworzenia przez czytelnika biografii, niezwykłych czynów na koncie, niekiedy nawet nazwiska i imienia”. Opis ten doskonale pasuje do dwóch pierwszych omawianych przeze mnie pozycji bibliograficznych.
Pierwsza z omawianych postaci pod kątem językowym, to bezimienny bohater, a właściwie jak został już przeze mnie określony, antybohater. Jest on wytworem fikcji literackiej w powieści „Xenna moja miłość” Łukasza Gołębiewskiego. Nie znamy jego imienia i nazwiska, spotykamy go po raz pierwszy w zadymionym, ciasnym barze dość wątpliwej reputacji, kiedy to przy kuflach kolejnych piwa wspomina utraconą miłość do dziewczyny Xenny. Jest pisarzem po 30, punkiem, cynikiem i zdeklarowanym hedonistą. Dnie spędza z reguły na odurzaniu się alkoholem i punk-rockiem. Już sama jego profesja powinna rekomendować, iż styl jego wypowiedzi będzie co najmniej poprawny. Przyjrzyjmy się zatem bliżej jego mowie. Zacytuję teraz stosowne fragmenty: „Sorry, jestem trochę już uwalony”, „Będę na Ciebie mówił Xenna, okay?”, „Tak mi powiedziała. Fucking shit !”, „ Taki miły wieczór. A co, i takie się zdarzały, nie tylko hardcore był”, „Co noc seks, co poranek pobudka i on the Road.” Wspólnym mianownikiem jego wypowiedzi stają się wyraźne naleciałości z języka obcego, tkz. Makaronizmy. Najwięcej w całej powieści jest anglicyzmów, tj. „sorry”, „please”, „okay”, „fuck” itp. Słówka te mogą oddziaływać na czytelnika w ten sposób, iż ów pisarz wyda się nam światłą osobą, może nie od razu poliglotą, ale na pewno personą znającą najpopularniejszy na świecie język- angielski. To automatycznie wywyższa go i sprawia, że darzymy takową osobę szacunkiem. Jednakże doszukując się genezy anglicyzmów w socjolekcie punkowskim, należy moim zdaniem wziąć pod uwagę fakt, iż w dużej mierze przejmowane są one z języka reklamy i kultury masowej, która silnie kształtuje nawyki językowe współczesnej młodzieży, jak i pozostałych ludzi. Rola owych makaronizmów jest więc tutaj nieco inna- dobiegający czterdziestki mężczyzna pragnie stać się w oczach dużo młodszych kolegów, mówiąc slangiem: kimś wporzo, cool. Najbardziej zależy mu jednak na akceptacji 24-letniej Xenny, którą wbrew swojemu stylowi bycia obdarzy miłością. Chce zatrzeć w jakiś sposób dystans wiekowy, wpasować się w młodzieżowy slang. Sposobem, na mówiąc potocznie: wkupienie się w łaski nowego towarzystwa , okazuje się  język, element komunikacji międzyludzkiej i interpersonalnej.
Przejdę teraz do analizy języka drugiej postaci z tejże książki w/w Xenny. Jest to młodziutka, zaledwie dwudziestoparoletnia dziewczyna, dość wątpliwej chwały studentka, bowiem podziela zainteresowania swojego nowego partnera. Posłuchajmy jak ona się wyraża: „Wiesz, ostro grzałam dragi. Spierdoliłam sobie młodość.”, „A ty rżnij mnie”, „Spierdalaj ze swoim przepraszam”. Jej słownictwo jest wyraźnie nacechowane wulgaryzmami. Jaki cel ma ten zabieg? To młoda dziewczyna, doświadczona przez życie, była niegdyś uzależniona od narkotyków, a jej stosunki z rodzicami są delikatnie ujmując, niepoprawne. Sądzę, że przez ostry zasób słów chce podkreślić swój zadziorny, punkrockowy charakter, ale też wyraźnie ugruntowuje sobie pozycję w grupie. Jest zdana na siebie, a życie nauczyło ją walczyć o swoje, nawet iść po przysłowiowych trupach do celu. Musi czymś się wyróżnić, aby zaistnieć. Dlatego więc moim zdaniem przeklina, chce zwrócić na siebie uwagę. Jest przekonana o tym, że, mówiąc potocznie, rozpychanie się łokciami w życiu doprowadzi ją do upragnionych celów.
Kolejną pozycją bibliograficzną na mojej liście jest utwór „Melanże z żyletką” tego samego, co wyżej pisarza. Skupię się teraz nad aspektem kolokwializmów. Głównymi postaciami książki jest znów para - bezimienny, podstarzały kabotyn grubo po 30 i młodziutka dziewczyna – Zuzka, tytułowa Żyletka. Warto też nadmienić, iż te dzieło jest jakby swoistą kontynuacją powieści „Xenna moja miłość”. Powróćmy jednak do kwestii merytorycznej. Przytoczę teraz parę zdań ilustrujących sposób wypowiadania się tej dwójki: „Przyznam, że liczyłem się  z mordobiciem”, „Rozbierz się i zatańcz na barze- proponuje Żyletce pijany kurdupel-Spadaj mały”, „To niepojęte, że gówniara potrafiła skutecznie robić w konia dwóch dorosłych, wykształconych facetów”, „Widzisz w ogóle szkoda było wyłazić”. Taka maniera w aspekcie wysławiania się doskonale ilustruje środowisko, w którym żyją bohaterowie. Punk-rockowe koncerty, litry spożywanego alkoholu, ciasne, zadymione bary, szybki seks z przypadkowymi osobami, brak nadziei na przyszłość, pesymiz, poczucie bezsensu istnienia. Trudno, aby w takiej rzeczywistości mówić podniośle, z przesadną emfazą. Słowa stają się tu tylko nośnikiem informacji, zbędnym wytworem, marnym dopełnieniem zdegenerowanego w dużej mierze przez samych bohaterów światka.
Następną postacią, której nawyki językowe pragnę zgłębić jest Artur Kleń – bohater powieści „Chaos i świńska skóra” Piotra Stróżyńskiego. Notabene, warto zaznaczyć tu, iż autor pochodzi ze Środy Wlkp. i tu współcześnie egzystuje. Obecnie pisarz jest w trakcie kończenia kolejnej swojej powieści, pt „Nienawidzę was”, która ukaże się  w czerwcu nakładem warszawskiej Oficyny Wydawniczej Jirafa Roja. Powróćmy jednak do głównego zagadnienia. Artur to wrażliwy dziennikarz, którego język ulega w toku powieści zmianie. Tuż obok subtelnych wynurzeń, mamy do czynienia z wyrażeniami o bardziej pejoratywnym wydźwięku. Tu przytoczę jego słowa: „Wiesz Grażynko? Masz takie niesamowicie piękne włosy. Powiedz mi, co mam zrobić, żebyś otarła łzy i przestała płakać? Co mógłbym teraz zrobić, żeby podarować ci szczęście?”, „Tylko proszę Cię nie płacz. Masz takie piękne oczy, a gdy płaczesz stają się czerwone”, „Mam jednak ręce do pracy, serce, rozum i kocham Cię!”. Te liryczne niemalże wyznania zostają wyraźnie skontrastowane ze stylem niskim. Posłuchajmy: „Będziesz mnie, larwo, mężem szczuła jak psem. Nawet twoje psie sposoby nie pomogą tobie kurwo, bo ja ciebie teraz zabiję! Wy stado bandytów! Mordercy!”, „Taka zasyfiona kurwa zdechnąć musi i nikt jej drugi raz na świat nie powoła!”. Skontrastowanie tych dwóch rodzajów wypowiedzi odkrywa w tym wypadku dwoistość natury bohatera. W obliczu zagrożenia lub po prostu w stresującej sytuacji doskonale wie, że liryczne monologi na nic się nie zdadzą. W głębi ducha okazuje się być twardym mężczyzną, potrafiącym walczyć o swoje racje i w imię ideałów. Mniemam, że poniekąd u każdego z nas występuje taki dualizm stylu wypowiedzi zmieniający się zaleźnie od okoliczności.
Ostatnią pozycją bibliograficzną jest książka, pt. „Na krawędzi marzeń” Beaty Kozłowskiej. Główną osią tego dzieła jest bohaterka o ksywce Kazamiko, niezwykle delikatna i subtelna, a także romantyczna punk-rockowa dziewczyna wychowująca samotnie córeczkę. Zwróćmy uwagę na jej wymowę i skupmy się na podniosłym stylu. Tu pozwolę sobie zacytować właściwe fragmenty: „Ile bym dała, by moja dłoń zamiast pustki mogła natrafić na niego, by nakarmić mój wiecznie głodny wzrok jego widokiem?”, „Czym jest dla Ciebie miłość? – Dla mnie jest falą liżącą stopy, pieszczotą i wzburzonym oceanem namiętności. Jest też motylem , którego skrzydła mienią się niezliczonymi barwami. Schwytanym w złożone dłonie. Gdy je nieopatrznie otworzysz, może odlecieć. Jest trzepotem ważki w zakolu rzeki”. Takie silne zmetaforyzowanie wypowiedzi Kazamiko zwraca uwagę na jej uczuciowość, swoistą kobiecą subtelność, która nie uległa zniszczeniu, mimo mocnego zakorzenienia w punkowym światku. Przynależność do punkowskiej subkultury wcale nie zatarła jej dziewczęcego czaru i sposobu pojmowania świata w sposób odrobinę infantylny i bardzo zmysłowy, kobiecy, niemalże oniryczny. Jest ona zupełnym przeciwieństwem wcześniej omawianej Xenny, czy Żyletki. Jest to dowód na to, że tkz. punkówy nie są tylko wulgarne, cyniczne i złośliwe, za jakie się je zazwyczaj postrzega. Od każdej reguły istnieje moim zdaniem wyjątek.
Czymże jednak były by punki bez muzyki? Na zakończenie, pragnę nadmienić jeszcze o dwóch istotnych filmowych premierach, które miały miejsce w tym roku, a które bezpośrednią wiążą się z omawianym przeze mnie problemem. Pierwsza z nich to ekranizacja w reżyserii Jacka Borucha, pt. „Wszystko co kocham”. Film można określić słowami : „Młodość, miłość, wolność, bunt i muzyka – jest czas, gdy wszystko zdarza się po raz pierwszy a miłość ma smak oranżady!”. Po krótce postaram się przybliżyć fabułę: jest piękna wiosna 1981 roku w Polsce. W nadmorskim miasteczku 18-letni Janek, syn oficera marynarki wojennej, zakłada zespół punkrockowy, by głośno krzyczeć o rzeczach dla niego najważniejszych. Jego życie wypełnia muzyka i pierwsza wielka miłość – Basia, nic jednak nie jest trwałe. "Solidarność" walczy o wolność i demokrację, w kraju narasta napięcie. Komuniści potajemnie szykują stan wojenny. Bunt młodości w czasie politycznej zawieruchy może stać się zarzewiem tragedii. Gwałtowny konflikt z komisarzem stanu wojennego i śmierć bliskiej osoby zmienią w świecie Janka wszystko. Warto wspomnieć, iż film został nagrodzony Złotym Klakierem na 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (wyróżnienie dla najdłużej oklaskiwanego filmu w konkursie głównym). Obsada aktorska również jest zadowalająca: obok Andrzeja Chyry czy Katarzyny Herman debiutują tu młode twarze polskiego aktorstwa, tj. Olga Frycz czy Mateusz Kościukiewicz.  Na podstawie filmu powstała książka, opowieść filmowa, o tym samym tytule. W tle słychać muzykę, m.in. Dezertera, którego cytatem rozpoczęłam moją prezentację.
Drugim dziełem filmowym o podobnej tematyce jest „Zew wolności” w reżyserii Leszka Gnoińskiego i Wojciecha Słoty. Legendy rockowego podziemia, takie jak:  Jurek Owsiak, Kazik Staszewski, Muniek Staszczyk, Kora Jackowska, Tomek Lipiński, Krzysztof Skiba, czy Matek Niedźwiecki dzielą się tu wspomnieniami o muzyce, życiu i paranoicznej cenzurze. W czasach, gdy życie w Polsce kontrolował reżim, muzyka stała się fenomenem, zjawiskiem społecznym o kolosalnej sile rażenia, stała się przestrzenią ludzi wolnych. „Żelazna kurtyna” nie była w stanie zatrzymać rocka, a młodzi ludzie dzięki muzyce poczuli własną siłę i godność. Polski rock od początku stał w kontrze do zastałej rzeczywistości obyczajowej, kulturowej i politycznej. Piosenki kruszyły stereotypy i tworzyły więzi między ludźmi. Swoistą enklawą wolności stał się festiwal w Jarocinie, barwnie pokazany w filmie dzięki niepublikowanym dotąd materiałom archiwalnym.
Podsumowując, różnorodność języka punków ma wiele odsłon. Przeplatają się tu i kolokwialne, zwulgaryzowane słowa i subtelne wyznania. Rodzaj natężenia pejoratywnych słów w mowie bohaterów i antybohaterów przedstawianych przeze mnie jest związany ze stopniem degeneracji ich życia. Im człowiek, mówiąc kolokwialnie bardziej się stacza, tym jego mowa jest coraz bardziej uproszczona, słowa stają się tylko nośnikiem informacji. Przekłada się to także moim zdaniem na przedstawicieli innych subkultur i ludzi nie wyznających żadnych ideologii. Jednak myślę, że wybrana przeze mnie tematyka środowiska punkowskiego dobitnie ukazuje te niuanse. W końcu subkultura punków, odkąd istnieje, czyli od lat 70. XX wieku zawsze wzbudzała kontrowersje i wywoływała silne emocje. Mam nadzieję, że poprzez moją wypowiedź pozwoliłam Państwu na wniknięcie głąb tego zagadnienia.

Komentarz dla “O Xennie i Melanżach na maturze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

18 listopada 2020 o godz. 22:57

Byle do przodu

embed-only-nations-league-2018

Przegraliśmy 1:2 ostatni mecz w Lidze Narodów. Dobrze zaczęliśmy, agresywnie, już w piątek minucie Kamil Jóźwiak strzelił gola, którego ładnie sobie wypracował, mijając holenderskich obrońców. Potem mecz przypominał grę w piłkarzyki, czyli piłka latała od jednej strony boiska, do drugiej. Dużo sił tracili piłkarze obydwu drużyn, mogło się to podobać, ale też więcej w tym było błędów obrony, niż finezji. Holendrzy grali w myśl prostej strategii – byle do przodu, Polacy nastawili się na kontry, więc sytuacji pod obydwoma bramkami nie brakowało, ale wykończenia akcji były jakieś nonszalanckie, równie nieudane, jak gra obrońców. Oczywiście, w porównaniu do meczu z Włochami Polska wyglądała dużo lepiej, ale mam wrażenie, że przynajmniej w 50% dlatego, że Holendrzy na wiele pozwalali, ich obrońcy byli wciąż spóźnieni, podobnie jak u nas spóźniał się do akcji z przodu Lewandowski. W przerwie Lewandowskiego zastąpił Piątek, któremu bardziej się chciało grać w piłkę, ale nie dostawał zbyt wielu podań, a nie jest to zawodnik, który sam potrafi wypracować akcję. W drugiej połowie Holandia grała swoje, czyli do przodu, co w końcu przyniosło najpierw wyrównanie z rzutu karnego w 77. minucie, potem wygraną po bramce Wijnalduma w 84. minucie. Po stracie tej bramki polscy piłkarze już nawet nie mieli ambicji na remis. Przegrali mecz, który z powodzeniem można było zakończyć remisem, wystarczyło chcieć grać do końca, ale tych chęci zabrakło. Patrząc na drużynę Polską jako całość i porównując dwa ostatnie mecze, wydaje się, że z reprezentacją na dobre powinien rozstać się Linetty, który więcej szkodzi niż pomaga. Wciąż niemrawy jest Zieliński, natomiast Jóźwiak i Płacheta wnieśli dużo siły, prędkości i energetyki do gry. W pechowym momencie wszedł Grosicki, po jego wprowadzeniu straciliśmy oba gole, ale to jest piłkarz, który ma pomysł na grę i pracuje na całym boisku, jak kiedyś Kuba Błaszczykowski, czy Lewandowski, jeśli akurat nie strzela focha. Dwie porażki w ciągu trzech dni obnażyły prawdę o potędze polskiej reprezentacji. O Mistrzostwach Europy na razie nie ma co myśleć, bo przed nami jeszcze jesień, zima i wiosna, covid na pewno zbierze żniwa.

15 listopada 2020 o godz. 23:06

Różne szybkości myślenia

embed-only-nations-league-2018

„Potrafili nas zaskoczyć szybkością swojego myślenia”, komentator dobrze podsumował pierwszą połowę meczu Włochy-Polska w Lidze Narodów. Włosi nas zdominowali w sposób absolutny, do tego stopnia, że graliśmy do tyłu, zupełnie bezradni w środku pola, oddając wiele miejsca przy atakach rywala. Włosi do przodu, szybko, kombinacyjnie, z pomysłem na grę. W 21. minucie sędzia nie uznał bramki Insigne, ale widać było, że bramka wcześniej czy później musi wpaść. W 27. minucie wyraźnie już zmęczony Krychowiak dosłownie położył się na Belottim w polu karnym. Nie wiadomo po co, spreparował rzut karny i po strzale Jorginho przegrywamy 0:1. Bynajmniej zdobyta bramka nie spowolniła gry Włochów. Dalej robili swoje, niemiłosiernie ośmieszając naszych pomocników, konstruując piękne koronkowe akcje, jak ta z 41. minuty zakończona strzałem Bernardeschiego. Polacy nie tylko ruszali się jak muchy w smole, ale też wyraźnie ociężale reagowali na tak choćby oczywiste sytuacje, jak wyrzut piłki z autu w okolicy pola karnego. Głupi faul Krychowiaka był dobrym obrazkiem tego spóźnionego myślenia, ale niestety nie jedynym. Przykry widok. Druga połowa zaczęła się dużo lepiej. Trzy zmiany: za Modera Góralski, za Jóźwiak Grosicki i za Szymańskiego Zieliński. Grosicki od razu wniósł dynamikę i logikę, zaczęło to wyglądać dużo lepiej w środku pola, już nie było tej żenującej gry do tyłu. Góralski wyszedł jednak z postanowieniem, że da upust chuligańskim nawykom, już za pierwszy faul powinien był dostać czerwoną kartkę, dostał za drugi, osłabiając drużynę. Dopiero w 74. minucie z boiska zszedł Linetty, który chyba popełniał najwięcej błędów i sprawiał wrażenie przerażonego grą. Tyle, że Milik, który w ogóle nie gra w piłkę od dawna, nie wniósł żadnej dodatkowej jakości. W 83. minucie fenomenalne podanie Insigne do Berardiego i powinno być 2:0. Świetny mecz zagrał Insigne. Dwubramkowa porażka to łagodny wymiar kary za stateczną grę w pierwszej połowie, za chamskie faule Góralskiego, za bezmyślne zagrania w obronie, za to, że nie stworzyliśmy żadnej groźnej sytuacji pod włoską bramką. Żeby jednak oddać sprawiedliwość, trzeba podkreślić, że Włosi zagrali świetny mecz. Pewnie inny skład wyjściowy naszej drużyny dałby więcej emocji kibicom, ale nie koniecznie przełożyłby się na lepszy wynik. Włochów trudno było dzisiaj zatrzymać.

31 października 2020 o godz. 15:41

Political fiction

4270494099_de86a7a38b_b

Pobawię się w prognozę na najbliższe dni. Kaczyński zostaje pozostawiony przez Zjednoczoną Prawicę, usunięty z PiS i rządu, odchodzi w niesławie, a najgłośniej zrzucają na niego winę Ci, którzy najgorliwiej mu usługiwali. Prezydent kreuje się na męża opatrznościowego i próbuje wokół siebie przebudować obóz władzy. Następuje rozłam w Zjednoczonej Prawicy i premier Morawiecki składa dymisję. Misję utworzenia rządu „Zgody Narodowej” otrzymuje Jarosław Gowin, który zaprasza do współpracy opozycję, oferując najtrudniejsze w obecnej chwili resorty – zdrowia, rolnictwa, może szkolnictwa. Opozycja dostaje też RPO dla załagodzenia sytuacji w kraju. Z jakichś powodów okazuje się, że Julia Przyłębska została nieprawidłowo wybrana i następują zmiany w Trybunale Konstytucyjnym, kwestia aborcji zostaje zupełnie odsunięta do czasu wybrania nowego składu sędziów, a de facto ad acta. Sejm powołuje komisję śledczą do rozliczenia Ziobry i jego ludzi, Sasina i Szumowskiego. Panowie stają się kozłami ofiarnymi swoich niedawnych kolegów, ale nikt nie roni za nimi łez, jak nie ronił za Banasiem. Szybko zasądzone zostają dla byłych ministrów kary więzienia, ale prezydent stosuje prawo łaski, tłumacząc, że działali pod presją pandemii.  Telewizja Polska, której władze w panice próbują ustalić, gdzie aktualnie znajduje się koryto, na wszelki wypadek emituje niemal wyłącznie filmy z dawnych lat. W rządzie „Zgody Narodowej” trwają kłótnie o stanowiska. W tym czasie dzienna liczba zarażonych Covid przekracza 50 tys. Do końca 2020 roku liczba ofiar Covid w Polsce przekracza liczbę ofiar II wojny światowej, gospodarka jest w ruinie, skasowane są wszystkie programy socjalne, brakuje lekarzy, miejsc w szpitalach i w kostnicach, ale Polska jest pierwszym na świecie krajem, gdzie została osiągnięta odporność populacyjna na wirusa. W 2021 rok wkraczamy z hasłami odbudowy biologicznej narodu, a stery władzy, w wyniku zamachu stanu, przejmują ugrupowania skrajnie nacjonalistyczne. Polska zostaje usunięta z Unii, większość państw nakłada na nasz kraj sankcje. Pomocną dłoń wyciągają jedynie Łukaszenko z Putinem, którzy z aprobatą przyglądają się procesowi przemian w kraju nad Wisłą. Wszystkiego dobrego!

29 października 2020 o godz. 22:57

Nowy numer „Aqua Vitae”

cover_5-35

Ukazał się nowy numer (5/2020) magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. W numerze m.in.: * Polska premiera Angostura Cocoa * Dictador z beczek po tokaju * Trendy na rynku taniej wódki * Definicje alkoholi w UE * Rozmowa – Marek Sypek, prezes Stock Polska * Japońskie skarby whisky * Kilchoman od kuchni * Dym z Wyspy Mull * Premiera Glenmorangie 1996 * Historia marki Haberfeld * Gin z beczek po kalwadosie * Głóg na brandy * a także: liczne recenzje alkoholi, nowości z branży, recenzje książek o alkoholach, relacje z degustacji. Zapraszamy do lektury.

14 października 2020 o godz. 23:26

Brzęczek Litościwy

embed-only-nations-league-2018

Mecz Polska-Bośnia we Wrocławiu, ładny wynik, 3:0, a mimo to jestem zły na Brzęczka, bo skradł widowisko. Bośniacy wprawdzie wyszli na boisko bez kompleksów, ale szybko zostali skarceni, w piętnastej minucie czerwona kartka i powietrze z nich uszło. Polacy mogli w pierwszej połowie strzelić co najmniej cztery bramki, skończyło się na dwóch. Zmarnowana stuprocentowa sytuacja Lewandowskiego w 22. minucie, ale co się odwlecze… W 40. minucie Lewandowski huknął z kilku metrów i bramkarz Bośniaków nie miał nic do powiedzenia. Tuż przed przerwą na 2:0 podwyższył grający być może swój najlepszy mecz w kadrze Karol Linetty. Zapowiadała się ostra kanonada w drugiej połowie i bardzo wysoka wygrana Polaków. Lewandowski podwyższył na 3:0, świetną okazję miał Grosicki… Wszystko wyglądało znakomicie, piłkarze się roztańczyli, i wtedy Jerzy Brzęczyk Litościwy postanowił zepsuć święto, oszczędzić Bośniaków i nogi swoich najlepszych graczy, czyniąc ostatnie 35 minut śmiertelnie nudnym widowiskiem. Nie wiem, czy zmiennikom brakowało ambicji? Po zejściu z boiska Lewandowskiego i Grosickiego można było odnieść wrażenie, że dalej gramy w dziewiątkę. Bez pomysłu na jakikolwiek atak, na utrzymanie wyniku, który był dobry, ale – na Boga – trzeba szanować czas kibiców, jeśli ktoś w dzisiejszych czasach poświęca 90 minut uwagi, to wypada przynajmniej próbować coś zaoferować w zamian. Nowe przepisy, które dopuszczają pięć zmian w meczu nie sprawdzają się, trenerzy za szybko, za często dokonują zmian, kosztem widowiska. Bośniacy mogą Brzęczkowi podziękować, litościwie oszczędził im kompromitacji.

13 października 2020 o godz. 22:55

Dla kogo zero tolerancji?

Pseudorolnicy straszą, ze zablokują wszystkie drogi. Jak nasi politycy są tacy mocni, żeby karać za brak maseczek i gadać o swoim „zero tolerancji”, to dlaczego nie potrafią sobie poradzić z rozwydrzoną hołotą, która udaje rolników? Tu nagle są tolerancyjni? Mandaty za blokowanie ulic, a jak nie poskutkuje, to rozpędzić. I dlaczego prokuratura jeszcze nie zajęła się powiązaniami pomiędzy politykami a tzw. branżą futerkową? Kto dawał i brał łapówki, niech idzie siedzieć. Ani grosza z moich podatków dla oprawców zwierząt!

11 października 2020 o godz. 22:57

Dobry mecz

embed-only-nations-league-2018

Po zwycięstwie 5:1 nad Finlandią nie komentowałem. Bo nie wiedziałem, czy to przypadek, czy to zła dyspozycja rywala… Mecz z Włochami rozbudził jednak we mnie optymistyczny entuzjazm. Graliśmy jak równy z równym, choć Włosi ewidentnie kilka dobrych sytuacji sknocili. Kolejny świetny mecz Modera, bez kompleksów, ofensywnie, z pomysłem. Bereszyński, Kędziora, Glik byli mocnymi punktami w strefie defensywnej. Świetna akcja w 89. minucie i szkoda, że Linetty nie trafił. Dlaczego Grosicki wszedł pod koniec meczu? Jak wszedł, to dodał energii. Dlaczego został zdjęty Lewandowski? Nie był to jego najlepszy mecz, ale taki zawodnik powinien grać do końca, bo nigdy nie wiadomo, kiedy trafi do niego akurat TA piłka. Może jednak jakaś kontuzja. Mecz dobry, wynik dobry i sprawiedliwy. Jak tak ma być dalej, to ja poproszę. Koronawirus ewidentnie pomógł Brzęczkowi

6 października 2020 o godz. 23:00

Język dyktatury

intolerance

Ministerstwo zdrowia znów zapowiada zamordyzm. Mandaty za brak maseczek, nazwali to „polityka zero tolerancji”. Co to jest za język? Język dyktatury. Zero tolerancji, bo nasi politycy nie wiedzą, co to tolerancja. Moją obywatelską postawą od dzisiaj będzie zero tolerancji dla władzy. Po kompromitacjach Szumowskiego i kłamstwach Morawieckiego, że koronawirus już nie groźny, powinni sypać popiół na tępe głowy, a nie straszyć ludzi swoim brakiem tolerancji.

4 października 2020 o godz. 19:51

„Magazyn Literacki Książki” o „Sztuce degustacji”

mwerty

W numerze 9/2020 miesięcznika „Magazyn Literacki Książki” redaktor czasopisma, Ewa Tenderenda-Ożóg, pisze o książce „Sztuka degustacji”: Mokry żwir, mech, trawa, cukierek maślany, popcorn, gliniana doniczka, pudełko po cygarach, tłuszcz z bekonu, bryza morska – aż trudno uwierzyć, że takich aromatów można doszukać się w winach. Książka Łukasza Gołębiewskiego nie jest przewodnikiem po aromatach, to raczej rodzaj podszeptu, podsunięcia, że świat alkoholi jest bardzo bogaty i złożony, pełen smaków, wymaga jednak nieco uwagi. Prowadząc przez lata degustacje i wydarzenia związane z alkoholem, autor doskonale wie, o czym pisze. Dlatego wychodząc naprzeciw oczekiwaniom osób chcących dowiedzieć się więcej czy też usystematyzować swoją wiedzę, bądź tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę ze sztuką degustacji, stworzył ten nawigator. To klarowna, bezpośrednia w przekazie książka, pełna ilustracji i grafik, opracowana graficznie w bardzo klasycznym stylu, zawierająca podstawowe informacje na temat tego, czym jest alkohol, jak powstaje, jakie są rodzaje win i mocnych alkoholi, wreszcie w jaki sposób je degustować. „Sztuka degustacji” jak aperitif – pobudza apetyt na więcej. Więcej wiedzy.

24 września 2020 o godz. 22:16

„Mocne alkohole w Polsce 2020”

Mocne Alkohole w Polsce 2020

23 września drukarnia Print Group ze Szczecina dostarczyła nam jeszcze pachnące farbą drukarską egzemplarze trzeciego wydania publikacji „Mocne alkohole w Polsce”. Ponad pół tony papieru, ponad 300 stron druku – wszyscy producenci, większość importerów – łącznie ponad sto firm, a także biogramy ludzi z branży. Już można zamawiać.

escort bayan trabzon escort bayan yalova escort bayan edirne escort bayan manisa bursa görükle escort