11 kwietnia 2007 o godz. 18:19

Meksyk: Rajska plaża

/wp-content/uploads/2007/04/155-Playa-Escondido
Oto rozdział książki o Meksyku poświęcony opisywanej w "Xennie" Playa Escondido. Rozdział jeszcze przed obróbkami redakcyjnymi, trochę surowy...

Do Playa Escondido, rajskiej plaży jak ją nazwałem kiedy pierwszy raz, cztery lata wcześniej odkryłem ten zakątek, z Catemaco jest niespełna trzydzieści kilometrów. Króciutki odcinek, za to takiej drogi, której Europejczyk nie jest nawet w stanie sobie wyobrazić. Jeździłem już rozmaitymi drogami, przez lasy tropikalne, przez Andy i Sierra Madre, przez pustynię, zdarzało mi się wykopywać w upalne południe zasypany powyżej zderzaków samochód, zdarzało się zmieniać w środku nocy w lodowatych górach w Peru rozerwane na ostrych zwalonych głazach koło czy zatrzymywać się bez paliwa wśród tropików, w odległości kilkudziesięciu kilometrów od najbliższej osady. Takiej drogi jak na Playa Escondido nie widziałem jednak nigdzie.
Przez długi odcinek z Catemaco wiedzie szosa asfaltowa, pełna dziur, ale trasę do Sontecomapan, niewielkiego, położonego nad zieloną laguną miasteczka, stamtąd już znacznie gorszą, ale także asfaltową drogą należy kierować się na Jicacal i Monte Pio. Czas tu nie płynie. Po drodze leniwie spacerują stada bawołów, przy topesach bawią się kilkuletnie dzieci, po obydwu stronach drogi widać rozwalające się rudery budowane z pni palm, kryte liśćmi lub czarną smołowaną papą, pozbawione szyb w oknach, w jednoizbowych wnętrzach widać liche sprzęty, sklecone ze starych sklejkowych skrzynek do przewożenia bananów, z kawałków pni czy konarów. Większość zabudowań nosi obdrapane ślady farby, często są to stare hasła wyborcze, pamiętające jeszcze czasy gdy Meksykiem rządziła Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna. W Sontecomapan zatrzymujemy się na chwilę, jest tu niewielka przystań, można wypożyczyć łódkę i popływać po mętnych wodach laguny. Trzy podupadające hotele, niewielki sklepik, restauracja z owocami morza, kilka kramów, które oferują ciepłe przekąski, owoce i napoje. Opada nas gromada dzieciaków, gringos w takim miejscu to nieczęsty widok, stanowimy atrakcję, zwłaszcza Sonia ze swoją jasną skórą i blond włosami budzi zainteresowanie – nie tylko wśród dzieci. Kupujemy trochę zapasów żywnościowych bo tam dokąd jedziemy nie ma cywilizacji, jest tylko rybacka chatka i kilka pokoików w drewnianym baraku, które udostępniane są nielicznym gościom. Ten urokliwy zakątek podupadł, pozbawiony infrastruktury turystycznej, dobrej drogi dojazdowej, komunikacji telefonicznej, popadł w zapomnienie. Dalej, gdy już kończy się asfalt, widzimy porzucone rancza-widma, zapadające się zabudowania, rdzewiejące wraki samochodów, strzępy papierów, gdzieniegdzie puste butelki czy kawałki szmat przypominają o tym, że ktoś tu kiedyś mieszkał, zasypiał i budził się do pracy, miał jakieś cele i marzenia. Teraz dawne zabudowania porasta zaborcza zieleń tropiku. Las tropikalny, a w nim nieliczne ludzkie osady, dochodzi do samej Zatoki, od spienionych wód oddzielony jest wysokim wulkanicznym klifem. Rejon Los Tuxtlas, w którym jesteśmy, dawne zachodnie rubieże cywilizacji Olmeków, jest bardzo górzysty, na wysokość 1500 metrów wystrzeliwują – niczym zielone piramidy – samotne wzgórza porosłych selwą wulkanów. Jedziemy wąską drogą wzdłuż klifu, przed nami tropik, przez boczną szybę widać w dole wody zatoki. Co jakiś czas widać porzucone gospodarstwa, nie mijają nas żadne samochody. Po kilku kilometrach za Sontecomapan widać zbutwiały drewniany szyld ze strzałką prowadzącą w kierunku kamienistej drogi w dół klifu, na wypłowiałych w słońcu literach można odczytać napis Playa Escondido. Przed nami najgorszy odcinek drogi. W porze deszczowej zamienia się w potok, teraz jednak wyraźnie widać leżące na drodze ogromne głazy, niektóre tak ostre, że bez trudu rozprułyby oponę i ogromne wyrwy w ziemi, w których można urwać całe koło jeśli najedzie się na nie zbyt szybko. Ale tu szybko nie sposób jechać, manewruję z minimalną prędkością, starając się omijać najbardziej zdradzieckie kamienie. Pamiętam, że gdy pierwszy raz odnalazłem tą drogę lał straszliwy deszcz, a ja już po kilku minutach utraciłem wiarę, że dotrę do celu, że w ogóle znajdę na końcu znajdę jakieś schronienie. Ale stąd nie ma odwrotu, wąska ścieżka, na której ledwie mieści się samochód, a po obydwu stronach paprocie, palmy i zwisające liany. Słychać szum fal i odgłosy dżungli. Droga przez mękę do Raju.
Już na samym dole jest niewielki mostek przerzucony przez górski strumień, mostek zrobiony z zardzewiałych szyn kolejowych, na których ślizgają się koła. Za nim rozpościera się już widok bezpośrednio na niewielką piaszczystą zatoczkę, wciśniętą pomiędzy dwa wysokie klify. Kilkadziesiąt metrów od plaży stoi długi drewniany barak, przed nim mała rybacka kuchnia, w której można zjeść doskonałą rybę mucharra pieczoną z kolendrą, limonkami i papryczką jalapenia i dostać zimne piwo corona. Za barakiem pasą się kozy, jest też niewielka chatką rybaka, na drewnianych palach suszą się rozciągnięte sieci. Dostajemy klucze do naszych pokoi – kamienna podłoga, prymitywnie sklecone łóżko, przez deski ścian prześwituje słońce, w oknie moskitiera, o tej porze roku niepotrzebna, niemal nie ma komarów, za to nie brakuje wielkich brązowych karaluchów z długimi wąsami – cucarachas. Znana nam, choćby z popularnej kreskówki Lenely Toones piosenka nie opowiada jednak, wbrew skojarzeniom, o karaluchach, la cucaracha to pieszczotliwe określenie karabinu maszynowego, jakie nadali mu rewolucjoniści. Ze ściany zwisa czterdziestowatowa żarówka, która ledwie oświetla ciemne i chłodne pomieszczenie, na suficie zakurzone skrzydła elektrycznego wentylatora, takiego samego jaki widzimy w pierwszej scenie filmu „Czas Apokalipsy”, skojarzenie jak najbardziej na miejscu. Realizując ten głośny film Francis Ford Coppola inspirował się prozą Josepha Conrada, jego „Jądrem ciemności”, opowieścią miedzy innymi o tym, jak obco czuje się Europejczyk w środku dżungli, z dala od swojej cywilizacji.
Poza łóżkiem i zbitym z desek stołem nie ma tu żadnych mebli, ubrania można wieszać na wystających z desek gwoździach. W łazience ze ściany wystaje rura, która ma zastąpić prysznic, ciepła woda nagrzewa się w ciągu dnia w umieszczonych na dachu plastikowych zbiornikach, jednak przez noc robi się ponownie zimna. Cóż tam jednak łazienka, skoro na przeciw nas są cudowne, gorące wody Zatoki, piaszczysta plaża i, nie licząc rybaków, ani śladu człowieka. Na brzegu leżą kolorowe muszle oraz wyglądające jak indiańskie amulety okrągłe i płaskie szkielety wyschniętych skorupiaków, które miejscowi nazywają malitos. Mokry piasek niczym sito podziurkowany jest dziesiątkami tysięcy maleńkich otworków, w nich kryją się kraby-pustelniki, drobne, lecz złośliwe zwierzątko, płoche, uciekają wraz z najdrobniejszym naszym ruchem, ale potrafią mocno uszczypnąć gdy się na nie przypadkiem jednak nastąpi. Są niemal przezroczyste, tylko czarne oczy, niczym dwie główki od zapałek, ciekawie rozglądają się na wszystkie strony.
Bliżej brzegu woda jest spokojna, dalej widać jednak kłębiące się fale. Cudowna, orzeźwiająca kąpiel, woda daje schronienie przed upałem. W tym zapomnianym przez ludzi miejscu można zapomnieć o wszystkim, godzinami wpatrywać się w uciekając kraby lub leniwie wędrujące bez celu, w tę i z powrotem stonogi – suną powolutku, niczym jakieś zaprogramowane mechanizmy, niosąc na grzbiecie swój wapienny szkielecik.
Po kąpieli postanowiliśmy wybrać się wąską dróżką, otoczoną lasem tropikalnym w kierunku jednego z klifów, na jego szczycie był kiedyś spory ośrodek wczasowy. Wszędzie zieleń, tak gęsta, że widać drogę tylko na odległość kilkunastu metrów. Powietrze gorące i gęste, wokół odgłosy, których nie jesteśmy w stanie zidentyfikować – mogą to być ptaki, albo jaszczury, wszystko zlewa się w jedną całość – syczenia, pohukiwania, rechotanie, świergolenie, pojedyncze gwizdy, ale przede wszystkim budzące niepokój, bo rozlegające się w pobliżu, trzaski w gęstwinie. Wielkie, wielobarwne motyle oraz nieliczne żółte i czerwone owoce, jako jedyne wyłamują się z wszechobecnej zieleni. W drodze na wzgórze mijamy opuszczony murowany dom. Jego elewację obsiadły gekony. Przez wybite szyby widać porosłe grzybem ściany i gołą kamienną podłogę, jakieś szczątki mebli, brudny, rdzewiejący zlew. Przed drzwiami frontowymi swoje sieci utkały ogromne pająki, których tu pełno wśród lian, liści i gałęzi. W dole, ledwie widoczne, porośnięte selwą zabudowania, pewnie dawne kwatery. Powyżej, już na samym szczycie klifu, znajduje się opuszczony ośrodek. Jeszcze kilka lat temu był czynny, znad kuchni unosił się dym, na sznurach suszyła się bielizna, z radia dobiegały corridy – dziś jedynymi mieszkańcami są pająki i jaszczurki. Wchodzę do pustego pomieszczenia, na metalowych ramach łóżek butwieją materace, żółte gekony wygrzewają się leniwie na ścianach. Z dachu jednego z budynków rozpościera się piękny widok na Zatokę i plażę. Gruby pień rosnącego obok drzewa rozerwał fragment ściany i dachu. Zaczyna zapadać zmierzch, robi się chłodniej. Idziemy jeszcze kawałek wąską, zarośniętą ścieżką, którą od dawna nikt nie podążał. Zrywam kolejne pajęczyny, im jednak dalej, tym droga trudniej dostępna, bez maczety trudno przebić się przez gęstwinę. Wracamy. W jednym z opuszczonych budynków, prawdopodobnie była tu niegdyś sala jadalna, widzimy pozostawione całkiem niedawno wota dla zmarłych – owoce, świece, fotografie, kwiaty, puste butelki po napojach chłodzących, po piwie i winie, rysunki, napisy upamiętniające zmarłych. Ktoś jednak pamięta o tym miejscu. W wyobraźni snujemy różne sensacyjne historie na temat tego, co mogło się tu wydarzyć. Sceneria niczym z horrorów Lovecrafta, prawda jest jednak banalna – nie było turystów, więc ośrodek podupadł. Jego właściciel, starszy człowiek, przyjeżdża tu jeszcze czasami w święta, ale to są wyłącznie sentymentalne powroty. Z dawnej świetności tego zakątka pozostał tylko niewielki drewniany barak przy plaży i chatka rybaka, który podnajmuje nielicznym przybyszom pokoje.
Zapalam latarkę. Zrobiło się już całkiem ciemno. Nad naszymi głowami przelatują nietoperze. Droga w dół trwa krótko i trudno byłoby się zgubić, ale nie jest to przyjemne doświadczenie.
Żona rybaka przygotowała znakomitą rybę, chrupiąca skóra, białe mięso, które lekko odchodzi od grubych ości. Zimna corona, a powietrze wciąż gorące. Po podłodze, na werandzie przed kuchnią siedzi ogromna ropucha, szeroka i wysoka na jakieś 15 centymetrów. W trawie jest ich znacznie więcej, poruszają się niezgrabnie, krótkie łapy ledwie dźwigają potężne ciało. Przychodzą, podobnie jak jaszczurki, zwabione elektrycznym światłem.
Nie ma jeszcze ósmej, tu wcześnie robi się całkiem ciemno. Po kolacji idziemy na plażę. Nad taflą oceanicznej wody wstaje księżyc w pełni. Warto tu było przyjechać choćby dla tego widoku. Podnosi się wielka srebrna kula, świecąca tak jasno, że widać ciekawskie kraby wychylające się ze swoich norek. Nigdy nie widziałem takiego wschodu księżyca, jak latarnia odbija się w coraz bardziej wzburzonej wodzie. Słychać szum fal i rechot gekonów. Sonia ustawia statyw i długo robi zdjęcia. Po godzinie księżyc jest już wysoko, a niebo rozgwieżdża droga mleczna. Jest tak wiele gwiazd, konstelacji, których nie widać na naszej szerokości geograficznej. Jakie nasze niebo jest ubogie, myślę, patrząc z zachwytem. Sami, w mroku, fala szumią tak głośno, jakby nadciągała burza, ale niebo jest czyste, nie ma wiatru, jest ciepła noc.

Następnego ranka Sonia pobiegła przed świtem robić zdjęcia wchodu słońca, którego promienie wdzierają się przez szczeliny w deskach baraku. Siódma rano. Za oknem eksplozja dźwięku, na suficie wylegują się małe, niemal przezroczyste, jaszczurki. Przy śniadaniu towarzyszą nam psy, wychudzona, karmiąca suka nie odstępuje nas na krok. Jej partner, z przetrąconą łapą, ma mniej odwagi i trzyma się z boku. Są tak głodne, że połykają z apetytem wszystko, co im rzucamy, nawet kawałki tortilli z jalapenią. Rybak imieniem Jorge, nasz gospodarz, opowiada nam o okolicy, słuchamy historii opuszczonego ośrodka na klifie.
– Kiedyś to było piękne miejsce, pełne plażowiczów – mówi Jorge. – Nie ma jednak informacji, nie ma reklamy, nie ma dobrej drogi, nie ma turystów. A miejscowi wolą jechać opalać się na plażę nad laguną w Catemaco albo dalej – do Monte Pio czy na Playa Hermosa. Tu nie mamy nic poza piaskiem.
Mówi, że gdyby pójść dalej zarośniętą ścieżką, którą wczorajszego wieczoru porzuciliśmy, można dotrzeć do jeszcze piękniejszej plaży po drugiej stronie klifu. Tam nie ma zupełnie nikogo, czasem tylko wciągnie na brzeg swoją łódź jeden z rybaków, gdyż takich chatek, jak niewielkie gospodarstwo Jorgego, jest tu wokół wiele. Widoczne głównie od strony Zatoki, od lądu prowadzą do nich ukryte w zieleni drogi, znane niemal wyłącznie mieszkańcom.
Jeszcze kąpiel w morzu i trzeba ruszać dalej – tą samą drogą, przez żelazny mostek, pod górę, po kamieniach, wąską drogą przez selwę.

Na zdjęciu Disorder na Playa Escondido pisze swoją książkę o Meksyku. 

Komentarz dla “Meksyk: Rajska plaża

  1. ...

    No może genialnym pisarzem nie jesteś:) ale ten tekst przynajmiej nie jest tak pseudo szokujący pseudo punkowy i pseudo szczery jak inne fragmenty tutaj publikowane np. „Melanże z żyletką”. Jest ok., i zdecydowanie ciekawszy niż opisy grotesków aktów seksualnych… oj jej cipka i ten jęk:) brrrrr nuudaa:)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

30 maja 2020 o godz. 23:40

Nowy numer „Aqua Vitae”

AV_cover-33

Ukazał się nowy numer (3/2020) magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.

20 maja 2020 o godz. 23:10

Nowy numer Aqua Vitae online

av_3_20

Udostępniliśmy już bezpłatnie do czytania najnowszy numer magazynu Aqua Vitae. Oczywiście wszyscy prenumeratorzy i sprzedawcy otrzymają egzemplarz także w formie papierowej. Jeżeli będziecie chcieli nas wesprzeć, to zajrzyjcie proszę tutaj: https://zrzutka.pl/av i wpłaćcie co łaska. A oto link do najnowszego numeru: https://issuu.com/spirits.com.pl/docs/aquavitae_3-33_-net.

18 maja 2020 o godz. 13:05

Biedaki, nie dostali w rządzie premii!

emilewicz

Wicepremier Emilewicz zabrała głos w sprawie uposażeń pracowników państwowej administracji. „Premier Morawiecki i tak wstrzymał dodatkowe nagrody w całej administracji. To bardzo trudne dla nas” – powiedziała w rozmowie z Radiem Zet. O, to biedaki! Ludzie tracą pracę, mają obcinane zarobki, a elity płaczą nad brakiem dodatkowych nagród! Wstyd takie rzeczy mówić. Policja pałuje protestujących, a jedyna odpowiedź rządu, to użalanie się, że przyjdzie poczekać na wstrzymana premię! (nie zabraną, żeby przekazać na inne cele, a wstrzymaną, pewnie zostanie wypłacona ze stosownymi odsetkami, sic!).

17 maja 2020 o godz. 13:35

Gaz na ulicach

SONY DSC

Wczoraj rozbisurmaniona przez rząd policja w Warszawie brutalnie zaatakowała protestujących przedsiębiorców. Zasłaniając się koronawirusem policja nadużywa uprawnień z pełną dowolnością, dając po łapach tym, którzy są niewygodni. A państwowe radio, zdejmuje z anteny nieprzychylne władzy piosenki. Komuno wróć! Przedsiębiorcy wystosowali całkowicie słuszne i w części bardzo proste do natychmiastowego wprowadzenia postulaty, m.in.: „maksymalna, odpowiednia do skali kryzysu redukcja w administracji publicznej, obniżenie wynagrodzeń do minimalnej krajowej w ministerstwach, agencjach, funduszach skarbu państwa, zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na finansowanie wsparcia dla MSP i obniżki danin – ZUS, podatków i VAT”. Tylko przyklasnąć. Do tego chcieli dymisji premiera i ministra zdrowia, ale to chyba na zasadzie, że w przypadku negocjacji będzie od czego odstąpić. Urzędasy i ministrowie mogli dać godny Chrześcijan przykład solidarności ze społeczeństwem i zrezygnować z apanaży, a władza z komfortu świty służalców, korona z głowy dyrektorowi departamentu nie spadnie jak sam wykona proste czynności, które na co dzień deleguje zastępcom i podwładnym. Protestujący nie wzięli jednak pod uwagę prostego wyjścia władzy – nie będzie negocjacji, będzie przemoc. Gaz, w ruch poszły pałki, a wytłumaczenie proste – w czasach pandemii skupiska ludzi są nielegalne. Reżim kocha pandemię, a policja, tak jak w czasach, kiedy była milicją, z radością przyłącza się do tańca przemocy, wszak pacyfiści raczej nie wybierają pracy w mundurze. Bezkarna przemoc, policmajster psychopata, który nie tak dawno zamordował młodego chłopaka w Koninie pozostanie jednym z symboli tych zarażonych czasów. Wirus nienawiści rozprzestrzenił się w Polsce tak skutecznie, że stał się epidemią straszniejszą od koronawirusa.

8 maja 2020 o godz. 11:52

Na co komu prezydent?

Awantura o termin wyborów prezydenckich skończyła się farsą. Wyborów nie będzie, bo nikt ich nie przygotował. Jednocześnie zmarnowano pieniądze na przygotowania, druk kart wyborczych, niepotrzebnie angażowano Pocztę, nie mówiąc już o tym, że politycy kolejny raz zajmowali się nie tym, co dla ludzi istotne. Czy w imię solidarności z rosnącą grupą bezrobotnych w Polsce nie powinno się w ogóle zlikwidować urzędu prezydenta, zwolnić kosztowne etaty jego świty, wymiernie odciążyć budżet? Korzyści z urzędu prezydenta znikome, jeśli nie zerowe, a oszczędności wielkie. W interesie społecznym będzie przesunięcie środków budżetowych z urzędu do ludzi! Darujmy sobie w ogóle wybory, szkoda czasu i pieniędzy.

13 kwietnia 2020 o godz. 14:56

Kilka refleksji o sporcie

600px-Sport_balls.svg

Tak sobie myślę, że po koronawirusie w sporcie nic nie będzie takie, jak było w ostatnich dwóch dekadach. Nastąpi cofnięcie się do lat 80. XX wieku. Nie będzie transferów za dziesiątki milionów euro, nie będzie milionowych pensji. Sport będzie dużo uboższy. Nie tylko dlatego, że traci każdego dnia na wpływach z biletów, praw do transmisji czy reklam. Także dlatego, że dotychczasowi sponsorzy i reklamodawcy będą mieli inne, ważniejsze wydatki. Jedni żeby przetrwać, inni żeby się rozwijać. Lokowanie sponsoringu w sporcie nie będzie najlepszym sposobem na wydawanie pieniędzy, skuteczniej będzie je wydać na pomoc dla służby zdrowia czy duże programy socjalne lub stymulujące gospodarkę. Sport zejdzie na margines zainteresowań. Owszem, nadal nie będzie brakowało kibiców, ale pieniędzy może być mniej nawet o 90%. Sportowcy przestaną być celebrytami. W sumie – to dobrze. W dzisiejszych czasach większym bohaterem jest lekarz, który ratuje życie, niż ten, kto strzela trzy bramki w meczu. Ciekawe, czy brak pieniędzy, a także bardzo ograniczone możliwości treningów w obecnym czasie, czy to wszystko odbije się też na wynikach, formie? Być może rekordy bite do marca 2020 roku pozostaną nimi jeszcze przez kilka najbliższych lat, właściwie w każdej dyscyplinie. Nie specjalnie mnie to martwi, zwłaszcza w sytuacji, kiedy tego sportu w ogóle nie ma, i kiedy zamiast czytać – jak zawsze – informacje sportowe, czytam codziennie (z nudów) o wybrykach polityków i liczbach zgonów na świecie. Biedniejszy sport może być sportem bardziej uczciwym, bardziej wyrównanym, bardziej opartym na rzeczywistej rywalizacji, włożonej pracy i umiejętnościach, a nie na wpompowanej forsie. Biedniejszy sport może być bardziej czysty i dla kibica zwyczajnie ciekawszy. A, że sportowcy dostaną po kieszeniach… Cóż nie tylko oni!

12 kwietnia 2020 o godz. 13:17

Nadgorliwcy wciąż w akcji

brutality-152819_1280

Podobno ostatniej doby nasi nadgorliwcy wlepili tylko 1300 mandatów. Policja zmieniła strategię i teraz mundurowi mają karać jedynie w przypadkach poważnego naruszenia zakazów, mandat ma być ostatecznością. Dla porównania, brytyjska policja od początku obostrzeń wlepiła zaledwie tysiąc mandatów. Stwierdzenie, że „nie ma nic tak twardego, jak pięść policjanta angielskiego” straciło na aktualności. Podobno 80 naszych policjantów ma już koronawirusa. Pozostaje zaapelować do służb – pozostańcie w domach, jeśli macie wyjść na ulicę tylko po to, by karać uczciwych obywateli. Niech pracują tylko ci, którzy faktycznie łapią/tropią/aresztują przestępców. Reszta w tym czasie niech siedzi w domu i ogląda filmy instruktażowe dotyczące roli policji w państwie prawa. A jak filmy za trudne, to niech się wezmą za gotowanie, podobno to dobrze działa na stres.

11 kwietnia 2020 o godz. 17:30

Karać debili w mundurach!

ADN-ZB
II. Weltkrieg 1939-1945
Judenverfolgung durch die faschistischen deutschen Besatzungstruppen in Polen.
Im Ghetto einer Stadt im Generalgouvernement; polnische Polizisten kontrollieren die Ausweise der jüdischen Einwohner an den Zugängen.

Grubym nietaktem jest wypowiedź rzecznika prasowego Komendy Stołecznej MO, że „czas na pouczenie już minął” i teraz będą bezwzględne kary wymierzane według widzimisię psychopatów w mundurach. Proponuję dla równowagi, żeby mundurowy, który wlepił komuś mandat złośliwie, lub bezmyślnie, lub nadgorliwie, ponosił 100% kosztów wypisanego blankietu. Jeśli sędzia zwolni obywatela od kary, to płaci pozbawiony empatii pan w mundurze. Plus obowiązkowe testy psychologiczne, czy nadaje się do wykonywanej pracy. Jakoś społeczeństwo i media łatwo zapomniały, że nie tak dawno temu zbrodniarz zastrzelił w Koninie młodego chłopaka, bo uznał, że skoro ma mundur policjanta i pistolet, to mu wolno, bo on ma władzę! Do dzisiaj zbrodniarz nie został ukarany, więc daje kolegom po fachu przykład – jesteśmy ponad prawem. Rząd wyposażył psycholi w uprawnienia, z których ci radośnie korzystają. Gdyby taki debil w mundurze miał z własnej kieszeni zapłacić 25 tys. zł kary za spacerowanie, to by na przyszłość zastanowił się sto razy, zanim wyciągnie blankiet. Sędziowie, zacznijcie karać debili, dość bezprawia służ porządkowych!

8 kwietnia 2020 o godz. 18:51

Nowy numer „Aqua Vitae”

AV_cover 32

Ukazał się nowy numer (2/2020) magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury.

5 kwietnia 2020 o godz. 19:30

Bezwzględna kara bez zakazu – jak to możliwe?

forest-summer-landscape-green-nature-tree

Piękna pogoda, a ludzie muszą siedzieć w domach, nie wolno im nawet wyjść do lasu. Chyba tylko dlatego wprowadzili ten zakaz, żeby pokazać, kto tu rządzi. Dali policji prawo do karania właściwie wedle widzimisię. I będą tego złe konsekwencje, zwłaszcza, gdy sparaliżowane są wszystkie organa administracji. Policjant może wlepić 5000 zł, a w ekstremalnej sytuacji nawet 30000 zł za to, że ktoś spaceruje. Nie można kary nie przyjąć, nie można odwołać się do sądu, bo spacerowanie, to nie wykroczenie, to bezwzględna kara administracyjna. Stosowana w sytuacjach nieoczywistych, wedle nieoczywistych przepisów, które mówią o „powstrzymywaniu się” czy „ograniczaniu”, a nie o zakazie (!) wychodzenia z domu na spacer. Kara jest bezwzględna, niezależnie od winy i „stopnia szkodliwości społecznej”. Czy takie rozporządzenia mają cokolwiek wspólnego z prawem? Niestety, władza jest poza społeczna kontrolą i może robić, co chce.