Nakładem wydawnictwa Jirafa Roja ukazała się nowa, druga powieść Sary Antczak, pt. "Klatka".
Siedem osób. Wszyscy zamknięci w ciasnym budynku, dzień po dniu oddalają się od rzeczywistości. Łączą ich studia we Wrocławiu. Dzieli wszystko inne. Początkowo są pewni siebie i otwarci na nowe doznania, chętnie rzucają się w maraton niekończących się imprez. Jednak beztroska atmosfera szybko mija. Ciągłe towarzystwo tych samych ludzi. Zamroczenie używkami. Brak perspektyw. Kompleksy. Strach. Samotność. Tajemnice. To wszystko sprawia, że bohaterowie czują się uwięzieni w swoich własnych głowach. Tłumione emocje nie mogą znaleźć ujścia. Narastają konflikty i agresja. Świat za ścianami akademika przestaje istnieć, a życie w środku zamienia się w piekło, z którego nie ma ucieczki.
Zamówienia on-line: Jirafa Roja, cena 28 zł, wysyłka - 0 zł.

W sobotę 12 maja o godz. 14. Łukasz Gołębiewski będzie podpisywał swoje książki na stoisku nr B258 w Pałacu Kultury i Nauki podczas III Edycji Warszawskich Targów Książki. Tego samego dnia o godzinie 13.00 będzie można spotkać się z Sarą Antczak i Dariuszem Papieżem. Autorzy podpisywać będą swoje książki – Sara najnowszy utwór „Klatka”, a Dariusz debiutanckie „Zniszczenie”. Wszystkie publikacje można będzie kupić z 50% rabatem. Zapraszamy.

Od dziś w Pałacu Kultury i Nauki trwają III Warszawskie Targi Książki. W piątek 11 maja o godz. 14.00 w Sali Puszkina PKiN rozpocznie się dwugodzinna konferencja „Rynek książki w Polsce – co dalej?”, którą poprowadzą Łukasz Gołębiewski i Paweł Waszczyk, autorzy tegorocznego raportu o rynku wydawniczym.

Dziś raport "Rzeczpospolitej": "Rynek książki w 2011 roku - Duży spadek i złe prognozy". Towarzyszy mu ranking największych wydawnictw książkowych, który Łukasz Gołębiewski ogłasza w "Rzeczpopolitej" od 1995 roku. W tekście czytamy: "W ubiegłym roku wydano mniej nowych tytułów, zmniejszył się średni nakład, wzrosła cena książki. Perspektywy na 2012 rok są równie złe. Od stycznia 2011 roku obowiązuje stawka 5 proc. VAT na sprzedaż książek (podniesiona z 0 proc.). Nie tylko ona wpłynęła jednak na wzrost cen i na spadki przychodów. Książka, podobnie jak prasa, znalazła się w kryzysie, który ma wymiar ogólnocywilizacyjny i obserwowany jest także w innych krajach europejskich. Czytelnictwo spada, budżety reklamowe lokowane są w coraz większym stopniu w Internecie, a odbiorca nie chce płacić za cyfrowe treści. Brakuje modelu biznesowego dla drukowanych mediów, które są coraz mniej atrakcyjne w konfrontacji z tabletami, smartfonami, Facebookiem i serwisami udostępniającymi (nie zawsze w zgodzie z prawem) zasoby informacyjne" - piszą autorzy raportu, Łukasz Gołębiewski i Paweł Waszczyk.
Przychody wydawców w 2011 roku spadły o 7,8 proc., do 2,71 mld zł.

W czwartek 10 maja, w godz. 15-17 w Sali Kisielewskiego Pałacu Kultury i Nauki Łukasz Gołębiewski poprowadzi konferencję „Książki dla turystów”, podczas której zaprezentowane zostaną trendy na rynku publikacji turystycznych oraz wręczone zostaną Nagrody Magellana w konkursie „Najlepsze publikacje turystyczne 2011 roku”.

Znów w Belgradzie, nie byłem tu trzy lata, ale miasto nic się nie zmieniło. To najładniejsza z bałkańskich stolic, miasto różnorodne, obnażające kontrasty tego kraju, zderzają się tu tradycja z jej wszystkimi ludycznymi rytuałami z nowoczesnymi aspiracjami młodego pokolenia Serbów. Tętniące życiem centrum, przepełnione kafejki, bogate ulice handlowe, a na obrzeżach ponure blokowiska, no i wielka twierdza Kalemegdan na skarpie Dunaju, latem tętni życiem, pełno tu knajpek i ludzi, o tej porze roku jednak pusto, knajpy pozamykane, tyle że nocą oświetlone ładnie i piękny widok z murów na rzekę i drugi brzeg miasta.
Serbia robi najlepsze na Bałkanach rakije – polecam wizytę w Rakija Bar w Belgradzie, gdzie można spróbować wielu specjałów. Narodowa specjalność to aromatyczne owocowe rakije: Viljamovka (gruszkowaca), Dunjevaca (pigwowca) i Kajsijevaca (morelowica), no i oczywiście śliwowica – doskonałe są Żuta Osa czy Stara Sokolova. Poza tym mają doskonałe rakije z miodem (medovaca). Gorzej jest z rakijami z wytłoków winogron (lozovaca) – te najlepiej pić w Czarnogórze, są bardziej aromatyczne i łagodniejsze od tych serbskich. Rakija z dodatkiem ziół to lincura, zaś śliwowica z dodatkiem ziół to klekovaca. Oczywiście jest znacznie więcej odmian, ale takie jak np. jabukovaca (jabłkowica) są rzadsze.
W Belgradzie jest ulica Skadarlija przy której działa z 50 knajp serwujących rakiję, oferujących lokalną kuchnię, w prawie każdej wieczorami grają ludowi muzykanci. Koniecznie trzeba tam iść nocą.
I jeszcze jedno ciekawe dla mnie miejsce – Bukowski bar, trochę na uboczu, niedaleko placu z pomnikiem Vuka, wnętrze jest jak małe muzeum, wszędzie fotografie autora „Faktotum”, obsługa rozmiłowana w prozie pisarza.
Dziś już będę w Sofii, skąd następną kartkę poślę.

jeden z najlepszych litewskich miodowych napitków, mocny (50%) i bardzo miodowy zarówno w smaku jak i aromacie. W procesie destylacji przefermentowanego miodu dodawany jest sok z czarnej jagody oraz mieszanka ziół. Produkt znanej firmy Lietuviškas midus.

Kolejna destylarnia odwiedzona. Tym razem pojechałem do miasteczka Tiszafoldvar, gdzie jest gorzelnia Szicsek Palinkafozde. To jedna z większych rodzinnych firm produkujących palinki, a jak mówi Janos Szicsek, syn właściciela, za dwa lata gdy ruszy finansowana ze środków unijnych nowa gorzelnia, produkcja wzrośnie trzykrotnie. Teraz są cztery miedziane alembiki do tradycyjnej dwukrotnej destylacji, ale już zakupiono osiem kolejnych, tylko nie są podłączone. W gigantycznych cysternach fermentowane są owoce. Palinki dojrzewają w dębowych beczkach i w metalowych cysternach, w zależności od tego jak intensywny smak destylatu chce się uzyskać. Przed butelkowaniem alkohol jest rozcieńczany, oryginalnie ma moc powyżej 70%, dodawana jest woda z podziemnego termalnego źródła, butelkowany jest o mocy 40-50%. Produkowanych jest tu ponad 40 różnych alkoholi, palinki z kilkunastu gatunków owoców (we własnym sadzie dojrzewają wiśnie i morele, jest tu też własna winnica, resztę kupuje się w okolicznych sadach), ale też alkohole typu parlat, czyli nie robione z owoców, a np. z dyni (!). Palinki typu agyas sprzedawane są z kawałkami owoców w butelkach. Jest też potężna oferta palinek z dodatkiem miodu (mezes). Jak mówi Janos Szicsek, cały proces produkcji odbywa się według tradycyjnych dla Węgier metod, nie ma tu nowoczesnych aparatów kolumnowych, destylowanie w alembikach jest bardziej pracochłonne, ale daje lepszy efekt. Po destylacji alkohol jest próbowany, następnie chłodzony i filtrowany, dopiero wówczas podlega starzeniu – w większości przez trzy miesiące. Na miejscu można wszystkiego spróbować, można też zaopatrzyć się w sklepiku, także w rarytasy, takie jak produkowany w Szicsek mocny ziołowy likier Egri Viz, czy alkohole produkowane wyłącznie na rynek rumuński, gdzie bardziej cenione są przesiąknięte dębiną smaki.
Dobrą bazą wypadową do Tiszafoldvar jest oddalone o 20 km duże, choć brzydkie miasto Szolnok nad rzeką Cisą. Powstało w XI wieku, ale obecna zabudowa miasta to głównie kamienice z XIX wieku – klasycyzm i eklektyzm. Zapewne największą atrakcją jest plenerowe muzeum lotnictwa z oryginalnymi samolotami z różnych okresów – leży przy wylocie z Szolnok na Tiszafoldvar. Poza tym na głównym rynku można obejrzeć kolorowo podświetlane fontanny, no i jest tu niesamowita kładka dla pieszych przez rzekę, gigantyczna, kosmicznie podświetlana.
Opuszczam już Węgry, kolejna kartka będzie już z Serbii.

produkowana na Litwie przez Anykščių vynas winogronowa brandy z dodatkiem ziół, łagodna, waniliowa w smaku, karmelowa barwa, moc – 40%, z tradycyjną polską Starką nie ma nic wspólnego.

Lubię zwiedzać gorzelnie, a że było po drodze, to postanowiłem pojechać do destylarni Bestillo, to mała firma z jednym aparatem destylacyjnym, leżąca na wsi zabitej dechami, ale robią jedne z najlepszych palinek. Palinka to węgierska brandy z owoców, koniecznie rosnących na Węgrzech, musi być też wydestylowana i zabutelkowana w tym kraju. Są aromatyczne, wyraziste, doskonałe, ja przynajmniej ja je uwielbiam. Z trasy na Miskolc trzeba zjechać do Boldogkovaralja, wioski, której atrakcją jest ogromny średniowieczny zamek na skale o wysokości ponad 700 metrów, dostępny do zwiedzania. Zamek Boldogko postawiono prawdopodobnie w XII wieku, do dziś zachował surowy warowny wygląd z flanką na kamiennej skale. W lochach urządzono pokaz narzędzi tortur, w komnatach zamkowych jest małe muzeum, no i panorama z murów i dostępnej wieży na pofałdowaną, zielną okolicę. Poeta Balint Balassi napisał w tych murach w XVI wieku wiekopomny wiersz „Dla tych, co piją wino”. W miasteczku są piwnice z omszałymi beczkami wina.
Gorzelnię Bestillo zbudowano jakieś dwa kilometry od Boldogkovaralja. Są tu kadzie fermentacyjne, kolumny do destylacji ciągłej, stalowe cysterny i dębowe beczki, w których palinki dojrzewają. Wszystko można zwiedzać, można spróbować surowego alkoholu zaraz po destylacji – jeszcze skraplającego się, jest bardzo aromatyczny i mocny. Bestillo ma w ofercie 17 rodzajów palinek, w tym naprawdę rzadkie z lokalnych owoców, wszystkich można popróbować na miejscu z eleganckich kieliszków, kupiłem taki bo uwielbiam ładne szkło.
Przy okazji polecam restaurację Holdfeny w pobliskim miasteczku Forro, smacznie, tanio i miła obsługa plus wi-fi żeby wysłać kartkę z podróży :)

irlandzka whiskey, której nazwę nadano dla upamiętnienia bitwy pod Clontarf z 1014 roku. Jej producentem jest Clontarf Whiskey Company, zaś rozlewa ją Castle Brands. Jak większość irlandzkich whiskey jest trzykrotnie destylowana. Występuje w trzech wersjach: blendowana Clontarf Irish Whiskey, Clontarf Single Malt oraz Clontarf Reserve, która jest mieszanką malty oraz dłużej leżakujących alkoholi zbożowych. Wszystkie można kupić w zestawie podarunkowym Clontarf Trinity Collection. Whiskey Clontarf ma niezwykły smak leśnych owoców, poziomek – tak słodki, że niemal landrynkowy, ale jednocześnie w tle są bardzo wyraźne dymne nuty. Jest znakomita.

nie szczególnie udana szkocka blendowana whisky z gorzelni Tormore. Mieszanka powstała na początku XX wieku, a w jej skład wchodzi całkiem spora gama bo 48 maltów, w tym Laphroaig i Highland Park, które nadają jej ton. Mimo tego bogactwa Long John niczym się nie wyróżnia na niższej półce cenowej whisky, jest zbyt gładki. Jedynie dymne nuty w tle trochę podnoszą walory smakowe.