10 marca 2011 o godz. 11:42

Międzynarodowy Tydzień Książki Elektronicznej

Z okazji Międzynarodowego Tygodnia Książki Elektronicznej PAP poprosił mnie wczoraj o obszerną wypowiedź na temat perspektyw tego rynku. Dziś przedrukowują ją m.in. "Puls Biznesu" i Onet, wklejam zatem cały artykuł pt. "E-czytelnicy czekają na tani czytnik" napisany przez Agatę Szwedowicz, dziennikarkę PAP, która od wielu lat z sukcesem specjalizuje się w tematyce książkowej.

W tym tygodniu obchodzony jest Międzynarodowy Tydzień Książki Elektronicznej. "Polski rynek e-booków wciąż raczkuje, to na razie margines rynku książki. Przełomu można się spodziewać po wprowadzeniu taniego czytnika e-booków" – uważa Łukasz Gołębiewski z Biblioteki Analiz.

"Wartość polskiego rynku e-booków w 2010 roku to nie więcej niż 5 mln zł, czyli jest to margines polskiego rynku książki wartego 2 mld zł. Podstawowy problem to wysoka cena urządzenia do odczytu e-booków, z których większość kosztuje obecnie powyżej tysiąca zł. Problemem jest też skromna oferta książek w plikach elektronicznych. Ceny e-książek są o ok. 30 proc. niższe od książek papierowych, jednak klienci oczekują, że będą one co najmniej 50 proc. niższe, a więc wciąż są one za drogie" – uważa Łukasz Gołębiewski, prezes "Biblioteki Analiz". Ocenia on, że liderami na polskim rynku e-booków, jeśli chodzi o udostępniane zasoby, są Empik wraz z Virtualo (w 2010 roku Empik kupił udziały w Virtualo) oraz Nexto.pl i powiązany z Państwowym Wydawnictwem Naukowym ibuk.pl, który adresuje ofertę głównie do bibliotek naukowych i studentów.

W październiku zeszłego roku wprowadzono pierwszą polską aplikację do e-booków, która w ostatnich dniach została przystosowana do urządzeń z oprogramowaniem Apple’a i systemem Android. Aplikacja nazywa się Woblink. "Niewątpliwie otwiera ona nowe możliwości przed e-czytelnictwem. Przede wszystkim dedykowana jest na iPada, czyli najbardziej popularny obecnie czytnik e-treści. Pozwala na znacznie więcej, niż tylko czytanie tekstu – można dodać animacje, dźwięki, interaktywne mapy, dzięki czemu czytanie w Woblinku bardziej przypomina surfowanie po internecie niż tradycyjną lekturę" – uważa Gołębiewski. Jak na razie na stronie Woblinka dostępnych jest niewiele, bo tylko około 300 tytułów.

"Wśród czytników najbardziej popularny jest tablet firmy Apple (iPad), choć lepiej nadaje się on do przeglądania stron internetowych i multimediów niż czytania książek. Z typowych czytników popularny jest Kindle amerykańskiej księgarni Amazon.com, przydatny zwłaszcza dla tych, którzy znają angielski, gdyż daje on bezprzewodowy dostęp do tanich zasobów amerykańskich e-booków. Z polskich firm jako pierwsza na rynek czytników weszła z końcem 2009 roku firma Kolporter, wprowadzając własne urządzenie eClicto, ale nie odniosła sukcesu. Trudno też mówić o sukcesie w przypadku wprowadzonego z końcem 2010 roku przez Empik czytnika OYO. Ambitne plany związane z udostępnianiem e-treści ma największa polska hurtownia książek – Azymut" – powiedział Gołębiewski.

Jego zdaniem przełomem na rynku e-booków będzie pojawienie się taniego e-czytnika. "Już teraz firma Samsung oferuje tablety za 1 zł dla klientów telefonii komórkowych, którzy podpisują trzyletnie umowy na mobilny internet. Myślę, że wcześniej czy później podobnie postąpi Apple, oferując za 1 zł iPada (tak jak za złotówkę jest iPhone, niezwykle popularny jako czytnik e-booków, pomimo bardzo małego ekranu). Tani czytnik i coraz większa liczba książek dostępnych formie elektronicznej spowoduje, że czytelnicy coraz częściej będą korzystali z dostępu do wiedzy i literatury w formie cyfrowej" – powiedział prezes "Biblioteki Analiz".

Gołębiewski ocenia, że legalna oferta e-booków to mniej niż 1 proc. tego, co „krąży po sieci” w formie plików pirackich. "Pod względem nielegalnych zasobów zdecydowanym liderem (niechlubnym) jest portal Chomikuj.pl." – powiedział szef "Biblioteki Analiz", który ma nadzieję, że aby przeciwdziałać piractwu, wymianie plików, wirtualnym dyskom z nielegalnymi treściami, w niedługiej przyszłości zaoferowany zostanie abonament na dostęp do książek – czy szerzej – do kultury, czyli także do filmów, muzyki, prasy, zdjęć.

"Największe szanse na wprowadzenie abonamentu zdają się mieć operatorzy telefonów komórkowych i providerzy internetu. Tak jak dziś kupujemy pakiet usług SMS czy dostęp do prognozy pogody na komórkę, tak samo mogą być oferowane w abonamencie e-wydania gazet, książek czy pliki z muzyką. Tani abonament spowoduje, że użytkownicy nie będą mieli potrzeby korzystania z niepewnych (ryzyko wirusa) źródeł nielegalnych, skoro legalne będzie w zasięgu jednego kliknięcia i bez zabierających czas jednorazowych opłat" – dodał Gołębiewski.

link do PB: http://www.pb.pl/a/2011/03/10/E-czytelnicy_czekaja_na_tani_czytnik

link do Onetu: http://biznes.onet.pl/e-czytelnicy-czekaja-na-tani-czytnik,18494,4206511,1,news-detal

a jednocześnie gorąco polecam bardzo ciekawy artykuł Piotra Kowalczyka: http://www.nofuturebook.pl/aktualnosci/40-lat-historii-e-ksiazki_624.html

6 komentarzy dla “Międzynarodowy Tydzień Książki Elektronicznej

  1. Przyszłość książki jest tutaj

    http://czytelnia.onet.pl/2,1640132,1,33174,rozne.html

    (…) Dziennikarz i analityk rynku książki Łukasz Gołębiewski – autor m.in. „Śmierć książki. No Future Book” i „E-książka/E-book. Szerokopasmowa kultura” – wskazuje jednak, że w przypadku e-książek napotykamy problem na związany z nazewnictwem.Pojęcie e-book rozumieć można na dwa sposoby – jako urządzenie elektroniczne , które służy do odczytu plików lub jako same pliki, czyli sformatowany tekst. Dziennikarz określenie e-book przyjmuje jednak dla opisania odpowiednio przygotowanego pliku tekstowo-graficznego, urządzenie przeznaczone do poprawnego otwierania takich plików nazywa z kolei „e-czytnikiem” (e-reader). Do czytników zatem, zgodnie z zaproponowanym podziałem, zaliczyć możemy domowy komputer, laptop, palmtop, wyspecjalizowane urządzenie do odczytu e-booków (do najbardziej znanych należą Amazon Kindle, Sony Reader, iPad, eClito, Prestigio, Onyx), smartphone bądź inny telefon komórkowy umożliwiający wyświetlenie plików.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

18 maja 2018 o godz. 21:29

Kolejny odcinek w Koktajle.tv

Zapraszamy na drugi odcinek z serii Akademia Brandy Pliska z Koktajl.TV. Łukasz Gołębiewski, redaktor naczelny magazynu o alkoholach „Aqua Vitae” opowie jak powinno się pić i podawać koniak, dlaczego w takim kieliszku oraz czy powinno się go podgrzewać. Zapraszamy!

18 maja 2018 o godz. 13:04

Przyjaciel książki

frend2-001

Jak ktoś w dzieciństwie zaprzyjaźni się z książką, to mu tak na resztę życia zostaje.

15 maja 2018 o godz. 12:46

Mocne alkohole w Polsce 2018

OkladkaRMA

Książka „Mocne alkohole w Polsce 2018” to pozycja pionierska, bo choć mieliśmy na rynku różne publikacje w podobnym tonie, czy to własne wydawnictwa ówczesnych Polmosów czy „Almanach wódek polskich”, wszystkie one były kroplą w morzu potrzeb. Co więcej, ograniczały się do swojego „poletka”.

15 maja 2018 o godz. 08:15

Kartka z podróży – Spacerem po Treviso

_DSC6498

Z Włoch wracałem z lotniska Treviso, a że miałem jeszcze kilka godzin do odlotu, więc postanowiłem zrobić spacer po mieście. Przecina je rzeka Sile, wzdłuż jej lewego brzegu ciągną się fragmenty murów starego miasta, w które wbija się systemem fos i kanałów. Tu gdzieś zostawiłem samochód (znalezienie wolnego miejsca do parkowania zajmuje sporo czasu) i ruszyłem w labirynt uliczek.

14 maja 2018 o godz. 08:43

Kartka z podróży – Wizyta w destylarni Castagner

Castagner-010

W małej wiosce Vazzola, u podnóża gór Conegliano, w samym sercu win prosecco, kilkanaście kilometrów od Treviso, swoją ogromną, nowoczesną destylarnię ma rodzina Castagner. Roberto Castagner założył firmę w 1996 roku i bardzo szybko stał się jednym z największych producentów (6 mln l rocznie, ok. 12% udziału w rynku grappy). – Być może dlatego, że nie miałem w rodzinie poprzedników związanych z wytwarzaniem grappy, podszedłem do jej produkcji w sposób innowacyjny. Nie wstydzę się tego, że produkujemy grappę na skalę przemysłową, że nie jesteśmy firmą rzemieślniczą, bo wiem, że nie mielibyśmy tak mocnej pozycji na rynku, gdyby nie przemawiała za nami jakość produktów – mówi Roberto Castagner.

13 maja 2018 o godz. 08:03

Kartka z podróży – Valdobiaddene

_DSC6441

Valdobiaddene, stolica prosecco, miasteczko otoczone wzgórzami i winnicami (ponad 6500 ha upraw w regionie), na każdym wzgórzu kościół, w dole winiarnie, wśród nich m.in. Mionetto, producent najbardziej popularnego w Polsce wina musującego, ale też Altaneve, Masottina i innych – jest tu ponad 3000 winiarzy, którzy rocznie dostarczają na światowe rynki ok. 600 tys. hektolitrów wina. Szlak prosecco ciągnie się przez miasteczko, przez wzgórza, przez winnice. Jak na stolicę wina z bąbelkami miasteczko jest zaskakująco senne, przy rynku jest dobrze zaopatrzony sklep z winem, jest kilka restauracji, wine-bar, ale życie towarzyskie nie koncentruje się w mieście, lecz na otaczających je pagórkach, na winnicach, do których autokary każdego dnia przywożą setki turystów z całego świata. Większość winnic ma parcele, które pozwalają na posługiwanie się oznaczeniem DOCG Prosecco di Conegliano Valdobbiadene lub po prostu DOCG Valdobbiadene Prosecco. Nie wszystkie są winami musującymi, bo w Valdobbiadene z tych samych winogron glera robi się też wina spokojne, w dodatku także z nazwą Prosecco na butelce (z dopiskiem tranquillo). Tańsze butelki robione są w zbiornikach ciśnieniowych, czyli metodą Charmata, droższe metoda tradycyjną, z fermentacją w butelkach. Właściwie każdy liczący się producent stosuje tu obydwie metody. Ze względu na ciśnienie w butelce wina dzielone są na spumante (minimum 3 bary) i frizzante (1-2,5 bara i to jest zdecydowana większość produkcji), a także wspomniane spokojne wina tranquillo. Drugi podział charakteryzuje poziom cukru, od najbardziej wytrawnych brut, przez extra dry, dry i demi sec. Robione zawsze z białych winogron (lub prawie wyłącznie, bo apelacja dopuszcza niewielki udział winogron pinot noir), ale coraz częściej spotykamy różowe prosecco, które nie jest czystym winem, lecz zawiera dodatek soków owocowych.

12 maja 2018 o godz. 08:17

Kartka z podróży – Bassano del Grappa

_DSC6217

Otoczone górami Grappa miasto Bassano jest kolebką włoskiej grappy, tu działa m.in. najstarsza wciąż czynna destylarnia – Blo. Nardini z 1779 roku, jest tu piękne muzeum grappy zorganizowane przez Jacopo Poli, w promieniu kilku kilometrów są jeszcze dwie destylarnie – Poli i Capovilla. Nie od regionalnego trunku, lecz od gór pochodzi drugi człon nazwy miasta, dodany zresztą dopiero w 1928 roku. Krystalicznie czyste źródła spływające ze wzgórz, a także porastające je winnice, niewątpliwie przyczyniły się do tego, że to tu właśnie grappa jest alkoholem absolutnie wyjątkowym.

11 maja 2018 o godz. 08:21

Kartka z podróży – Wizyta w destylarni Poli

Poli-098

Firmę założył w 1898 roku Giobatta Poli, wciąż jest ona w rodzinnych rękach, zarządzana już przez czwarte pokolenie. Firma mieści się w wiosce Schiavon, tuż obok kolebki grappy – miasteczka Bassano del Grappa. Rodzina Poli żyje w tym regoionie od XIV wieku, kiedyś prowadzili tawernę w wiosce Gomarolo, potem przenieśli się do Schiavon, zajmowali się handlem winem i otworzyli mała destylarnię. Na początku XX wieku Giovanni Poli był pierwszym w okolicy właścicielem samochodu i telefonu. Obecnie destylarnia mieści się w tym samym miejscu, w którym powstała, z charakterystycznym kominem z czasów, kiedy alembiki były ogrzewane węglem. Firmą zarządzają Jacopo, Andrea i Barbara Poli. Destylarnia jest otwarta dla zwiedzających, działa też przy niej wspaniale urządzone muzeum grappy. Drugie muzeum grappy rodzina Poli ma w Bassano del Grappa – w XV-wiecznym pałacu (Poli Museo Della Grappa). W obu prezentowane są stare maszyny, książki, butelki, jest to część wielkiej kolekcji Jacopo Poli, który ma także wielką bibliotekę książek o alkoholach, a i sam jest autorem książki o grappie. Wizyty są bezpłatne, a Jacopo Poli często sam oprowadza swoich gości po zakładzie w Schiavon.

10 maja 2018 o godz. 08:34

Kartka z podróży – Wizyta w Capovilla

Capovilla-013

Vittorio Capovilla założył destylarnię w 1986 roku, na przedmieściach Bassano del Grappa. Wcześniej pracował w branży winiarskiej. Swój pierwszy alembik samodzielnie skonstruował w 1975 roku z części, które przewoził z Austrii. Pozwalał na destylację 300 l. Obecnie Capovilla robi 40-50 tys. butelek rocznie, mają też małą destylarnię Marie-Galante na Gwadelupie, gdzie robią rum typu agricole (m.in. marka Rhum Rhum). Mają też 4 ha własnych sadów, poza grappą i brandy w ofercie jest szeroki wybór wysokiej jakości destylatów owocowych, a nawet destylaty z piwa.

9 maja 2018 o godz. 17:03

Koktajle TV o koniaku