3 kwietnia 2012 o godz. 10:36

Areopagitica

/wp-content/uploads/2012/04/areoMIlton

„Areopagitica” należy do najważniejszych tekstów pisanych przeciwko cenzurze, w obronie wolności wypowiedzi, czy szerzej – w obronie prawdy i swobodnej wymiany myśli. Jej autor, John Milton, wielki XVII-wieczny angielski humanista, sam był w pewnym sensie buntownikiem, sprzeciwiał się ograniczaniu swobód nie tylko pisarstwem, ale także czynem, nie bojąc się zarówno ostro krytykować kościół, jak i władze świeckie. Nazywany był „pierwszym piórem rewolucji” jako bliski współpracownik Olivera Cromwella. Ironią jest, że wprowadzeniu swobód wypowiedzi i zniesieniu cenzury w 1653 roku sprzeciwił się sam Cromwell, odrzucając zawarte w tekście Miltona tezy. Cromwell, który przyjął w kwietniu 1653 roku tytuł Lorda Protektora, sam miał dyktatorskie zapędy, a cenzura służyła mu utrzymywaniu w ryzach krytyki – „myśli buntowniczej”, jak sam argumentował. Miltonowi nie dane było dożyć wprowadzenia postulowanych w „Areopagitica” swobód, zasiał jednak bezpowrotnie ferment, który ostatecznie w 1689  roku znalazł wyraz w słynnej „Deklaracji Praw” (Bill of Rights), ograniczającej prawa królewskie, de facto przekazując je w ręce Parlamentu, a także wprowadzającej swobodę wypowiedzi przed Parlamentem (art. 9: „Wolność mów, rozpraw lub postępowania w parlamencie nie ma być oskarżana ani badana przed jakimkolwiek trybunałem lub w jakimkolwiek miejscu poza parlamentem”). Był to początek nowoczesnej demokracji. „Deklaracja Praw” wyprzedziła o sto lat francuską Deklarację Praw Człowieka i Obywatela (Déclaration des droits de l’Homme et du Citoyen) z jej słynnym artykułem 11: „Wolna wymiana myśli i poglądów jest jednym z najcenniejszych praw człowieka; każdemu obywatelowi zatem wolno przemawiać, pisać i drukować swobodnie z zastrzeżeniem, że za nadużycie tej wolności odpowiadać będzie w wypadkach, przewidzianych przez ustawę”. Dodajmy, że w znacznym stopniu dzięki inspiracji i działalności Johna Miltona już w 1695 roku całkowicie zniesiono cenzurę w Anglii, na wiele lat wcześniej niż w innych państwach europejskich.
„Areopagitica” powstała w formie mowy – jak głosi tytuł: „w obronie wolności druku do Parlamentu Anglii”. John Milton zaczął nad nią pracować po wydaniu 14 marca 1643 przez angielski Parlament dekretu wprowadzającego instytucję cenzorską, obligującego wydawców do uzyskania zezwolenia na wydanie każdej nowej pozycji. Ostatecznie powstała w formie przewrotnego pamfletu, będącego jednocześnie ostrą krytyką instytucji kościelnych. Milton wydał ją w druku w 1644 roku bez zgłaszania cenzorom, co było decyzją zgodną z głoszonymi przezeń poglądami, jednak brawurową w tamtych czasach. Ostatecznie nie poniósł żadnych konsekwencji, był już wówczas postacią zbyt znaną i cenioną, nie tylko w Anglii, ale też w innych krajach europejskich.

Jak ocenia Bartłomiej Paszylk: „Pamflet »Areopagitica« Johna Miltona był pierwszym stanowczym i popartym argumentami głosem przeciwko cenzurze utworów literackich”. Andrzej Dróżdż, który dokonał pierwszych fragmentów przekładów „Areopagitica” na język polski, pisał: „Antyutopijne, antycenzorskie argumenty, jakich użył Milton w swojej rozprawie, należą do najlepszych osiągnięć sztuki retorycznej. Pisał, że mędrzec pozostanie mędrcem bez względu na rodzaj przeczytanej książki, a głupcowi nie pomoże ani nie zaszkodzi żadna książka, co więcej, ów głuptas może źle zrozumieć tekst dopuszczony do publikacji, choćby nawet było to Pismo Święte, i będzie rozgłaszał swoje teorie, demoralizując nimi innych jemu podobnych. Nie ma więc reguły, na której można by oprzeć i uzasadnić istnienie cenzury. Milton używał wielu argumentów, by uwolnić książki spod władzy znienawidzonych stacjonariuszy. Apelował do rozsądku i żądał zastanowienia się, czy cenzorzy rzeczywiście mogą uwięzić prawdę”.
W innym ciekawym tekście zatytułowanym „John Milton a wolność słowa” Andrzej Dróżdż naświetla sytuacją w Anglii w połowie XVII stulecia. „W 1644 roku Anglią wstrząsały napięcia społeczne. Kwestia całkowitej wolności druku wywoływała żarliwe spory i protesty ze strony polityków o umiarkowanych poglądach, którym wydawało się, że zniesienie cenzury pogrąży państwo w chaosie. Milton podjął się trudu wytłumaczenia im, że nic takiego nie nastąpi, a jednocześnie – nawiązując do wcześniejszych o dwieście lat rozważań Richardusa de Bury’ego, z równie wzruszającą szczerością składał książkom hołd i użalał się nad ich losem z powodu prześladowań, na jakie są narażone ze strony ludzi okrutnych i niewykształconych. Podczas lektury traktatu Johna Miltona przypominają się żałosne ubolewania ksiąg w »Philobiblonie«, ksiąg cierpiących z powodu lenistwa, ignorancji i głupoty, wojen i brudu. W XIV wieku księgi nie były narażone na prześladowania ze strony cenzorów, dopiero od połowy XVI wieku stali się ich największymi wrogami; skazywali je na niepamięć przez niedopuszczenie do druku, na koszmarne przeróbki, a jakże często, mimo nadania im »licencji«, także i na »śmierć« w płomieniach” .
Oddajmy jednak głos samemu Miltonowi, choćby po to by podziwiać precyzję tej mistrzowskiej retoryki („Areopagitica” uważana jest zresztą za jego najwybitniejszy utwór prozatorski). „Książki nie są jedynie martwymi przedmiotami, lecz zawierają w sobie potencjał życia i mogą działać z mocą równą duszy, która je zrodziła. Zaiste, zawarta jest w nich, jak w fiolce, najczystsza esencja intelektu, którego są potomstwem”. I dalej: „Zabić książkę to niemal jak zabić człowieka: kto zabija człowieka, zabija istotę rozumną, stworzoną na obraz Boga, lecz kto niszczy dobrą książkę, zabija rozum sam w sobie, obraz Boga w samej swej istocie. Niejeden człowiek jest dla tej ziemi ciężarem; dobra książka natomiast to cenna, życiodajna krew najwyższego ducha, która przechowywana i strzeżona jak skarb, daje życie po życiu. Prawdą jest, iż żadna epoka nie jest w stanie przywracać życia – co nie stanowi może wielkiej straty – a przełomowe rewolucje nierzadko doprowadzają do bezpowrotnej utraty odrzuconej prawdy, z braku której błądzą całe narody. Winniśmy zatem starannie rozważyć, jakie działania podejmujemy przeciwko żywym owocom pracy osób publicznych, kiedy niszczymy to bogate życie, które jest w książkach chronione i przechowywane; może się bowiem zdarzyć, iż w ten sposób dopuścimy się swoistego morderstwa lub nawet dojdzie do męczeństwa, a w przypadku całego nakładu jest to już rodzaj masakry. Nie będzie to zniszczenie tylko życia, lecz cios wymierzony w eteryczny piąty pierwiastek – tchnienie samego rozumu – odbierający nie życie, lecz nieśmiertelność”.
John Milton nadawał książkom antropomorficzny charakter, zwracał uwagę na ścisły związek pomiędzy dziełem, autorem i czytelnikiem, stawiając znak równości między krzywdą zadaną książce (wolności słowa) a zadaną człowiekowi (jego intelektowi, pragnieniu poznania, swobodzie ekspresji). „Niezdrowym jadłem nawet najzdrowszy organizm z trudem się pożywi, lecz na tym właśnie polega różnica między pokarmem a książkami, że złe książki ostrożnemu i roztropnemu czytelnikowi służą pod wieloma względami ku pouczeniu i przestrodze, ucząc go odkrywania prawdy i obalania fałszu”. I dalej: „Jeżeli prawdą jest, iż mądry człowiek, niczym pilny poszukiwacz, może odnaleźć złoto w najbardziej zaśmieconym tomie, a głupiec pozostanie głupcem zarówno z najlepszą księgą, jak i bez niej, zaiste nie ma powodu, dla którego mielibyśmy uczonego pozbawiać możliwości poszerzania wiedzy, próbując ograniczyć głupcowi to, co – nawet ograniczone – nie uchroni go przed głupotą. Gdyby bowiem bez wyjątku stosować zasadę nakazującą trzymać z dala od ludzi teksty, które się dla nich nie nadają, powinniśmy, zgodnie z opinią nie tylko Arystotelesa, ale także Salomona i naszego Zbawiciela, nie gwarantować głupcom dostępu do dobrych ksiąg, lecz raczej niechętnie go im udzielać, ponieważ pewnym jest, iż lepszy użytek uczyni mędrzec z byle pamfletu niż głupiec z Pisma Świętego”.
Milton nie obawiał się przeciwstawić głupiemu cenzorowi (także inkwizytorowi – odwołując się do doświadczeń hiszpańskich i włoskich) mądrego czytelnika. Dowodził też, że żaden cenzor nie ma prawa stawiać się ponad autorem dzieła, przewrotnie pisał, że mądry cenzor szybo zaniechałby swego fachu, w zawodzie tym pozostaną tylko karierowicze, służalcy i głupcy. Odwoływał się także do Parlamentu słusznie zwracając uwagę, że cenzura upokarza światłą władzę, bo mądry rząd nie boi się ani krytyki, ani schizmy, ani nowych teorii, zdając sobie sprawę, że z cenzurą czy bez, różnorodność poglądów jest nieunikniona. Różnorodność stanowi o potędze wiedzy, jest motorem zmian, a Anglię chciał Milton widzieć w awangardzie postępu. Jak się okazało, miał po temu prawo.
W swojej obszernej analizie „Areopagitica” Andrzej Dróżdż zauważa: „Prowadzona przez Miltona walka z cenzurą to także walka z ciasnotą poglądów, aprioryzmem, pokładaniem zaufania w twierdzenia nieuzasadnione. Milton odwoływał się w niej do teologii moralnej, ponieważ przeciwnicy cenzury używali właśnie najczęściej argumentów religijnych. Z wezwania św. Pawła »Wszystko badajcie, a co szlachetne – zachowujcie!«, uczynił znaczącą dla siebie dewizę. Dowodził, że skoro Bóg dał człowiekowi wolną wolę, to nie powinniśmy poprawiać jego dzieła. Jeżeli wiara jest świadoma i silna, to nie powinna ulec marnym podszeptom innowierców i heretyków. Zwolennikami cenzury – twierdził – są głównie ci, którzy sami nie są pewni swojej wiary, bądź dają się uwieść grzesznym podszeptom” . Sam Milton zaś pisał: „Podczas gdy niejeden dłużnik i przestępca spokojnie się przechadza bez żadnego nadzoru, nieszkodliwe książki nie mogą ruszyć się na krok bez dozorcy na stronie tytułowej. Zwykłych obywateli nie mniej to obraża, bowiem jeśli tak skutecznie trzymamy nad nimi pieczę, że nie odważymy się pozwolić im nawet na lekturę angielskiego pamfletu, czyż nie świadczy to o tym, iż mamy ich za lekkomyślnych, omylnych i niestałych ludzi, o tak chwiejnej wierze i niewielkim rozumie, że mogą przyjmować jedynie to, czym nakarmi ich cenzor?”.
Wezwanie Johna Miltona nie dotyczyło tylko doraźnej reakcji na dekrety z marca 1643 roku, ale dotykało kwestii fundamentalnych dla rozwoju nieskrępowanej myśli i wciąż aktualnych. „Przed wszystkimi innymi wolnościami, dajcie mi wolność poznawania, wypowiadania się i prowadzenia dysput w zgodzie z własnym sumieniem” – pisał.
Wśród wartości nadrzędnych znalazła się także prawda, a w jej opozycji fałsz. Bo ograniczanie prawdy poprzez ograniczanie swobody wypowiedzi, to wprowadzanie jej przeciwieństwa, to otwieranie wrót dla kłamstwa, dla przemilczeń, dla oportunizmu. Kłamstwo nie służy nikomu, ani postępowej władzy (za jaką uważał Milton angielski Parlament), ani obywatelom. „Prawda znalazła się w niebezpieczeństwie, wyrządzamy jej szkodę wprowadzając cenzurę oraz zakazy i niedowierzając jej sile” – wołał. Prawda wymaga wymiany myśli. „Prawda i nauka nie należą do towarów, na które można wprowadzić monopol”.
Są w „Areopagitica” fragmenty, które brzmią niemalże jak anarchistyczne przesłanie (czyż Milton sam nie był anarchistą?) i wyprzedzają myśl XIX-wieczną na temat roli państwa. „Państwo sprawuje nade mną rządy, lecz nie będzie za mnie myśleć” – pisał i słowa te mogą stanowić niejako motto dla całego dzieła. Myślenie jest bowiem rzeczą prywatną, podobnie jak książki, które mamy zamiar ustawić na swoich regałach, z którymi mamy przyjemność obcować. Zaskakujące, że dziś, w XXI wieku, wciąż nie brakuje osób, które zdają się myśleć inaczej, próbując cenzurować, nadzorować i ograniczać.

Sytuacja polityczna w Anglii od połowy XVII wieku

Lata życia Johna Miltona to wyjątkowo burzliwy okres w historii Anglii, który zaowocował ostatecznie narodzinami monarchii parlamentarnej, a w efekcie angielskiej demokracji. Wcześniej jednak, w 1642 roku król Karol I (panujący w latach 1625-1649) wypowiedział wojnę Parlamentowi. Doprowadziło to do wojny domowej trwającej do 1645 roku, zakończonej klęską króla (został obalony i ostatecznie ścięty) i wielkim sukcesem militarnym Olivera Cromwella, który stał się narodowym bohaterem i miał odgrywać dużą rolę polityczną w państwie w następnych latach, aż do śmierci w 1658 roku. Rządy Cromwella – od 1653 roku noszącego tytuł Lorda Protektora – w coraz większym stopniu zmierzały jednak ku dyktaturze, a Anglia wciąż wstrząsana była wewnętrznymi walkami. Po śmierci Olivera funkcję Lorda Protektora przejął jego syn Richard Cromwell, nie na długo jednak, gdyż już w 1660 roku uchwalono restytucję dynastii Stewartów i koronowano syna Karola I – króla Karola II. W 1661 roku ciało Olivera Cromwella wywleczono z grobu, publicznie powieszono, a potem zakopano w przypadkowym miejscu, do dziś nie wiadomo gdzie. Lata rządów Karola II to dalsze konflikty z Parlamentem, a jednocześnie liczne ustawy ograniczające wpływy kleru w państwie. Karol II zmarł w 1685 roku, jego następcą był Jakub II, ostatni katolicki król Anglii i ostatni, który rządził w sposób absolutny. W trzy lata później wybuchła tzw. Chwalebna Rewolucja (Glorious Revolution), a w 1689 roku uchwalono Deklarację Praw, przyjętą już przez Wilhelma III, wprowadzającą ostatecznie monarchię parlamentarną.

Życie Johna Miltona

John Milton (ur. 9 grudnia 1608 w Londynie, zm. 8 listopada 1674 w Londynie) przeszedł do historii głównie jako autor poematu epickiego „Raj utracony”. Był przede wszystkim poetą, ale także znakomitym publicystą o ostrym piórze i dużym krytycyzmie.
Życiorys Johna Miltona relacjonuje obszernie Wikipedia, gdzie czytamy, że urodził się w rodzinie zamożnego londyńskiego notariusza. Uczęszczał do londyńskiej St. Paul School, a w latach 1624-1632 studiował nauki humanistyczne w Christ’s College w Cambridge. W trakcie studiów poznał kilka języków, w tym grekę i łacinę, w której pisał poezję. Po zdobyciu stopnia naukowego wrócił do rodzinnego domu w Horton, niedaleko Colebrook, w którym spędził pięć kolejnych lat. Po śmierci matki wybrał się w 1638 w podróż po Europie. Najpierw odwiedził Paryż, gdzie spotkał się z Grocjuszem, słynnym ambasadorem królowej Szwecji. Następnie przez Niceę dotarł do Włoch.
Pierwszym znaczącym dziełem Miltona była oda On the Morning of Christ’s Nativity („Hymn na Boże Narodzenie”) z 1629 roku, opisująca upadek pogańskiego świata wraz z narodzeniem Chrystusa.
W latach 1632-1638 kiedy przebywał w Horton, w Buckinghamshire porzucił na dobre myśl o jakiejkolwiek karierze zawodowej, postanawiając poświęcić się nauce i pisaniu. W Horton powstał m.in. dyptyk poetycki L’Allegro („Wesoły”) i Il Penseroso („Zadumany”). Około 1634 roku powstały dramaty poetyckie – niedokończony Arcades oraz Comus. Ostatnim wczesnym dziełem w języku angielskim była pełna aluzji do mitologii dwustuwersowa elegia Lycidas z 1637 roku. Powstanie jej zainspirowała śmierć znanego Miltonowi z Cambridge Edwarda Kinga, młodego uczonego, który zginął w katastrofie morskiej.
W 1638 roku znów pojechał do Włoch, przebywał we Florencji, Rzymie i Neapolu, gdzie zetknął się m.in. z: Galileuszem, Manso (mecenasem Torquato Tasso i Mariniego) i śpiewaczką Leonorą Baroni, której głos opisał jako „głos samego Boga”. Wtedy też powstało pięć sonetów miłosnych ku czci włoskiej damy, poznanej tuż przed powrotem do ojczyzny.
Tymczasem w Anglii trwała walka króla z parlamentem, a Milton zaangażował się w sprawy polityczne. Na okres aż dwudziestu lat, do restauracji monarchii, zamilkł prawie zupełnie jako poeta, powstało wtedy zaledwie kilkanaście sonetów.
Trzydziestopięcioletni Milton ożenił się z szesnastoletnią Mary Powell, wywodzącą się ze spokrewnionej z Miltonami rodziny rojalistów o obcych mu poglądach religijnych i politycznych. Małżeństwo okazało się pomyłką – młoda żona odeszła po pół roku, co sprowokowało Miltona do napisania czterech traktatów na temat rozwodu, którego ówczesne prawo nie uznawało. Wydał je bez zatwierdzenia cenzury, a nawet bez swojego nazwiska na okładce. Sugerował dopuszczalność rozwodu w wypadku wzajemnego niedopasowania małżonków lub bezdzietności. Podczas wojny domowej, w 1645 roku, Mary wróciła jednak do Johna Miltona, który zajął się nią oraz jej rodziną, po tym jak rząd Cromwella skonfiskował jej cały majątek. Urodziła dwoje dzieci i zmarła przy porodzie trzeciego.
W latach 1641 i 1642 ukazało się 5 traktatów o tematyce religijnej, będących przede wszystkim purytańską krytyką katolicyzmu. Najważniejsze z nich to Of Reformation Touching Church Discipline in England („O reformacji kościoła w Anglii”) i The Reason of Church Government Urged Against Prelaty („Racja istnienia rządu kościelnego”). W 1644 roku wydana została broszura Education, mówiąca o konieczności reformy państwowych uniwersytetów, oraz „Areopagitica”.
Milton pracował u boku Cromwella, który mianował go sekretarzem do spraw korespondencji zagranicznej (w języku łacińskim) przy Radzie Państwa. W tym okresie, po egzekucji Karola I w 1649 roku, powstała m.in. broszura Pro populo anglicano defensio („Obrona narodu angielskiego”). Żmudna praca w kancelarii doprowadziły Miltona w 1657 roku do ślepoty.
W tym samym roku po raz drugi się ożenił – z Catharine Woodcock, która zmarła przy urodzeniu dziecka 15 miesięcy później.
Upadek dyktatury Cromwella i restauracja monarchii w osobie Karola II w 1660 roku spowodowały przejściowe trudności w życiu Miltona – „pierwszego pióra” rewolucji. Udało mu się jednak powrócić do spokojnego życia i do poezji, u boku trzeciej żony – Elisabeth Minshull oraz córek. Czytały one ociemniałemu poecie książki i spisywały dyktowane przez niego utwory.
Owoce dojrzałej twórczości Miltona to opublikowany w 1667 roku wielki poemat epicki Paradise Lost („Raj utracony”) oraz Paradise Regained („Raj odzyskany”) i napisana w tradycji Sofoklesa tragedia Samson Agonistes („Samson walczący”) – oba utwory z 1671 roku.
Milton, a w szczególności jego „Raj utracony”, był inspiracją dla wielu twórców, m.in. Williama Blake’a, Percy Bysshe Shelleya, Williama Wordswortha. Operę „Raj utracony” stworzył w 1978 roku Krzysztof Penderecki.
Twórczość Johna Miltona przekładali na język polski m.in.: Jacek Przybylski, Franciszek Ksawery Dmochowski, Władysław Bartkiewicz, Konstanty Ildefons Gałczyński, Jan Kasprowicz, Aleksander Mierzejewski, Jerzy Pietrkiewicz, Czesław Miłosz i Maciej Słomczyński. Obecne tłumaczenie „Areopagitica” jest pierwszym pełnym jakie ukazuje się po polsku.

Wstęp zatytułowany "W imię wolności", pochodzi z wydanej właśnie po polsku książki Johna Miltona, do kupienia w wydawnictwie Jirafa Roja.

Komentarz dla “Areopagitica

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pole komenatarz jest wymagane.

Zobacz ostatnie wpisy

19 września 2020 o godz. 12:54

CBA do roboty!

file-20190212-174894-1upmhar

Jak powiedział Kaczyński, sprawa dobrego traktowania zwierząt jest ponadpartyjna i ponadpolityczna, to kwestia przyzwoitości, człowieczeństwa. Dlaczego zatem tak wielu polityków, także z obozu rządzącego wykazało się brakiem przyzwoitości? Na to pytanie powinni poszukać odpowiedzi dziennikarze śledczy i panowie od korupcji z CBA. Mogę zrozumieć od biedy polityków z PSL, ale reszta? A już szczególnie ci, dla których poparcie dla bestialstwa oznaczać będzie koniec kariery politycznej…? Brak przyzwoitości akurat nie specjalnie dziwi, ale ta nagła wolta i autodestrukcja musi mieć drugie dno, to nie jest tylko tak, że kilkudziesięciu posłów chciało zamanifestować brak serca dla zwierząt. Oni muszą być umoczeni po uszy, powiązani łapówkami i zastraszeni szantażami, żeby głosować wbrew własnym interesom. „Jak nie zagłosujesz przeciwko piątce dla zwierząt, to ujawnimy to i owo, mamy to nagrane…” – podejrzewam, że taki był powód samobójczych zachowań i wypowiedzi wielu polityków. Zostali tak skutecznie zaszantażowani, że nie mieli już wyjścia. Tyle, że teraz wiadomo gdzie szukać powiązań z tzw. lobbystami, czyli w praktyce szantażystami.

8 września 2020 o godz. 23:49

Zwyrodnialcy

mink-934581_1280

Nie obejrzałem i nie obejrzę filmu „Krwawy biznes futerkowców” Janusza Schwertnera, bo takie sceny zwyczajnie za bardzo mnie bolą, zostają w podświadomości, nie dają w nocy spać. Ale słucham i czytam, bo dużo o tym w mediach, także za sprawą Kaczyńskiego, który zapowiedział ustawę zabraniającą znęcania się nad zwierzętami. Brawo! Mam nadzieję, że zwyrodnialcy, którzy znęcają się nad zwierzętami nie tylko stracą swoje fortuny i pozycje towarzyskie, ale też pójdą siedzieć, bo z zebranych materiałów wynika, że to są sprawy kryminalne i już powinny nastąpić aresztowania bydlaków. Ale w tej sprawie są nie tylko zwyrodnialcy, lecz także przestępcy, którzy ich kryli, którzy im ułatwiali prowadzić kryminalne biznesy. To są politycy, z ministrem rolnictwa na czele, to są urzędnicy przeprowadzający różne kontrole, to wreszcie ojciec Rydzyk, który w zamian za korzyści finansowe (czyli łapówki) dawał zwyrodnialcom ochronę. Mam nadzieję, że ci, co brali pieniądze, ci co dawali przyzwolenie na męczenie zwierząt, także pójdą siedzieć. Czas oczyścić Polskę z kanalii i dewiantów. Kaczyński dziś jest bohaterem dnia. Choć jeszcze większym jest dziennikarz Onetu Janusz Schwertner, który miał odwagę pokazać mafijne interesy i krzywdę zwierząt.

6 września 2020 o godz. 18:26

Sztuka degustacji

Sztuka degustacji_cover

Kompendium wiedzy dla każdego, kto chce potraktować alkohol z odrobiną uwagi, nie tylko jako element biesiady, ale jak coś wyjątkowego, co ma swój aromat, smak, swoją historię, miejsce, recepturę. To książka dla osób, które chcą rozmawiać o tym, co mają w kieliszku, dzielić się własnymi doświadczeniami i odczuciami, mówić o rzeczach uniwersalnych i subiektywnych językiem smakosza, osoby wtajemniczonej. Znajdziemy w tej książce informacje podstawowe, o tym jakie są alkohole, jak powstają? Także podstawowe informacje o winie i winorośli oraz o mocnych alkoholach. Jak degustować alkohol? W jakiej temperaturze, w jakim kieliszku? Jak oceniać, jak nazywać, jak oceniać? Wiedzę i umiejętności będziemy doskonalić podczas kolejnych spotkań i rozmów przy kieliszku.

6 września 2020 o godz. 18:21

Bogumił Rychlak o „Sztuce degustacji”

Sztuka degustacji_cover

Podczas gdy alkohol, a zwłaszcza jego konsumpcja sprowadza się do bardzo atawistycznych pragnień, autor w swojej najnowszej książce stara się odwrócić tę negatywną przypadłość i sprowadzić nas na szerokie tory degustacji, czyli tak naprawdę istoty próbowania alkoholu. Bo wszak nie pijemy dla efektu upojenia, ale dla poznania smaków, a przynajmniej tak należy to czynić. W przeciwieństwie do pozostałych pozycji pióra Łukasza Gołębiewskiego, ta jest bardzo bezpośrednia, dzięki czemu czytelnik nie musi doszukiwać się drugiego dna (niekoniecznie butelki czy kieliszka), ale w myśl zasady kawa na ławę ma wszystko, co najistotniejsze, podawane w sposób przemyślany, nieskomplikowany, acz ciekawy. Poza ogólnym omówieniem różnorodności trunków, książka poprzez wprowadzenie paru dosłownie kropel ciekawostek, anegdot związanych z tymi trunkami, ożywia nie tylko samą degustację, czyli kosztowanie książki i zawartych w niej myśli, ale też traktuje czytelników na równi z autorem. Na tym właśnie skupia się część praktyczna, czyli omówienie jak  degustacja wygląda, na co należy zwrócić uwagę itd., itd Nie ma tutaj zadętości pana wszystkowiedzącego, czy nudnego elaboratu o bądź, co bądź, piciu, ale przyjacielska pogawędka o tym i owym, jeśli chodzi o szeroko pojętą degustację. Mimo że nie jest to książka dla koneserów w kategorii „degustacja od A do Z”, sprawdzi się bardzo dobrze i umili na pewno niejedno spotkanie towarzysko-degustacyjne.

30 sierpnia 2020 o godz. 12:51

Sztuka degustacji

Sztuka degustacji_cover

Ta książka to kompendium wiedzy dla każdego, kto chce potraktować alkohol z odrobiną uwagi, nie tylko jako element biesiady, ale jak coś wyjątkowego, co ma swój aromat, smak, swoją historię, miejsce, recepturę. To książka dla osób, które chcą rozmawiać o tym, co mają w kieliszku, dzielić się własnymi doświadczeniami i odczuciami, mówić o rzeczach uniwersalnych i subiektywnych językiem smakosza, osoby wtajemniczonej. Znajdziemy w tej książce informacje podstawowe, o tym jakie są alkohole, jak powstają? Także podstawowe informacje o winie i winorośli oraz o mocnych alkoholach. Jak degustować alkohol? W jakiej temperaturze, w jakim kieliszku? Jak oceniać, jak nazywać, jak oceniać? Wiedzę i umiejętności będziemy doskonalić podczas kolejnych spotkań i rozmów przy kieliszku.

15 sierpnia 2020 o godz. 22:04

Nowy numer „Aqua Vitae”

cover_av2020-4

Ukazał się nowy numer (4/2020) magazynu o mocnych alkoholach „Aqua Vitae”. Zapraszamy do lektury. W numerze m.in.: Stock inwestuje w Lublinie * Największe marki alkoholi na świecie * Zarządzanie zmianą – analiza * Rozmowa – Michał Płucisz i Stanley Smarduch * Cauim – prekolumbijski trunek Indian * Premiera whisky Kilchoman Loch Gorm 2020 * Spotkanie z destylarnią Glen Scotia * O tequili i mezcalu * Whisky Artist – artyści z Paryża * Amerykańska MGD Distillery * Czym jest dunder w rumie? * Wizyta w destylarni Agnes * Podole Wielkie otwarte dla odwiedzających * Historia – Przeworsk i inni * a także: liczne recenzje alkoholi, nowości z branży, recenzje książek o alkoholach, relacje z degustacji.

14 sierpnia 2020 o godz. 11:21

Oszust gorszy od złodzieja?

zalewa

W mediach huczy na temat dziennikarza z TVP Lublin. Tomasz Zalewa rozrzucał śmieci po Placu Lecha Kaczyńskiego w Lublinie, żeby pokazać, że miasto nie dba o porządek. W odpowiedzi miasto wyemitowało nagranie z kamery monitoringu, jak Zalewa grzebie po śmietnikach i bałagani. Zalewę wywalili od razu z telewizji, i słusznie, jak ktoś nie wie, że dziennikarz opisuje rzeczywistość, a nie ją inscenizuje, to nie może być dziennikarzem. Może iść do pracy w teatrze, cyrku, filmie… Jedyne co mnie w tym wszystkim dziwi, to jak to jest możliwe, że przy obecnych przepisach dotyczących ochrony danych osobowych, można takiego Zalewę z imienia i nazwiska pokazywać publicznie jak grzebie w śmieciach? Jak do sklepu wejdzie złodziej i zostanie nagrany przez kamerę jak kradnie, to prawo nie pozwala przyczepić na drzwiach zdjęcia złodzieja z napisem „tego pana nie obsługujemy”. Ale jak dziennikarz grzebie w śmietniku, to miasto Lublin może sobie puszczać wideo z monitoringu ku uciesze gawiedzi. W sumie nie wiem, kto gorszy, złodziej, czy oszust, pewnie to zależy od skali, ale jednak prawo chyba jest takie samo dla przedsiębiorcy, jak dla rajcy miejskiego?

10 sierpnia 2020 o godz. 19:37

Chuligani

brutality-152819_1280

Pan Giertych mądrze stwierdził, że chuligan jest chuliganem i kulturalnym ludziom nie wypada stać po stronie łachmyty. Problem w tym, że nieraz w historii naszej i nienaszej chuliganem okrzyknięty był ten, kto się reżimowi władzy nie podoba. A władza obecna lubi pokazywać siłę i brak szacunku dla prawa, czyli sama od chuliganów też niewiele się różni. Okazuje się również, że w policji nie brakuje chuliganów. To co ma robić kulturalny człowiek, żeby samemu nie zostać chuliganem?

7 sierpnia 2020 o godz. 12:17

Nowy numer Aqua Vitae online

Udostępniliśmy już bezpłatnie do czytania najnowszy numer magazynu Aqua Vitae. Oczywiście wszyscy prenumeratorzy i sprzedawcy otrzymają egzemplarz także w formie papierowej. Jeżeli będziecie chcieli nas wesprzeć, to zajrzyjcie proszę tutaj: https://zrzutka.pl/spirits i wpłaćcie co łaska. A oto link do najnowszego numeru: https://issuu.com/spirits.com.pl/docs/aquavitae_4-34_-_internet.

12 lipca 2020 o godz. 21:57

Leniuszek vs Kłamczuszek

vote-voting-voting-ballot-box

Dane exit-pool pokazują to, o czym było wiadomo, że połowa Polaków będzie miała po wyborach kaca. Obaj kandydaci dostali prawie tyle samo głosów. Swojego głosu nie oddałem. Słuchając komunikatów obu sztabów wyborczych dowiadywałem się, że wybór jest między Leniuszkiem a Kłamczuszkiem. Jak w przedszkolu. Licytacja, kto więcej obieca przybrała poziom takiej żenady, że postanowiłem być od tego z daleka. Te wybory doprowadziły do jeszcze większych podziałów, do jeszcze większej wrogości dwóch obozów politycznych, które dawno są skompromitowane. Wygląda to słabo, ale w takiej Polsce żyjemy od lat. Nawet ogromny kryzys w jakim znalazł się świat, nie dał impulsu do czegoś nowego, pozytywnego. Przekaz wyborczy był albo negatywny, albo zbudowany na obietnicach rozdawnictwa. Którykolwiek z nich wygrał, czekają nas bardzo trudne lata.

escort bayan trabzon escort bayan yalova escort bayan edirne escort bayan manisa bursa görükle escort