23 lutego 2011 o godz. 15:55

Krzyk Kwezala – rozdział 23

Oto jeden z rozdziałów powieści "Krzyk Kwezala", nad którą kończę właśnie pracę. Powieści zupełnie innej od wszystkiego, co dotąd napisałem, stąd bardzo będę ciekawy waszych opini. Fabuła rozgrywa sie w 1521 roku, Hiszpanie oblegają stolicę azteckiego imperium Tenochtitlan. Zamieszczony poniżej rozdział 23 jest jednym z ostatnich w książce, przedstawia śmierć jednej z pierwszoplanowych postaci tej historii, wojownika zwanego Sową Kwezalem.

Pod osłoną nocy Xipe bez trudu przekradł się do dzielnicy zajętej już przez Hiszpanów, przepłynął tym samym podziemnym kanałem, którym wcześniej uciekł. Wrócił po pozostawione w bezpiecznej kamiennej skrytce zwoje i księgę Michoacan oraz obydwa kalendarze – Xiuhpohualli i Tonalpohualli. Na szczęście nikt ich nie odkrył. Teraz w skupieniu studiuje pradawne symbole, zawierające w sobie mądrość Tolteków i ludu Teotihuacan. Dwadzieścia ideogramów, a w każdym z nich czas zaklęty: Krokodyl, Wiatr, Dom, Jaszczurka, Wąż, Śmierć, Jeleń, Królik, Woda, Pies, Małpa, Trawa, Trzcina, Jaguar, Orzeł, Sęp, Trzęsienie ziemi, Nóż krzemienny, Deszcz i na koniec Kwiat. Dziś jest Itzcuintli – Pies – dzień, którego patronem jest Mictlantecuhtli, Pan Krainy Umarłych. To zły znak. Właśnie za sprawą Mictlantecuhtli człowiek jest istotą ułomną, niedorównującą bogom, skazany na choroby i złudne pokusy. Pan Podziemi zazdrośnie strzeże szczątków ludzi z poprzednich epok, od dawna niecierpliwie czeka na koniec obecnego świata Nahui Ollin, który powstał wbrew jego woli, kiedy Quetzalcoatl wykradł mu kilka pradawnych kości i z nich stworzył obecnego człowieka. Wedle wszelkich złych znaków zagłada nadejść może trzeciego dnia Ácatl – Trzciny – jego patronem, jest Dymiące Zwierciadło, bóg zła, zemsty i ciemności. Ciemność i cisza nad Tenochtitlanem trzeciego dnia od dziś, oto co pokazują kalendarze. Gdyby udało się przetrwać osiem dni, wówczas osiemnastego dnia Técpatl – Nóż krzemienny – zgodnie z wcześniejszą przepowiednią los zostałby odwrócony. Za osiem dni minie osiemdziesiąty dzień heroicznej obrony miasta. Patronem tego dnia jest Chalchihuihtotolin, Przyozdobiony Klejnotami Indyk, który jako jedyny w panteonie bóstw może odmienić przeznaczenie, oczyścić winy i uratować świat przed zniszczeniem. Chalchihuihtotolin to wielki czarownik, przetrwaliśmy ponad siedemdziesiąt dni, czy nie uda nam się stawiać oporu jeszcze przez osiem następnych? Już tak mało brakuje, ale i siły nasze wątłe, Xipe rozmyśla nad zapełnioną kolorowymi symbolami księgą, ale w jego spojrzeniu nie ma nadziei, jest wyłącznie zmęczenie.
Odrywa myśli i oczy od zapisanych w kalendarzach przepowiedni, wieloletnie doświadczenie kapłana nauczyło go, jak często znaki i symbole są mylące, a wróżby fałszywe. Xipe sięga po zakazaną księgę Michoacan, po raz ostatni chce wybrać się w niedozwoloną podróż, ostatni raz chce ją poczuć. Skoro ich świat się kończy, cóż znaczy jeden występek więcej, zwłaszcza gdy tak trudno zapanować nad najsilniejszymi emocjami – miłością i pożądaniem.
Jej sen jest lekki, niespokojny, drży, kiedy delikatnie dotyka jej długą szyję. – Csii, śpij – bezgłośnie szepce do ucha – to tylko ja, jesteś bezpieczna. Tecuichpo cicho mruczy, zaczyna miarowo oddychać. Dotyka jej dziewczęcych piersi, przesuwa zdrową lewą ręką po jedwabistej skórze wzdłuż kręgosłupa. Delikatna jak motyl. Lekko rozchyla jej uda, jest już wilgotna, choć nieświadoma we śnie. Wchodzi w nią od tyłu, porusza się wolno, bardo wolno, wdychając zapach jej ciała, całując kark. Ona znów cicho mruczy, senne ciało instynktownie pręży się, poddaje pieszczotom. Obydwoje zaznają rozkoszy, ich spocone ciała wyginają się przeszyte dreszczem. – Kocham cię – on mówi. – Kocham cię, choć nie mam prawa, kocham cię po raz ostatni, bo kończy się nasz czas. Potem Xipe wycofuje się i rozpływa jak duch, Tecuichpo lekko rozbudzona po omacku szuka ręką znajomego ciała męża, jest obok, leży na posłaniu z jaguara równomiernie oddycha. Dziewczyna wzdycha cicho, jaki miała cudowny sen, dotyka wzgórek podbrzusza, wsuwa palec w śliską wilgotność i z dłonią na łonie ponownie zasypia.
Sen spaja się z jawą, Xipe powraca, zamyka księgę, która nie będzie mu już potrzebna, zniszczy ją jak wszystko, co jest mu drogie. Nie czuje wyrzutów sumienia, bo moralność w obliczu śmierci nie ma żadnego znaczenia. W tej godzinie wszystkie złe uczynki zostają odpuszczone.

* * *

Kolejny świt przyniósł tak gęstą mgłę, że Cortes wraz z oficerami postanowili wstrzymać brygantyny i przepuścić po południu rozpoznawczy szturm od strony lądu. Tymczasem do Cuauhtémoca posłano kolejnych posłów. Tym razem władca zgodził się spotkać przy jednym z kanałów w pobliżu wybrzeża. Ku rozczarowaniu Cortesa, o wyznaczonej godzinie pojawili się jednak tylko wychudzeni wysłannicy króla, informując, że ich pan nie czuje się najlepiej i nie przybędzie. Nakarmiono ich i łaskawie posłano dumnemu władcy trochę wody, warzyw, owoców i jaj kurzych – bardziej w geście pogardy niż litości. W rewanżu Cuauhtémoc wysłał zaraz umyślnego z prezentem zwrotnym – były to jedynie liche bawełniane koszule. Na tych wzajemnych wątpliwych grzecznościach skończyła się ostatnia dyplomatyczna wymiana posłów, stało się jasne, że władca upadłego miasta woli zginąć niż oddać się w niewolę. Nic więcej nie było do powiedzenia.
Atak jaki nastąpił o czternastej był właściwie brutalną rzezią na odwodnionych, umierających z głodu ludziach, którzy nie mieli już siły utrzymać broni. Kilka najbliższych lądu wysepek podpalono wraz z ich mieszkańcami. Niektórzy skakali do wody, próbując się ratować przed upieczeniem żywcem, wielu jednak nawet na ucieczkę nie miało sił. Wśród jęków i lamentów w płomieniach ginęły wychudłe kobiety i ich małe dzieci. Strzałami i włóczniami dobijano tych, którzy jednak mieli nadzieję, że uratuje ich słona woda jeziora. Poharatane, pokrwawione ludzkie szczątki fale wyrzuciły Hiszpanom na brzeg. Widok był tak odrażający, że nie jeden żołnierz wymiotował, choć przecież w ostatnich miesiącach przeszli wiele. Nawet najtwardsi wzdragali się na widok odrąbanych dziecięcych rączek czy strasznych ludzkich kadłubów i zwęglonych strzępów ciał.
Wstrzymano atak.

* * *

Wtem, niespodziewanie, z mgły wyłaniają się pirogi. Jest ich co najmniej pięćset, na każdej uzbrojeni azteccy wojownicy. Atak jest tak nieoczekiwany, że po kilku minutach wybrzeże usłane jest trupami. Sowa Kwezal z twarzą groźnie umalowaną w żółte pasy, w swym wspaniałym kaftanie, ze złotym słońcem na piersiach, okryty piórami niczym ogromny ptak, prowadzi straceńczy pochód. Już są na placu Tlatelolco, na placu pełnym zgliszczy, wypalonych ruin. Biegną ku piramidzie, na której wisi królewski sztandar Karola V. Zaskoczeni, pozbawieni dowództwa, Hiszpanie uciekają, porzucają broń. Niegdyś nieśmiały syn farbiarza, dziś nieustraszony wojownik w królewskim stroju Ahuitzotla osobiście wbiega po stopniach piramidy. Niesie świętą relikwię Huitzilopochtli – pozłacaną włócznię zakończoną ostrym obsydianowym grotem. Przebija nią gardło hiszpańskiego gonfaloniera, wyrywa sztandar i na oczach całego miasta podpala chorągiew z czarnym dwugłowym orłem w królewskiej koronie Karola Habsburga.
Ostatni desperacki akt zemsty, ostatni smak zwycięstwa i dumy.
Po chwili na plac Tlatelolco wpada hiszpańska kawaleria, za konnymi znakomicie zorganizowany regiment piechoty, zaczyna się krwawa bitwa. Sowa Kwezal jest jak machina oblężnicza, w obydwu dłoniach trzyma lśniący złotem drzewiec świętej włóczni, tak ostry, że przebija się nawet przez pancerz. Przy nim czterech giermków, a każdy porusza się tanecznym ruchem, kręcą się wokół własnej osi i wyskakują w górę, również przystrojeni w pióra – jak drapieżne ptaki, szybcy i śmiertelnie niebezpieczni. Same ich stroje budzą lęk, błyskawicznie obracające się włócznie odbijają lecące w ich stronę strzały, jakby chroniła ich magiczna tarcza. A za nimi może ze dwa lub nawet trzy tysiące zdesperowanych, idących na śmierć na polu chwały wojowników. Nie ustępują przed kawalerią, przeciwnie, z wściekłością ściągają pierwszego jeźdźca, który naciera z czerwonym proporcem na końcu lancy, leży z rozłupaną czaszką, a obok niego koń z rozpłatanych brzuchem. Tak niezwykła jest siła tej armii straceńców, że obecny na placu Sandoval daje swym jeźdźcom sygnał odwrotu, wojna jest już przecież wygrana, to nie moment by tracić hiszpańskich rycerzy. Kolejny jeździec pada martwy, ugodzony oszczepem w kark. Piechota formuje szereg obronny, łucznicy i arkebuzerzy ostrzeliwują środek placu. Chichimecatl, który zagoił już ciężkie rany odniesione podczas szturmu na Huey Teocalli, rzuca w wir walki liczne oddziały – jeden za drugim. Zaciekłość, nienawiść, strach – emocje po obydwu walczących stronach są ogromne. Tu nie będzie jeńców, nie będzie odwrotu, kto traci siły, ten ginie. W bitewnym szale Sowa Kwezal w ogóle nie czuje rozrywającej mu ramię kuli arkebuza, nawet nie spowalnia ruchów, młóci wokół na odległość prawie dwóch metrów, jego włócznia wyznacza przerażający świetlisty krąg, do którego każdy boi się zbliżyć.
Plac czerwony jest od krwi, zasłany szczątkami ciał. W tej strasznej bitwie przez długi czas nie wiadomo, kto ma przewagę, jak się rozkładają siły, widać jedynie kłębowisko, nad którym unosi się chmura kurzu. Uderzenia broni i jęli cierpienia słychać na odległość setek metrów, ponura melodia męstwa i agonii.
Proporcje liczebne są jednak nierówne i największy heroizm nie zastąpi posiłków, które nie mają skąd nadejść. Wokół Sowy Kwezala i jego giermków coraz mniej jest własnych wojowników, coraz ściślejszy pierścień wrogich włóczni i mieczy. Oszczep śmiertelnie rani w krtań stojącego najbliżej druha, wciąż jednak nie ustaje ten niezwykły pokaz siły, która zdaje się nie mieć końca. Wojownik ze złotym słońcem na piersi w ogóle nie czuje zmęczenia, nie ustaje ani na sekundę, nie ociera potu z czoła, choć od ponad czterech godzin w zawrotnym tempie wymachuje ciężkim drzewcem. Trudno zliczyć jak wiele osób zabił tego dnia, być może więcej niż we wszystkich dotychczasowych bitwach. Kilkakrotnie został już trafiony, ale jego ciało jest nieczułe na ból, organizm natychmiast regeneruje utraconą krew, zdaje się być nieśmiertelnym. Upierzony kolos może uchodzić za boga wojny, za ostatnie ludzkie wcielenie Huitzilopochtli. Tym razem jednak nie wiedzie swego ludu ku świetlanej przyszłości, lecz prosto ku przeznaczonej im śmierci.
Z zakrwawioną twarzą pada kolejny giermek, zaraz następny łapie się za rozcięty brzuch, próbuje przytrzymać wyciekające wnętrzności. Na placu pozostała już zaledwie garstka okrążonych wojowników. Za kilka minut nad Tlatelolco zalegnie straszliwa cisza.
Niewielu śmiałków ma odwagę podejść do samotnie już walczącego Sowy Kwezala, pomimo licznych ran on wciąż nie traci sił. Jeśli ma przetrwać jakakolwiek legenda o mężnym ludzie Tenochtitlan, to on będzie jej częścią. Dzielny syn farbiarza, który w przebraniu ptaka wzbudza lęk i podziw. Kilku spragnionych chwały naciera, jeden maczugą rozpoławia złote serce na piersi wojownika, natychmiast jednak pada ugodzony wibrującym drzewcem. Ciężki pocisk z arkebuza rozłupuje wspaniały hełm, a on wciąż walczy, wciąż nie przestaje, jakby był zaczarowanym tancerzem wojny. Kolejne kule rozrywają wspaniały kaftan, odpadają wielkie kolorowe pióra kwezala i te szare, skryte głębiej, pióra sowy. A on wciąż kręci piruety. Krew z rany na głowie zalewa mu twarz, nie widać już żółtych wojennych pasów. A on zgrabnie się obraca, płynnie stawia kroki, z niezmienną siłą i pasją naciera na znienawidzonego wroga. I kiedy śmiertelne pociski przeszywają mu serce i szyję, on już padając na ziemię rozpościera ramiona, jakby w geście pożegnania i podziękowania za ten ostatni, najważniejszy dla niego występ.
Martwe dłonie wciąż ściskają świętą relikwię.
W tym momencie rozpoczęła się ulewa tak silna, jakby rozbijające się o ziemię krople deszczu biły brawo martwemu tancerzowi. Plac natychmiast zapełnił się brudnoczerwoną wodą.

20 komentarzy dla “Krzyk Kwezala – rozdział 23

  1. scena

    Nawet najtwardsi wzdragali się na widok odrąbanych dziecięcych rączek czy strasznych ludzkich kadłubów i zwęglonych strzępów ciał.
    … brr, mocne. Szczerze mówiąc wolę inne „sceny” , którymi Autor nas raczył wcześniej, szczególnie w „Złam prawo” kilka jest moich ulubionych 😀 😀

    • ...

      Powiedzmy, że jeszcze roboczy, nie jestem pewien czy taki zostanie, ale pewnie tak. Pierwszy tytuł był bardziej zawiły – „Ten, który atakuje jak orzeł”.

      • ...

        „Krzyk Kwezala” jest o wiele lepszy – łączy piękno i tragizm. Jeśli go nie wykorzystasz teraz to użyj następnym razem.

  2. Krzyk Kwezala

    a koniec świata nie ma być w grudniu 2012? Podoba się? Mam bardzo dużo rozterek i niepewności odnośnie tej książki, bo to będzie coś zupełnie innego… i nie będzie punk rocka, a nawet alkoholu :)

  3. ...

    Obiecałam sobie, że nie będę czytać fragmentów przyszłych książek, ale ciekawość wzięła górę :) Nie mogę się doczekać…..Publikacja pewnie na styczeń 2012? A jak nastąpi koniec świata?Będę chyba zmuszona wykraść manuskrypt! 😉

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

26 maja 2018 o godz. 20:21

Kartka z podróży – wizyta w Nela Drinks

Nela Drinks5

Kilka kilometrów od Czeskiego Cieszyna, we wsi Dolní Žukov, przy wąskiej wiejskiej drodze na wzgórzu jest destylarnia Nela Drinks. Już po przekroczeniu granicy w Cieszynie widać przy drodze ich reklamy. Rodzinna firma powstała w 2000 roku, początkowo jako mała gorzelnia – zaczynali od śliwowicy, potem zaczęli destylować gruszki, następnie także zestawiać ziołowe likiery. W 2017 roku uruchomili gorzelnię usługową dla okolicznych sadowników, którym destylują ich owoce. Na miejscu odbywa się fermentacja, a potem destylacja w niewielkim aparacie kubłowo-kolumnowym czeskiej produkcji. Ich własna oferta jest bardzo szeroka – od śliwowicy o mocy 50%, przez wódki, po typowe dla czeskiego rynku alkohole, jak rum z buraków cukrowych, czyli tuzemak, zielony likier miętowy, jałowcową borovičkę, sznapsy gruszkowe, śliwkowe, morelowe, brandy, likiery ziołowe i inne, w większości bardzo niskiej jakości. Ich marki to m.in. Ferdinand i Beskydská. Na miejscu w destylarni można kupić pełną ofertę ich alkoholi.

24 maja 2018 o godz. 13:36

Kartka z Podróży – St. Ambrosius

St Ambrosius-004

We wsi Nýdek, niedaleko Wisły, przy granicy polsko-czeskiej (ale po czeskiej stronie) działa mały producent miodowych likierów, pan David Czyż. Ten region nazywany jest Górolsko Swoboda, obejmuje fragment Beskidu na pograniczu Polski, Czech i Słowacji. Jak całe Beskidy, od wieków region znany jest z miodowych wódek, znanych jako: miodula, miodonka, medonka.

24 maja 2018 o godz. 12:53

Akademia Brandy – odcinek 3

W dzisiejszym odcinku Akademii Brandy z Pliską zapraszamy na opowieść Łukasza Gołębiewskiego, redaktora naczelnego magazynu „Aqua Vitae” o tym, co oznaczają symbole XO, VS, VSOP na koniakach i brandy oraz gwiazdki na Metaxie. Czy zawsze używane są do określenia wieku? Zapraszamy.

18 maja 2018 o godz. 21:29

Kolejny odcinek w Koktajle.tv

Zapraszamy na drugi odcinek z serii Akademia Brandy Pliska z Koktajl.TV. Łukasz Gołębiewski, redaktor naczelny magazynu o alkoholach „Aqua Vitae” opowie jak powinno się pić i podawać koniak, dlaczego w takim kieliszku oraz czy powinno się go podgrzewać. Zapraszamy!

18 maja 2018 o godz. 13:04

Przyjaciel książki

frend2-001

Jak ktoś w dzieciństwie zaprzyjaźni się z książką, to mu tak na resztę życia zostaje.

15 maja 2018 o godz. 12:46

Mocne alkohole w Polsce 2018

OkladkaRMA

Książka „Mocne alkohole w Polsce 2018” to pozycja pionierska, bo choć mieliśmy na rynku różne publikacje w podobnym tonie, czy to własne wydawnictwa ówczesnych Polmosów czy „Almanach wódek polskich”, wszystkie one były kroplą w morzu potrzeb. Co więcej, ograniczały się do swojego „poletka”.

15 maja 2018 o godz. 08:15

Kartka z podróży – Spacerem po Treviso

_DSC6498

Z Włoch wracałem z lotniska Treviso, a że miałem jeszcze kilka godzin do odlotu, więc postanowiłem zrobić spacer po mieście. Przecina je rzeka Sile, wzdłuż jej lewego brzegu ciągną się fragmenty murów starego miasta, w które wbija się systemem fos i kanałów. Tu gdzieś zostawiłem samochód (znalezienie wolnego miejsca do parkowania zajmuje sporo czasu) i ruszyłem w labirynt uliczek.

14 maja 2018 o godz. 08:43

Kartka z podróży – Wizyta w destylarni Castagner

Castagner-010

W małej wiosce Vazzola, u podnóża gór Conegliano, w samym sercu win prosecco, kilkanaście kilometrów od Treviso, swoją ogromną, nowoczesną destylarnię ma rodzina Castagner. Roberto Castagner założył firmę w 1996 roku i bardzo szybko stał się jednym z największych producentów (6 mln l rocznie, ok. 12% udziału w rynku grappy). – Być może dlatego, że nie miałem w rodzinie poprzedników związanych z wytwarzaniem grappy, podszedłem do jej produkcji w sposób innowacyjny. Nie wstydzę się tego, że produkujemy grappę na skalę przemysłową, że nie jesteśmy firmą rzemieślniczą, bo wiem, że nie mielibyśmy tak mocnej pozycji na rynku, gdyby nie przemawiała za nami jakość produktów – mówi Roberto Castagner.

13 maja 2018 o godz. 08:03

Kartka z podróży – Valdobiaddene

_DSC6441

Valdobiaddene, stolica prosecco, miasteczko otoczone wzgórzami i winnicami (ponad 6500 ha upraw w regionie), na każdym wzgórzu kościół, w dole winiarnie, wśród nich m.in. Mionetto, producent najbardziej popularnego w Polsce wina musującego, ale też Altaneve, Masottina i innych – jest tu ponad 3000 winiarzy, którzy rocznie dostarczają na światowe rynki ok. 600 tys. hektolitrów wina. Szlak prosecco ciągnie się przez miasteczko, przez wzgórza, przez winnice. Jak na stolicę wina z bąbelkami miasteczko jest zaskakująco senne, przy rynku jest dobrze zaopatrzony sklep z winem, jest kilka restauracji, wine-bar, ale życie towarzyskie nie koncentruje się w mieście, lecz na otaczających je pagórkach, na winnicach, do których autokary każdego dnia przywożą setki turystów z całego świata. Większość winnic ma parcele, które pozwalają na posługiwanie się oznaczeniem DOCG Prosecco di Conegliano Valdobbiadene lub po prostu DOCG Valdobbiadene Prosecco. Nie wszystkie są winami musującymi, bo w Valdobbiadene z tych samych winogron glera robi się też wina spokojne, w dodatku także z nazwą Prosecco na butelce (z dopiskiem tranquillo). Tańsze butelki robione są w zbiornikach ciśnieniowych, czyli metodą Charmata, droższe metoda tradycyjną, z fermentacją w butelkach. Właściwie każdy liczący się producent stosuje tu obydwie metody. Ze względu na ciśnienie w butelce wina dzielone są na spumante (minimum 3 bary) i frizzante (1-2,5 bara i to jest zdecydowana większość produkcji), a także wspomniane spokojne wina tranquillo. Drugi podział charakteryzuje poziom cukru, od najbardziej wytrawnych brut, przez extra dry, dry i demi sec. Robione zawsze z białych winogron (lub prawie wyłącznie, bo apelacja dopuszcza niewielki udział winogron pinot noir), ale coraz częściej spotykamy różowe prosecco, które nie jest czystym winem, lecz zawiera dodatek soków owocowych.

12 maja 2018 o godz. 08:17

Kartka z podróży – Bassano del Grappa

_DSC6217

Otoczone górami Grappa miasto Bassano jest kolebką włoskiej grappy, tu działa m.in. najstarsza wciąż czynna destylarnia – Blo. Nardini z 1779 roku, jest tu piękne muzeum grappy zorganizowane przez Jacopo Poli, w promieniu kilku kilometrów są jeszcze dwie destylarnie – Poli i Capovilla. Nie od regionalnego trunku, lecz od gór pochodzi drugi człon nazwy miasta, dodany zresztą dopiero w 1928 roku. Krystalicznie czyste źródła spływające ze wzgórz, a także porastające je winnice, niewątpliwie przyczyniły się do tego, że to tu właśnie grappa jest alkoholem absolutnie wyjątkowym.