11 kwietnia 2007 o godz. 18:19

Meksyk: Rajska plaża

/wp-content/uploads/2007/04/155-Playa-Escondido
Oto rozdział książki o Meksyku poświęcony opisywanej w "Xennie" Playa Escondido. Rozdział jeszcze przed obróbkami redakcyjnymi, trochę surowy...

Do Playa Escondido, rajskiej plaży jak ją nazwałem kiedy pierwszy raz, cztery lata wcześniej odkryłem ten zakątek, z Catemaco jest niespełna trzydzieści kilometrów. Króciutki odcinek, za to takiej drogi, której Europejczyk nie jest nawet w stanie sobie wyobrazić. Jeździłem już rozmaitymi drogami, przez lasy tropikalne, przez Andy i Sierra Madre, przez pustynię, zdarzało mi się wykopywać w upalne południe zasypany powyżej zderzaków samochód, zdarzało się zmieniać w środku nocy w lodowatych górach w Peru rozerwane na ostrych zwalonych głazach koło czy zatrzymywać się bez paliwa wśród tropików, w odległości kilkudziesięciu kilometrów od najbliższej osady. Takiej drogi jak na Playa Escondido nie widziałem jednak nigdzie.
Przez długi odcinek z Catemaco wiedzie szosa asfaltowa, pełna dziur, ale trasę do Sontecomapan, niewielkiego, położonego nad zieloną laguną miasteczka, stamtąd już znacznie gorszą, ale także asfaltową drogą należy kierować się na Jicacal i Monte Pio. Czas tu nie płynie. Po drodze leniwie spacerują stada bawołów, przy topesach bawią się kilkuletnie dzieci, po obydwu stronach drogi widać rozwalające się rudery budowane z pni palm, kryte liśćmi lub czarną smołowaną papą, pozbawione szyb w oknach, w jednoizbowych wnętrzach widać liche sprzęty, sklecone ze starych sklejkowych skrzynek do przewożenia bananów, z kawałków pni czy konarów. Większość zabudowań nosi obdrapane ślady farby, często są to stare hasła wyborcze, pamiętające jeszcze czasy gdy Meksykiem rządziła Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna. W Sontecomapan zatrzymujemy się na chwilę, jest tu niewielka przystań, można wypożyczyć łódkę i popływać po mętnych wodach laguny. Trzy podupadające hotele, niewielki sklepik, restauracja z owocami morza, kilka kramów, które oferują ciepłe przekąski, owoce i napoje. Opada nas gromada dzieciaków, gringos w takim miejscu to nieczęsty widok, stanowimy atrakcję, zwłaszcza Sonia ze swoją jasną skórą i blond włosami budzi zainteresowanie – nie tylko wśród dzieci. Kupujemy trochę zapasów żywnościowych bo tam dokąd jedziemy nie ma cywilizacji, jest tylko rybacka chatka i kilka pokoików w drewnianym baraku, które udostępniane są nielicznym gościom. Ten urokliwy zakątek podupadł, pozbawiony infrastruktury turystycznej, dobrej drogi dojazdowej, komunikacji telefonicznej, popadł w zapomnienie. Dalej, gdy już kończy się asfalt, widzimy porzucone rancza-widma, zapadające się zabudowania, rdzewiejące wraki samochodów, strzępy papierów, gdzieniegdzie puste butelki czy kawałki szmat przypominają o tym, że ktoś tu kiedyś mieszkał, zasypiał i budził się do pracy, miał jakieś cele i marzenia. Teraz dawne zabudowania porasta zaborcza zieleń tropiku. Las tropikalny, a w nim nieliczne ludzkie osady, dochodzi do samej Zatoki, od spienionych wód oddzielony jest wysokim wulkanicznym klifem. Rejon Los Tuxtlas, w którym jesteśmy, dawne zachodnie rubieże cywilizacji Olmeków, jest bardzo górzysty, na wysokość 1500 metrów wystrzeliwują – niczym zielone piramidy – samotne wzgórza porosłych selwą wulkanów. Jedziemy wąską drogą wzdłuż klifu, przed nami tropik, przez boczną szybę widać w dole wody zatoki. Co jakiś czas widać porzucone gospodarstwa, nie mijają nas żadne samochody. Po kilku kilometrach za Sontecomapan widać zbutwiały drewniany szyld ze strzałką prowadzącą w kierunku kamienistej drogi w dół klifu, na wypłowiałych w słońcu literach można odczytać napis Playa Escondido. Przed nami najgorszy odcinek drogi. W porze deszczowej zamienia się w potok, teraz jednak wyraźnie widać leżące na drodze ogromne głazy, niektóre tak ostre, że bez trudu rozprułyby oponę i ogromne wyrwy w ziemi, w których można urwać całe koło jeśli najedzie się na nie zbyt szybko. Ale tu szybko nie sposób jechać, manewruję z minimalną prędkością, starając się omijać najbardziej zdradzieckie kamienie. Pamiętam, że gdy pierwszy raz odnalazłem tą drogę lał straszliwy deszcz, a ja już po kilku minutach utraciłem wiarę, że dotrę do celu, że w ogóle znajdę na końcu znajdę jakieś schronienie. Ale stąd nie ma odwrotu, wąska ścieżka, na której ledwie mieści się samochód, a po obydwu stronach paprocie, palmy i zwisające liany. Słychać szum fal i odgłosy dżungli. Droga przez mękę do Raju.
Już na samym dole jest niewielki mostek przerzucony przez górski strumień, mostek zrobiony z zardzewiałych szyn kolejowych, na których ślizgają się koła. Za nim rozpościera się już widok bezpośrednio na niewielką piaszczystą zatoczkę, wciśniętą pomiędzy dwa wysokie klify. Kilkadziesiąt metrów od plaży stoi długi drewniany barak, przed nim mała rybacka kuchnia, w której można zjeść doskonałą rybę mucharra pieczoną z kolendrą, limonkami i papryczką jalapenia i dostać zimne piwo corona. Za barakiem pasą się kozy, jest też niewielka chatką rybaka, na drewnianych palach suszą się rozciągnięte sieci. Dostajemy klucze do naszych pokoi – kamienna podłoga, prymitywnie sklecone łóżko, przez deski ścian prześwituje słońce, w oknie moskitiera, o tej porze roku niepotrzebna, niemal nie ma komarów, za to nie brakuje wielkich brązowych karaluchów z długimi wąsami – cucarachas. Znana nam, choćby z popularnej kreskówki Lenely Toones piosenka nie opowiada jednak, wbrew skojarzeniom, o karaluchach, la cucaracha to pieszczotliwe określenie karabinu maszynowego, jakie nadali mu rewolucjoniści. Ze ściany zwisa czterdziestowatowa żarówka, która ledwie oświetla ciemne i chłodne pomieszczenie, na suficie zakurzone skrzydła elektrycznego wentylatora, takiego samego jaki widzimy w pierwszej scenie filmu „Czas Apokalipsy”, skojarzenie jak najbardziej na miejscu. Realizując ten głośny film Francis Ford Coppola inspirował się prozą Josepha Conrada, jego „Jądrem ciemności”, opowieścią miedzy innymi o tym, jak obco czuje się Europejczyk w środku dżungli, z dala od swojej cywilizacji.
Poza łóżkiem i zbitym z desek stołem nie ma tu żadnych mebli, ubrania można wieszać na wystających z desek gwoździach. W łazience ze ściany wystaje rura, która ma zastąpić prysznic, ciepła woda nagrzewa się w ciągu dnia w umieszczonych na dachu plastikowych zbiornikach, jednak przez noc robi się ponownie zimna. Cóż tam jednak łazienka, skoro na przeciw nas są cudowne, gorące wody Zatoki, piaszczysta plaża i, nie licząc rybaków, ani śladu człowieka. Na brzegu leżą kolorowe muszle oraz wyglądające jak indiańskie amulety okrągłe i płaskie szkielety wyschniętych skorupiaków, które miejscowi nazywają malitos. Mokry piasek niczym sito podziurkowany jest dziesiątkami tysięcy maleńkich otworków, w nich kryją się kraby-pustelniki, drobne, lecz złośliwe zwierzątko, płoche, uciekają wraz z najdrobniejszym naszym ruchem, ale potrafią mocno uszczypnąć gdy się na nie przypadkiem jednak nastąpi. Są niemal przezroczyste, tylko czarne oczy, niczym dwie główki od zapałek, ciekawie rozglądają się na wszystkie strony.
Bliżej brzegu woda jest spokojna, dalej widać jednak kłębiące się fale. Cudowna, orzeźwiająca kąpiel, woda daje schronienie przed upałem. W tym zapomnianym przez ludzi miejscu można zapomnieć o wszystkim, godzinami wpatrywać się w uciekając kraby lub leniwie wędrujące bez celu, w tę i z powrotem stonogi – suną powolutku, niczym jakieś zaprogramowane mechanizmy, niosąc na grzbiecie swój wapienny szkielecik.
Po kąpieli postanowiliśmy wybrać się wąską dróżką, otoczoną lasem tropikalnym w kierunku jednego z klifów, na jego szczycie był kiedyś spory ośrodek wczasowy. Wszędzie zieleń, tak gęsta, że widać drogę tylko na odległość kilkunastu metrów. Powietrze gorące i gęste, wokół odgłosy, których nie jesteśmy w stanie zidentyfikować – mogą to być ptaki, albo jaszczury, wszystko zlewa się w jedną całość – syczenia, pohukiwania, rechotanie, świergolenie, pojedyncze gwizdy, ale przede wszystkim budzące niepokój, bo rozlegające się w pobliżu, trzaski w gęstwinie. Wielkie, wielobarwne motyle oraz nieliczne żółte i czerwone owoce, jako jedyne wyłamują się z wszechobecnej zieleni. W drodze na wzgórze mijamy opuszczony murowany dom. Jego elewację obsiadły gekony. Przez wybite szyby widać porosłe grzybem ściany i gołą kamienną podłogę, jakieś szczątki mebli, brudny, rdzewiejący zlew. Przed drzwiami frontowymi swoje sieci utkały ogromne pająki, których tu pełno wśród lian, liści i gałęzi. W dole, ledwie widoczne, porośnięte selwą zabudowania, pewnie dawne kwatery. Powyżej, już na samym szczycie klifu, znajduje się opuszczony ośrodek. Jeszcze kilka lat temu był czynny, znad kuchni unosił się dym, na sznurach suszyła się bielizna, z radia dobiegały corridy – dziś jedynymi mieszkańcami są pająki i jaszczurki. Wchodzę do pustego pomieszczenia, na metalowych ramach łóżek butwieją materace, żółte gekony wygrzewają się leniwie na ścianach. Z dachu jednego z budynków rozpościera się piękny widok na Zatokę i plażę. Gruby pień rosnącego obok drzewa rozerwał fragment ściany i dachu. Zaczyna zapadać zmierzch, robi się chłodniej. Idziemy jeszcze kawałek wąską, zarośniętą ścieżką, którą od dawna nikt nie podążał. Zrywam kolejne pajęczyny, im jednak dalej, tym droga trudniej dostępna, bez maczety trudno przebić się przez gęstwinę. Wracamy. W jednym z opuszczonych budynków, prawdopodobnie była tu niegdyś sala jadalna, widzimy pozostawione całkiem niedawno wota dla zmarłych – owoce, świece, fotografie, kwiaty, puste butelki po napojach chłodzących, po piwie i winie, rysunki, napisy upamiętniające zmarłych. Ktoś jednak pamięta o tym miejscu. W wyobraźni snujemy różne sensacyjne historie na temat tego, co mogło się tu wydarzyć. Sceneria niczym z horrorów Lovecrafta, prawda jest jednak banalna – nie było turystów, więc ośrodek podupadł. Jego właściciel, starszy człowiek, przyjeżdża tu jeszcze czasami w święta, ale to są wyłącznie sentymentalne powroty. Z dawnej świetności tego zakątka pozostał tylko niewielki drewniany barak przy plaży i chatka rybaka, który podnajmuje nielicznym przybyszom pokoje.
Zapalam latarkę. Zrobiło się już całkiem ciemno. Nad naszymi głowami przelatują nietoperze. Droga w dół trwa krótko i trudno byłoby się zgubić, ale nie jest to przyjemne doświadczenie.
Żona rybaka przygotowała znakomitą rybę, chrupiąca skóra, białe mięso, które lekko odchodzi od grubych ości. Zimna corona, a powietrze wciąż gorące. Po podłodze, na werandzie przed kuchnią siedzi ogromna ropucha, szeroka i wysoka na jakieś 15 centymetrów. W trawie jest ich znacznie więcej, poruszają się niezgrabnie, krótkie łapy ledwie dźwigają potężne ciało. Przychodzą, podobnie jak jaszczurki, zwabione elektrycznym światłem.
Nie ma jeszcze ósmej, tu wcześnie robi się całkiem ciemno. Po kolacji idziemy na plażę. Nad taflą oceanicznej wody wstaje księżyc w pełni. Warto tu było przyjechać choćby dla tego widoku. Podnosi się wielka srebrna kula, świecąca tak jasno, że widać ciekawskie kraby wychylające się ze swoich norek. Nigdy nie widziałem takiego wschodu księżyca, jak latarnia odbija się w coraz bardziej wzburzonej wodzie. Słychać szum fal i rechot gekonów. Sonia ustawia statyw i długo robi zdjęcia. Po godzinie księżyc jest już wysoko, a niebo rozgwieżdża droga mleczna. Jest tak wiele gwiazd, konstelacji, których nie widać na naszej szerokości geograficznej. Jakie nasze niebo jest ubogie, myślę, patrząc z zachwytem. Sami, w mroku, fala szumią tak głośno, jakby nadciągała burza, ale niebo jest czyste, nie ma wiatru, jest ciepła noc.

Następnego ranka Sonia pobiegła przed świtem robić zdjęcia wchodu słońca, którego promienie wdzierają się przez szczeliny w deskach baraku. Siódma rano. Za oknem eksplozja dźwięku, na suficie wylegują się małe, niemal przezroczyste, jaszczurki. Przy śniadaniu towarzyszą nam psy, wychudzona, karmiąca suka nie odstępuje nas na krok. Jej partner, z przetrąconą łapą, ma mniej odwagi i trzyma się z boku. Są tak głodne, że połykają z apetytem wszystko, co im rzucamy, nawet kawałki tortilli z jalapenią. Rybak imieniem Jorge, nasz gospodarz, opowiada nam o okolicy, słuchamy historii opuszczonego ośrodka na klifie.
– Kiedyś to było piękne miejsce, pełne plażowiczów – mówi Jorge. – Nie ma jednak informacji, nie ma reklamy, nie ma dobrej drogi, nie ma turystów. A miejscowi wolą jechać opalać się na plażę nad laguną w Catemaco albo dalej – do Monte Pio czy na Playa Hermosa. Tu nie mamy nic poza piaskiem.
Mówi, że gdyby pójść dalej zarośniętą ścieżką, którą wczorajszego wieczoru porzuciliśmy, można dotrzeć do jeszcze piękniejszej plaży po drugiej stronie klifu. Tam nie ma zupełnie nikogo, czasem tylko wciągnie na brzeg swoją łódź jeden z rybaków, gdyż takich chatek, jak niewielkie gospodarstwo Jorgego, jest tu wokół wiele. Widoczne głównie od strony Zatoki, od lądu prowadzą do nich ukryte w zieleni drogi, znane niemal wyłącznie mieszkańcom.
Jeszcze kąpiel w morzu i trzeba ruszać dalej – tą samą drogą, przez żelazny mostek, pod górę, po kamieniach, wąską drogą przez selwę.

Na zdjęciu Disorder na Playa Escondido pisze swoją książkę o Meksyku. 

Komentarz dla “Meksyk: Rajska plaża

  1. ...

    No może genialnym pisarzem nie jesteś:) ale ten tekst przynajmiej nie jest tak pseudo szokujący pseudo punkowy i pseudo szczery jak inne fragmenty tutaj publikowane np. „Melanże z żyletką”. Jest ok., i zdecydowanie ciekawszy niż opisy grotesków aktów seksualnych… oj jej cipka i ten jęk:) brrrrr nuudaa:)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

18 czerwca 2018 o godz. 22:09

Typy na 19 czerwca

russia-2018

Dzisiaj o 17. Polska gra z Senegalem. Nie możemy się już doczekać tego pierwszego meczu na Mistrzostwach Świata i wszyscy chyba usiądą do transmisji z wiarą, że ten mecz wygramy. Musimy wygrać. Oczywiście, pamiętam, że tak samo myślałem podczas Mistrzostw w Niemczech i naszego pierwszego meczu z Ekwadorem. Wydawało się, że musimy wygrać, a przegraliśmy. To były ostatnie Mistrzostwa Świata w piłce nożnej z udziałem Polaków. Wcześniej, w 2002 roku, wydawało się, że nie możemy nie wygrać pierwszego meczu z Koreą. Przegraliśmy. Jeszcze wcześniej, w 1986 roku, mieliśmy wygrać nasz pierwszy mecz z Maroko, był remis. Tak naprawdę ostatni (i jedyny jak dotąd) raz nasz pierwszy mecz na Mistrzostwach wygraliśmy w 1974 roku. Wbrew historii i statystykom, wierzę jednak – jak zawsze – że wygramy. Bo jak tu nie wygrać z Senegalem, kiedy mamy tak fantastyczny zespół? Stawiam na 3:1 dla Polski.

18 czerwca 2018 o godz. 22:06

Nieopierzeni

maxresdefault (2)

W meczu przeciwko Tunezji od początku Anglia zaczęła dynamicznie i agresywnie. Po pięciu minutach angielskiej kanonady kontuzjowany został tunezyjski bramkarz, Mouez Hassen. Grał jeszcze przez dziesięć minut, potem zszedł ze łzami w oczach. Zanim zszedł, wpuścił jednak bramkę. Po rzucie rożnym w 11. minucie trafił do siatki Harry Kane. Wydawało się, że kolejne gole dla Anglii są tylko kwestią czasu, że tu może być pogrom. Nic takiego jednak się nie stało. Przeciwnie, w 36. minucie z rzutu karnego na 1:1 wyrównał Sassi. Ale co to był za kuriozalny faul, Walker bezmyślnie, po chuligańsku, uderzył Tunezyjczyka łokciem. Widać, że Anglicy są zupełnie nieopierzeni. Ich gra może się podobać – jak szarża husarii, ale jak trafią na mocniejszego rywala, to szybko połamią drzewce chorągwi. Do 90. minuty zanosiło się na kolejną sensację, Anglicy wprawdzie atakowali, ale Tunezja dobrze się broniła, a w tych atakach było coraz mniej siły. W 91. minucie wpadła jednak bramka podobna do tej z 11. minuty, znów rzut rożny i znów Harry Kane. Anglia wygrała 2:1, ale Tunezja pokazała się z bardzo dobrej strony.

18 czerwca 2018 o godz. 19:12

Trzy gole w słabym meczu

maxresdefault (1)

Miało być wielkie lanie, tymczasem Belgia kolejny raz pokazuje, że jest zlepkiem indywidualności, a nie drużyną turniejową. Walili głową w mur panamskiej obrony. A gdy już się udawało przedrzeć i oddać strzał w światło bramki, to Penedo bronił. Niewątpliwy bohater pierwszej połowy. Worek z bramkami rozsupłał jednak zaraz po przerwie Mertens, kiedy strzelił w 47. minucie. Potem jeszcze dwa razy strzelał celnie Lukaku. Belgia wygrała 3:0, ale rozczarowała. Debiutująca na Mundialu Panama walczyła do końca. Umiejętności nie wystarczyło na honorowego gola, ale mają przed sobą jeszcze dwa mecze, może coś im się raz uda.

18 czerwca 2018 o godz. 16:43

Panu Bogu w okno

Sweden-Vs-South-Korea-world-cup-2018-750x450

Słabiutkie spotkanie Szwecja-Korea Południowa. Obydwie drużyny nie zachwycały skutecznością. Szwedzi nie potrafili strzelić bramki z akcji, wygraną dał im rzut karny, wykonany przez Granqvista. Szwed uderzył blisko środka bramki, podobnie do Messiego w meczu z Islandią, ale bramkarz Korei – dobrze się spisujący – nie wyczuł strzelca. Korea ani razu nie strzeliła w światło bramki. Trenerzy Meksyku i Niemiec mogą przeciw Koreańczykom wystawić jedenastu piłkarzy w polu, bramkarze nie będą mieli co robić.

17 czerwca 2018 o godz. 22:24

Typy na 18 czerwca

russia-2018

Kolejny upalny dzień Mistrzostw Świata. Niby to dopiero początek, ale już trochę boli głowa. O 14. grają Szwecja z Koreą Południową. Nie obejrzę. Szwecja to solidność i siła. Korea to nie wiem co, bo nie wiedziałem od lat żadnego meczu tej drużyny. Stawiam na 2:0 dla Wikingów.

17 czerwca 2018 o godz. 22:04

Źle w głowie

Brazil-vs-Switzerland-Match-10

Brazylia-Szwajcaria 1:1. Patrząc na mecze Urugwaju, Argentyny i Brazylii, mam refleksję – co z tego, że jesteś lepszy, że więcej umiesz, skoro brakuje ci zimnej krwi? Coś jest nie tak ze szkoleniem drużyn z Ameryki Południowej. Ich najlepsi piłkarze grają w Europie, gdzie mają profesjonalną opiekę, także psychologiczną. Gdy opuszczają Stary Kontynent, psychologa im wyraźnie brakuje. Brazylia dała koncert zmarnowanych strzałów. Szwajcaria grała nudny, ale konsekwentny futbol. Nikt nie lubi takiej piłki. Ale wynieśli remis, który im się należał jak psu buda. Porównując dotychczasowe mecze faworytów – Argentyny, Niemiec, Brazylii, to Brazylia mi się widzi najsłabiej. Nie ma koncepcji gry, nie ma tej siły, którą prezentuje Argentyna, nie ma niemieckiej konsekwencji. Ale to początek turnieju. Mistrzowie rosną z meczu na mecz. Z całym szacunkiem do Szwajcarii, to mi nie wygląda na drużynę, która by miała rosnąć… Ale pamiętam o sukcesach Grecji, która też w 2004 roku nie prezentowała ciekawego futbolu, a zdobyła Mistrzostwo Europy. Dziś Szwajcaria zagrała mądrze, a Brazylia wypadła jak wcześniej Niemcy – nieudolnie. Przynajmniej wynieśli remis.

17 czerwca 2018 o godz. 19:45

Viva Mexico

World-Cup-Germany-Mexico-odds-picks

To był mecz walki, ale też mecz słabości. Bardzo dużo błędów w obronie, sporo świetnych sytuacji strzeleckich, które nie zostały wykorzystane, bardzo dobra postawa obydwu bramkarzy. Meksyk wygrał 1:0, ale gdyby mecz zaczął się godzinę później lub wcześniej, wynik mógłby być odwrotny. Bo obydwie drużyny zagrały na podobnym poziomie, z podobnym zaangażowaniem. Meksyk od początku grał bardziej do przodu, Niemcy nastawili się na kontry i ta strategia nie zdała egzaminu. Bardziej jednak z powodu pecha niż braku umiejętności czy okazji. Brawo Meksyk, za mądrą grę, za brak kompleksów, za piękny atak, za przygotowanie siłowe. Niemcy na tych mistrzostwach są zdecydowanie słabsi niż cztery lata temu, gdy sięgali po mistrzostwo. W meczu z Meksykiem dramatycznie słaba była formacja obrony. Z taką obroną nie zajdą daleko. Po porażce z Meksykiem muszą walczyć o wyjście z grupy.

16 czerwca 2018 o godz. 23:55

Typy na 17 czerwca

russia-2018

O godzinie 14. Kostaryka gra z Serbią. Nie obejrzę. Lubię serbską śliwowicę, ale i rum z Kostaryki mi smakuje. Gdybym jednak miał wybierać, to jednak śliwowica, zwłaszcza dobrze odleżakowana, serbskie śliwki są najlepsze na świecie. Co do meczu, to nie mam pojęcia, kto go wygra, więc strzelę w ciemno, że będzie remis 0:0.

16 czerwca 2018 o godz. 22:59

Niski wymiar kary

maxresdefault (4)

Nigeria uchodzi za najlepszą drużynę Afryki i trzeci raz z rzędu gra na Mistrzostwach Świata. Chorwaci to wielkie gwiazdy, temperament, ale jako zespół są nieprzewidywalni. Potrafią przegrywać ze słabszymi od siebie. Nie dzisiaj jednak.

16 czerwca 2018 o godz. 22:17

Przegrali na własne życzenie

maxresdefault (3)

Dania wygrała 1:0 z Peru, po bardzo słabym meczu. Peru ładnie zaczęło, wydawało się, że padną bramki, ale potem powietrze z balonika uszło i mecz zrobił się monotonny, gra głównie w środku pola. Ciężko jest sforsować rosłych Duńczyków. W 45. minucie wielką szansę miał Cueva, kiedy sędzia podyktował jedenastkę po faulu na nim. Niestety, fatalnie spudłował. W drugiej połowie wciąż atakowali Peruwiańczycy. W 59. minucie jedna z nielicznych akcji Duńczyków zakończyła się golem Poulsena. Potem nadal atakowali Peruwiańczycy. Wygrali Duńczycy. Jak się nie potrafi strzelić gola, to się nie wygrywa. Inna sprawa, że Schmeichel świetnie bronił. Godny swojego ojca. Peru przegrało na własne życzenie, marnując jedną sytuację za drugą. Dania jest słabym zespołem, ale ma spore szanse na wyjście z grupy.