23 lutego 2011 o godz. 15:55

Krzyk Kwezala – rozdział 23

Oto jeden z rozdziałów powieści "Krzyk Kwezala", nad którą kończę właśnie pracę. Powieści zupełnie innej od wszystkiego, co dotąd napisałem, stąd bardzo będę ciekawy waszych opini. Fabuła rozgrywa sie w 1521 roku, Hiszpanie oblegają stolicę azteckiego imperium Tenochtitlan. Zamieszczony poniżej rozdział 23 jest jednym z ostatnich w książce, przedstawia śmierć jednej z pierwszoplanowych postaci tej historii, wojownika zwanego Sową Kwezalem.

Pod osłoną nocy Xipe bez trudu przekradł się do dzielnicy zajętej już przez Hiszpanów, przepłynął tym samym podziemnym kanałem, którym wcześniej uciekł. Wrócił po pozostawione w bezpiecznej kamiennej skrytce zwoje i księgę Michoacan oraz obydwa kalendarze – Xiuhpohualli i Tonalpohualli. Na szczęście nikt ich nie odkrył. Teraz w skupieniu studiuje pradawne symbole, zawierające w sobie mądrość Tolteków i ludu Teotihuacan. Dwadzieścia ideogramów, a w każdym z nich czas zaklęty: Krokodyl, Wiatr, Dom, Jaszczurka, Wąż, Śmierć, Jeleń, Królik, Woda, Pies, Małpa, Trawa, Trzcina, Jaguar, Orzeł, Sęp, Trzęsienie ziemi, Nóż krzemienny, Deszcz i na koniec Kwiat. Dziś jest Itzcuintli – Pies – dzień, którego patronem jest Mictlantecuhtli, Pan Krainy Umarłych. To zły znak. Właśnie za sprawą Mictlantecuhtli człowiek jest istotą ułomną, niedorównującą bogom, skazany na choroby i złudne pokusy. Pan Podziemi zazdrośnie strzeże szczątków ludzi z poprzednich epok, od dawna niecierpliwie czeka na koniec obecnego świata Nahui Ollin, który powstał wbrew jego woli, kiedy Quetzalcoatl wykradł mu kilka pradawnych kości i z nich stworzył obecnego człowieka. Wedle wszelkich złych znaków zagłada nadejść może trzeciego dnia Ácatl – Trzciny – jego patronem, jest Dymiące Zwierciadło, bóg zła, zemsty i ciemności. Ciemność i cisza nad Tenochtitlanem trzeciego dnia od dziś, oto co pokazują kalendarze. Gdyby udało się przetrwać osiem dni, wówczas osiemnastego dnia Técpatl – Nóż krzemienny – zgodnie z wcześniejszą przepowiednią los zostałby odwrócony. Za osiem dni minie osiemdziesiąty dzień heroicznej obrony miasta. Patronem tego dnia jest Chalchihuihtotolin, Przyozdobiony Klejnotami Indyk, który jako jedyny w panteonie bóstw może odmienić przeznaczenie, oczyścić winy i uratować świat przed zniszczeniem. Chalchihuihtotolin to wielki czarownik, przetrwaliśmy ponad siedemdziesiąt dni, czy nie uda nam się stawiać oporu jeszcze przez osiem następnych? Już tak mało brakuje, ale i siły nasze wątłe, Xipe rozmyśla nad zapełnioną kolorowymi symbolami księgą, ale w jego spojrzeniu nie ma nadziei, jest wyłącznie zmęczenie.
Odrywa myśli i oczy od zapisanych w kalendarzach przepowiedni, wieloletnie doświadczenie kapłana nauczyło go, jak często znaki i symbole są mylące, a wróżby fałszywe. Xipe sięga po zakazaną księgę Michoacan, po raz ostatni chce wybrać się w niedozwoloną podróż, ostatni raz chce ją poczuć. Skoro ich świat się kończy, cóż znaczy jeden występek więcej, zwłaszcza gdy tak trudno zapanować nad najsilniejszymi emocjami – miłością i pożądaniem.
Jej sen jest lekki, niespokojny, drży, kiedy delikatnie dotyka jej długą szyję. – Csii, śpij – bezgłośnie szepce do ucha – to tylko ja, jesteś bezpieczna. Tecuichpo cicho mruczy, zaczyna miarowo oddychać. Dotyka jej dziewczęcych piersi, przesuwa zdrową lewą ręką po jedwabistej skórze wzdłuż kręgosłupa. Delikatna jak motyl. Lekko rozchyla jej uda, jest już wilgotna, choć nieświadoma we śnie. Wchodzi w nią od tyłu, porusza się wolno, bardo wolno, wdychając zapach jej ciała, całując kark. Ona znów cicho mruczy, senne ciało instynktownie pręży się, poddaje pieszczotom. Obydwoje zaznają rozkoszy, ich spocone ciała wyginają się przeszyte dreszczem. – Kocham cię – on mówi. – Kocham cię, choć nie mam prawa, kocham cię po raz ostatni, bo kończy się nasz czas. Potem Xipe wycofuje się i rozpływa jak duch, Tecuichpo lekko rozbudzona po omacku szuka ręką znajomego ciała męża, jest obok, leży na posłaniu z jaguara równomiernie oddycha. Dziewczyna wzdycha cicho, jaki miała cudowny sen, dotyka wzgórek podbrzusza, wsuwa palec w śliską wilgotność i z dłonią na łonie ponownie zasypia.
Sen spaja się z jawą, Xipe powraca, zamyka księgę, która nie będzie mu już potrzebna, zniszczy ją jak wszystko, co jest mu drogie. Nie czuje wyrzutów sumienia, bo moralność w obliczu śmierci nie ma żadnego znaczenia. W tej godzinie wszystkie złe uczynki zostają odpuszczone.

* * *

Kolejny świt przyniósł tak gęstą mgłę, że Cortes wraz z oficerami postanowili wstrzymać brygantyny i przepuścić po południu rozpoznawczy szturm od strony lądu. Tymczasem do Cuauhtémoca posłano kolejnych posłów. Tym razem władca zgodził się spotkać przy jednym z kanałów w pobliżu wybrzeża. Ku rozczarowaniu Cortesa, o wyznaczonej godzinie pojawili się jednak tylko wychudzeni wysłannicy króla, informując, że ich pan nie czuje się najlepiej i nie przybędzie. Nakarmiono ich i łaskawie posłano dumnemu władcy trochę wody, warzyw, owoców i jaj kurzych – bardziej w geście pogardy niż litości. W rewanżu Cuauhtémoc wysłał zaraz umyślnego z prezentem zwrotnym – były to jedynie liche bawełniane koszule. Na tych wzajemnych wątpliwych grzecznościach skończyła się ostatnia dyplomatyczna wymiana posłów, stało się jasne, że władca upadłego miasta woli zginąć niż oddać się w niewolę. Nic więcej nie było do powiedzenia.
Atak jaki nastąpił o czternastej był właściwie brutalną rzezią na odwodnionych, umierających z głodu ludziach, którzy nie mieli już siły utrzymać broni. Kilka najbliższych lądu wysepek podpalono wraz z ich mieszkańcami. Niektórzy skakali do wody, próbując się ratować przed upieczeniem żywcem, wielu jednak nawet na ucieczkę nie miało sił. Wśród jęków i lamentów w płomieniach ginęły wychudłe kobiety i ich małe dzieci. Strzałami i włóczniami dobijano tych, którzy jednak mieli nadzieję, że uratuje ich słona woda jeziora. Poharatane, pokrwawione ludzkie szczątki fale wyrzuciły Hiszpanom na brzeg. Widok był tak odrażający, że nie jeden żołnierz wymiotował, choć przecież w ostatnich miesiącach przeszli wiele. Nawet najtwardsi wzdragali się na widok odrąbanych dziecięcych rączek czy strasznych ludzkich kadłubów i zwęglonych strzępów ciał.
Wstrzymano atak.

* * *

Wtem, niespodziewanie, z mgły wyłaniają się pirogi. Jest ich co najmniej pięćset, na każdej uzbrojeni azteccy wojownicy. Atak jest tak nieoczekiwany, że po kilku minutach wybrzeże usłane jest trupami. Sowa Kwezal z twarzą groźnie umalowaną w żółte pasy, w swym wspaniałym kaftanie, ze złotym słońcem na piersiach, okryty piórami niczym ogromny ptak, prowadzi straceńczy pochód. Już są na placu Tlatelolco, na placu pełnym zgliszczy, wypalonych ruin. Biegną ku piramidzie, na której wisi królewski sztandar Karola V. Zaskoczeni, pozbawieni dowództwa, Hiszpanie uciekają, porzucają broń. Niegdyś nieśmiały syn farbiarza, dziś nieustraszony wojownik w królewskim stroju Ahuitzotla osobiście wbiega po stopniach piramidy. Niesie świętą relikwię Huitzilopochtli – pozłacaną włócznię zakończoną ostrym obsydianowym grotem. Przebija nią gardło hiszpańskiego gonfaloniera, wyrywa sztandar i na oczach całego miasta podpala chorągiew z czarnym dwugłowym orłem w królewskiej koronie Karola Habsburga.
Ostatni desperacki akt zemsty, ostatni smak zwycięstwa i dumy.
Po chwili na plac Tlatelolco wpada hiszpańska kawaleria, za konnymi znakomicie zorganizowany regiment piechoty, zaczyna się krwawa bitwa. Sowa Kwezal jest jak machina oblężnicza, w obydwu dłoniach trzyma lśniący złotem drzewiec świętej włóczni, tak ostry, że przebija się nawet przez pancerz. Przy nim czterech giermków, a każdy porusza się tanecznym ruchem, kręcą się wokół własnej osi i wyskakują w górę, również przystrojeni w pióra – jak drapieżne ptaki, szybcy i śmiertelnie niebezpieczni. Same ich stroje budzą lęk, błyskawicznie obracające się włócznie odbijają lecące w ich stronę strzały, jakby chroniła ich magiczna tarcza. A za nimi może ze dwa lub nawet trzy tysiące zdesperowanych, idących na śmierć na polu chwały wojowników. Nie ustępują przed kawalerią, przeciwnie, z wściekłością ściągają pierwszego jeźdźca, który naciera z czerwonym proporcem na końcu lancy, leży z rozłupaną czaszką, a obok niego koń z rozpłatanych brzuchem. Tak niezwykła jest siła tej armii straceńców, że obecny na placu Sandoval daje swym jeźdźcom sygnał odwrotu, wojna jest już przecież wygrana, to nie moment by tracić hiszpańskich rycerzy. Kolejny jeździec pada martwy, ugodzony oszczepem w kark. Piechota formuje szereg obronny, łucznicy i arkebuzerzy ostrzeliwują środek placu. Chichimecatl, który zagoił już ciężkie rany odniesione podczas szturmu na Huey Teocalli, rzuca w wir walki liczne oddziały – jeden za drugim. Zaciekłość, nienawiść, strach – emocje po obydwu walczących stronach są ogromne. Tu nie będzie jeńców, nie będzie odwrotu, kto traci siły, ten ginie. W bitewnym szale Sowa Kwezal w ogóle nie czuje rozrywającej mu ramię kuli arkebuza, nawet nie spowalnia ruchów, młóci wokół na odległość prawie dwóch metrów, jego włócznia wyznacza przerażający świetlisty krąg, do którego każdy boi się zbliżyć.
Plac czerwony jest od krwi, zasłany szczątkami ciał. W tej strasznej bitwie przez długi czas nie wiadomo, kto ma przewagę, jak się rozkładają siły, widać jedynie kłębowisko, nad którym unosi się chmura kurzu. Uderzenia broni i jęli cierpienia słychać na odległość setek metrów, ponura melodia męstwa i agonii.
Proporcje liczebne są jednak nierówne i największy heroizm nie zastąpi posiłków, które nie mają skąd nadejść. Wokół Sowy Kwezala i jego giermków coraz mniej jest własnych wojowników, coraz ściślejszy pierścień wrogich włóczni i mieczy. Oszczep śmiertelnie rani w krtań stojącego najbliżej druha, wciąż jednak nie ustaje ten niezwykły pokaz siły, która zdaje się nie mieć końca. Wojownik ze złotym słońcem na piersi w ogóle nie czuje zmęczenia, nie ustaje ani na sekundę, nie ociera potu z czoła, choć od ponad czterech godzin w zawrotnym tempie wymachuje ciężkim drzewcem. Trudno zliczyć jak wiele osób zabił tego dnia, być może więcej niż we wszystkich dotychczasowych bitwach. Kilkakrotnie został już trafiony, ale jego ciało jest nieczułe na ból, organizm natychmiast regeneruje utraconą krew, zdaje się być nieśmiertelnym. Upierzony kolos może uchodzić za boga wojny, za ostatnie ludzkie wcielenie Huitzilopochtli. Tym razem jednak nie wiedzie swego ludu ku świetlanej przyszłości, lecz prosto ku przeznaczonej im śmierci.
Z zakrwawioną twarzą pada kolejny giermek, zaraz następny łapie się za rozcięty brzuch, próbuje przytrzymać wyciekające wnętrzności. Na placu pozostała już zaledwie garstka okrążonych wojowników. Za kilka minut nad Tlatelolco zalegnie straszliwa cisza.
Niewielu śmiałków ma odwagę podejść do samotnie już walczącego Sowy Kwezala, pomimo licznych ran on wciąż nie traci sił. Jeśli ma przetrwać jakakolwiek legenda o mężnym ludzie Tenochtitlan, to on będzie jej częścią. Dzielny syn farbiarza, który w przebraniu ptaka wzbudza lęk i podziw. Kilku spragnionych chwały naciera, jeden maczugą rozpoławia złote serce na piersi wojownika, natychmiast jednak pada ugodzony wibrującym drzewcem. Ciężki pocisk z arkebuza rozłupuje wspaniały hełm, a on wciąż walczy, wciąż nie przestaje, jakby był zaczarowanym tancerzem wojny. Kolejne kule rozrywają wspaniały kaftan, odpadają wielkie kolorowe pióra kwezala i te szare, skryte głębiej, pióra sowy. A on wciąż kręci piruety. Krew z rany na głowie zalewa mu twarz, nie widać już żółtych wojennych pasów. A on zgrabnie się obraca, płynnie stawia kroki, z niezmienną siłą i pasją naciera na znienawidzonego wroga. I kiedy śmiertelne pociski przeszywają mu serce i szyję, on już padając na ziemię rozpościera ramiona, jakby w geście pożegnania i podziękowania za ten ostatni, najważniejszy dla niego występ.
Martwe dłonie wciąż ściskają świętą relikwię.
W tym momencie rozpoczęła się ulewa tak silna, jakby rozbijające się o ziemię krople deszczu biły brawo martwemu tancerzowi. Plac natychmiast zapełnił się brudnoczerwoną wodą.

20 komentarzy dla “Krzyk Kwezala – rozdział 23

  1. scena

    Nawet najtwardsi wzdragali się na widok odrąbanych dziecięcych rączek czy strasznych ludzkich kadłubów i zwęglonych strzępów ciał.
    … brr, mocne. Szczerze mówiąc wolę inne „sceny” , którymi Autor nas raczył wcześniej, szczególnie w „Złam prawo” kilka jest moich ulubionych 😀 😀

    • ...

      Powiedzmy, że jeszcze roboczy, nie jestem pewien czy taki zostanie, ale pewnie tak. Pierwszy tytuł był bardziej zawiły – „Ten, który atakuje jak orzeł”.

      • ...

        „Krzyk Kwezala” jest o wiele lepszy – łączy piękno i tragizm. Jeśli go nie wykorzystasz teraz to użyj następnym razem.

  2. Krzyk Kwezala

    a koniec świata nie ma być w grudniu 2012? Podoba się? Mam bardzo dużo rozterek i niepewności odnośnie tej książki, bo to będzie coś zupełnie innego… i nie będzie punk rocka, a nawet alkoholu :)

  3. ...

    Obiecałam sobie, że nie będę czytać fragmentów przyszłych książek, ale ciekawość wzięła górę :) Nie mogę się doczekać…..Publikacja pewnie na styczeń 2012? A jak nastąpi koniec świata?Będę chyba zmuszona wykraść manuskrypt! 😉

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

15 lipca 2018 o godz. 19:47

Piękny finał

8122a612371550e6f5227a6f78c32acb

Francja i Chorwacja, to absolutnie dwie najlepsze drużyny na tym Mundialu, choć Chorwacja, która awansowała na Mistrzostwa po barażach, bynajmniej nie należała do faworytów. Ich finałowy mecz w pełni pokazał wielkość, klasę zawodników i drużyn. Z Mundialem wcześniej pożegnali się Ronaldo, Neymar, Messi, bo nie grali w drużynie, grali dla siebie. Dla mnie Modrić, Mbappe, Mandżukić, Griezman, Perisić czy Lloris – to są prawdziwe gwiazdy. Przynajmniej tego Mundialu. Wygrała Francja, ale Chorwacja grała do końca pięknie.

15 lipca 2018 o godz. 14:20

Francja czy Chorwacja?

World-Cup-trophy-664059

Już za kilka godzin będziemy wiedzieli, kto zostanie mistrzem świata w Rosji, Francja czy Chorwacja? Kibicować będę Chorwatom, ale stawiam na wygraną Francuzów. Luka Modrić to prawdopodobnie najinteligentniejszy piłkarz jaki biega współcześnie po boiskach, ale Mbappe jest dla niego za szybki. Mandżukić potrafi wspaniale wymierzyć strzał, ale Griezman potrafi jeszcze lepiej. Rakitić, Perisić harują jak konie pociągowe, czy to jednak wystarczy na Pogbę, Pavarda, Umtitiego? Subasić jest świetnym bramkarzem, ale Lloris jest najlepszym golkiperem na tym Mundialu. Stawiam na Francję, niezależnie jednak od tego, kto wygra, pewne jest, że w finale rosyjskiego Mundialu spotykają się najlepsze na tym turnieju drużyny. Godne siebie. Mają wspaniałych piłkarzy. Chorwaci mają bardziej zgrabny zespół, Francuzi mają większą szybkość. Z piłkarzy obu zespołów można stworzyć Dream Team, nikogo więcej nie zapraszając. Za trzy godziny czeka nas wielkie widowisko.

14 lipca 2018 o godz. 18:23

Nagi król

maxresdefault

Belgia z brązem. Drugi raz pokonała na rosyjskim Mundialu Anglików. Poprzednio było tylko 1:0, ale grały rezerwowe składy. teraz już wymiar kary był wyższy, choć wygrana 2:0 bardziej była efektem żenującej nieudolności strzeleckiej Anglików, a nie wielkiej gry Belgów. Harry Kane zostanie prawdopodobnie królem strzelców Mundialu w Rosji, strzelił sześć bramek, w tym cztery z rzutów karnych. Gdyby jednak wybierać króla zmarnowanych sytuacji, to Kane miałby szansę na drugą koronę. Angielska młodzież osiągnęła w Rosji i tak bardzo dużo, mieli sporo szczęścia w układzie drabinki, najpierw wygrana w karnych z Kolumbią, potem słabiutka Szwecja, ale kiedy przyszło do gry z naprawdę dobrymi drużynami, okazało się, że angielski król jest nagi. Tyle wart, co jego korona (króla strzelców). A Belgia – cóż, rasowa drużyna, ale jednak nie na wielki finał, trzecie miejsce to jest sprawiedliwa pozycja.

14 lipca 2018 o godz. 14:18

Chyba Belgia?

thumb2-england-vs-belgium-4k-group-g-football-28-june-2018

Gin czy Genever? Komu mam kibicować dziś wieczorem? Mimo historyczno-kulturowych związków między narodami, piłkarsko to są obecnie jakby inne kontynenty. Naszpikowana gwiazdami Belgia przypomina mi inną narodową reprezentację na B – z Ameryki Południowej. Młoda i nieopierzona Anglia zaś… cóż, nie pamiętam żebym z taka przyjemnością oglądał grę Anglików. Robią błędy, marnują sytuację, Kane to jeszcze ani nie Lineker, ani nie Shearer, ani nawet nie Rooney, ale uczy się dopiero, a już jest królem strzelców Mundialu z dorobkiem sześciu goli. Anglia jednak już raz grała na tym Mundialu z Belgami i poległa 0:1, pomimo dobrej gry. Myślę, że przez te dwa tygodnie sporo się zmieniło w mentalności każdej z drużyn, obydwie są bardziej doświadczone, mądrzejsze. O ile jednak przybyło cennych doświadczeń, to przecież nie przybyło umiejętności. Belgia tak samo jak na początku turnieju, tak i teraz jest zespołem zwyczajnie lepszym. Będę kibicował młodym Anglikom, ale jeśli mam uczciwe obstawiać wynik, to jednak ten mecz raczej wygrają Belgowie. Stawiam na 1:0 dla Belgów. Czyli raczej jednak Genever

11 lipca 2018 o godz. 23:03

Chorwacja w finale!

croatia_england

Tym razem Modrić i spółka nie musieli czekać do rzutów karnych, rozstrzygnęli wynik w dogrywce. Emocjonujący mecz, w którym Chorwacja rosła z minuty na minutę. Zaskakujące, że motorycznie chorwaccy weterani okazali się być lepsi od angielskiej młodzieży.

11 lipca 2018 o godz. 19:18

Jestem za Chorwacją

maxresdefault

Jeśli nie teraz, to nigdy. Najlepszym chorwackim piłkarzom blisko już do zakończenia kariery. Przemawiają za nimi doświadczenie i zgranie. Ale i Anglii nie brakuje atutów – młodość, świeżość, szybkość. Podoba mi się nowa angielska drużyna, to zespół, nie indywidualności. Szczerze mówiąc szanse w tym meczu są bardzo wyrównane. Chorwaci mają za sobą dogrywki i rzuty karne, na pewno mieli trudniejszą drogę do półfinału, więc są bardziej zmęczeni, ale podczas meczu o taką stawkę to nie powinno mieć znaczenia, bo każdy da z siebie wszystko. Obie drużyny grają podobnie, ofensywnie, skrzydłami, bardziej z przodu niż w środku pola. To będzie dawało okazję do kontr, a pod tym względem doświadczeni Chorwacji są groźniejsi. Będę im kibicował, więc nie mogę stawiać na Anglię. Ponieważ jednak Chorwaci w fazie play-off obydwa mecze zremisowali, to dlaczego nie miałoby być i tak samo teraz? Stawiam na 2:2 i rzuty karne. Dla Chorwacji, rzecz jasna.

10 lipca 2018 o godz. 22:05

Francja w finale!

france

Świetny mecz. Od początku szybka, agresywna gra obu drużyn. Świetną okazję Belgia miała w 22. minucie, ale fenomenalnie broni Lloris, kto wie, czy to nie najlepszy bramkarz tego Mundialu. Dla równowagi, w 40. minucie w doskonałej sytuacji znalazł się Pavard, Courtois obronił akrobatycznie wyciągniętą nogą. Druga połowa równie fantastyczna jak pierwsza, mecz wart finału. W 51. minucie po rzucie rożnym bramkę głową strzelił Umtiti. Ile już takich bramek padło na tym Mundialu? Cóż jednak to ma za znaczenie, czy gol jest piękny, czy pospolity, pamiętamy tylko o wyniku. A tu więcej goli nie było. Mimo to mecz był równie pasjonujący jak ten Francja-Argentyna, gdzie mieliśmy pięć bramek. W ostatnich sekundach na 2:0 powinien był strzelić Tolisso, ale to już nie miało żadnego znaczenia. Francja wygrała, bo jest lepiej poukładana. W Belgach jest moc, ale muszą się jeszcze nauczyć pokory. Dzisiaj obydwie drużyny zaprezentowały równy poziom i wspaniałą grę w każdej formacji. W meczu o trzecie miejsce Belgia jest faworytem, zaś Francja powinna sięgnąć po mistrzostwo świata.

10 lipca 2018 o godz. 19:40

Oczywiście, że Francja

France-squads-match-schedule-fifa-2018-563x353

Za chwilę mecz Francja-Belgia, walka o finał. Belgia ma znakomitych piłkarzy, Francja ma na dokładkę świetny zespół. Belgowie grają z nonszalancją, wychodzą na boisko w przekonaniu, że wygrana i tak przyjdzie. Dotąd im się udawało, ale w meczu z Japonią byli bliscy kompromitacji. Na mecz z Francja wyjdą pewnie z nieco większym respektem, droga Francuzów do półfinałów imponuje. Jest niezwykle szybki Mbappe, ale jest też Griezmann, który potrafi i z daleka i z bliska, i z boku i z wyskoku strzelać gole. Na pewno będzie pasjonujący mecz. Stawiam na 2:1 dla Francji. Bo dla mnie to oczywiste, że wygra Francja.

9 lipca 2018 o godz. 17:07

Wizyta w zakładzie R. Jelínek

Jelinek 2018-014

Region Vizovicki od wieków słynie z wyrobu śliwowicy i innych owocowych destylatów. Podobnie jak nasze Łącko, obfituje w sady owocowe, szczególnie zaś śliwki różnych odmian, także sprowadzanych tu z: Niemiec, Austrii, Węgier czy Serbii. Z najstarszych dokumentów wynika, że co najmniej w XVII wieku wypalano tu śliwkowe okowity. Przed wojną działało tu kilka destylarni, z których największą była gorzelnia Karela Singera na północnych obrzeżach miasteczka. Singer odkupił w 1895 roku zakład od Simona Frischa i zaczął go rozbudowywać. W podobnym czasie swoją niewielką destylarnię otworzył Zygmunt Jelínek, który prowadził w Vizovicach gospodę. W tym czasie w miasteczku działały także gorzelnie: Moryca Weissa, Jana Haby, Franciszka Kalendy, Antoniego Kalendy i Jozefa Bajera. Około 1894 roku sadownicy i gorzelnicy utworzyli w Vizovicach spółdzielnię, zbudowali własny młyn i nową destylarnię Razov, by lepiej konkurować na rynku ówczesnego imperium Austro-Węgierskiego. W latach 20. XX wieku synowie Zygmunta Jelínka – Rudolf i Vladimir – zbudowali bocznicę kolejową prowadzącą do destylarni, podpisali umowę z francuskim producentem koniaków J. Denis na licencyjny wyrób winiaku w Vizovicach, rozpoczęli też eksport, m.in. do USA. W 1926 roku bracia się rozstali, Vladimir prowadził gospodę i otworzył nową, małą destylarnię, Rudolf zaś budował imperium oparte na śliwowicy. Strzałem w dziesiątkę okazało się być wprowadzenie koszernych wyrobów, najpierw śliwowicy i jałowcówki, potem kolejne okowity zyskiwały certyfikaty koszerności, bardzo cenione na rynku amerykańskim.

8 lipca 2018 o godz. 19:20

Wizyta w destylarni Metelka

Metelka 1-001

Metelka to jeden z najbardziej cenionych na Morawach producentów absyntów i jeden z czołowych czeskich wytwórców likierów, w szczególności emulsyjnych – jajecznych i mlecznych. Sami nie destylują, kupują gotowy alkohol. Ich zakład w Vizovicach znajduje się po sąsiedzku z ich głównym inwestorem, czyli znaną ze śliwowicy firmą R Jelinek. Mają tu linię do butelkowania (butelkują także na czeski rynek licencyjne rumy i giny), zestawialnię i mieszalnię likierów, perkolatory do maceracji ziół na absynty.